Στις 8.08.1980 αρραβωνιάστηκα και την άλλη μέρα το πρωί παρέα με την αρραβωνιαστικιά μου τότε, Μαρία, και νυν σύζυγο έφυγα σ’ ένα μεγάλο ταξίδι στην ΜΠΑΓΚΟΚ – ΣΙΓΚΑΠΟΥΡΗ της INTERAMERICAN με οργανωτή τον Σπύρο Γκίνη…

Κρατάω σ’ ένα άλμπουμ φωτογραφίες και ενθύμια, το σημείωμα προς τους συμμετέχοντες στο ταξίδι ΑΠΩ ΑΝΑΤΟΛΗΣ με ημερομηνία 5.08.1980 που υπέγραψε ο Γιώργος Καπουράνης, τις πτήσεις με την SINGAPORE AIRLINES, την KLM και THAI, όπως και τα 68 ονόματα των φίλων συνταξιδιωτών της Α’ πτήσεως με υπ’αριθμό 1-2 Δημ.Κοντομηνάς και κα Φρίντα Κοντομηνά, ζεύγη Αποστολόπουλου, Καλκόπουλου, Σλαμάρη, Καπράνου, Κοντογιάννη, Βαλασάκου, Μάρτη, Παπαδόπουλου, Νίνου, Βασιλάτου, Παναγόπουλου, Σαραντοπούλου Β., Καρούζου, Καμαρούλια, Ανδρουλιδάκη, Κουβελιώτη, Θλιβέρη, Χατζηγεωργίου, Κορωναίου, Σουβατζόγλου (πατέρας της Αρετής του "Υγεία"), Κοκκόρη, Τσαμπούκου και μοναχικοί – ανύπανδροι Σοπίδης, Δις Καραγιάννη , Δις Νταγαδάκη, Βάχλας, Γκρέτσικος, Ζερβός, Δραγκιώτης, Κόκκας, Χριστόπουλος, Τριανταφυλλίδης, Τζέτος, Κατσώχης, Αθανασοπούλου, Βάθη, Καλούμενος, Νεράτζης, Κιτσιλής, Μητσούλης….

Κρατάω και τα αποκόμματα εισιτηρίων Νο 55-56 KLM-αποδείξεις από το THE AMBASSADOR στην BANGKOK δωμάτιο 2196, αποδείξεις από εμβόλια χολέρας του υπουργείου υγείας, από το ξενοδοχείο ROYAL CLIFF στην PATTAΥIA Ταϊλάνδης και από τα σχετικά ξενοδοχεία και μουσεία Σιγκαπούρης…

Εκείνη την εποχή στο ξεκίνημα ως Agency ήμουν σχετικά ένας «φουκαράκος», ένα «μπατιράκι» μπροστά σε άλλους που είχαν μπει σε σειρά, και φυσικά, δεν μπορούσα να «ανταποκριθώ» οικονομικά στα μεγάλα πανάκριβα μαγαζιά και σαλόνια που μας πήγαινε  ο Κοντομηνάς.  Έβλεπα      γύρω το χρήμα , τον πλούτο, τα ωραία ρούχα, τα χρυσάφια, τα διαμάντια τα «μοδάτα» και μου έτρεχαν τα σάλια….Βέβαια είχα δίπλα μου όλα τα χρυσάφια και παλάτια του κόσμου, είχα την γυναίκα που αγαπούσα, είχα τον ουρανό με τ΄ άστρα και ειλικρινά ήμουν τρισευτυχισμένος… Δεν με στενοχωρούσε που ήμουν άφραγκος…. Άλλωστε ήταν όλα πληρωμένα απ’ τον Κοντομηνά…Και που δεν μας πήγε αυτός ο άνθρωπος! Στα καλύτερα!. Άσε που μας άνοιξε τα μάτια! Γιατί, τι ήμασταν πριν; ΄Ρίο- Αντίρριο και Λαμία- Στυλίδα, Άρτα – Γιάννενα και Χανιά – Ηράκλειο ήταν ο κόσμος των περισσοτέρων! Ήταν αυτός που ήρθε στον ασφαλιστικό κλάδο κι έκανε περιπατητές της υφηλίου μια χούφτα παραπεταμένους της ζωής και άπειρους ανειδίκευτους γεμάτους όνειρα και πάθος που τόλμησαν να ονειρευτούν όταν τους το ζήτησε….

Εφτά κολόνιες ARMANI και YVES SAINT LORAIN και GIVENCHY και CHANEL Nο 5 έριχναν πάνω τους αυτοί που δεν «συνήθιζαν» να κάνουν καθημερινό μπάνιο κι ένιωθαν μονότονο το ταξίδι στο Παρίσι, οι «παλιοβλάχοι απ΄ τη στάνη»….

Εκεί, λοιπόν, στη Σιγκαπούρη έβλεπα τους διαφόρους να ψωνίζουν κι εγώ μέτραγα δολάριο –δολάριο για τους  καφέδες και αναψυκτικά στο δρόμο…Πάλι γράφω ότι ήμουν τρισευτυχισμένος… «Θα σου κάνει γερά κοπέλια» η Χανιώτισσα μου ’πε σ’ ένα πάρκο που περπατούσαμε με όμορφες ορχιδέες σαν δένδρα, ο Μηνάς Ανδρεαδάκης απ’ το Ηράκλειο, που φτιαχνε τότε το ξενοδοχείο ΜΑΡΜΗΝ στην Ελούντα…

Κάποια στιγμή την άλλη μέρα καθώς περπατούσαμε καμιά 20αριά να μπούμε σε κάτι γυάλινες βάρκες ανοιχτά σε μια παραλία για να δούμε κοράλλια, η Μαρία μάζευε κοράλλια ροζ, κόκκινα, άσπρα που είχε βγάλει η παλίρροια κι εγώ βιαζόμουνα, της λέω «άστα τώρα» είναι παντού στο γυρισμό τα μαζεύουμε, πάμε να μπούμε με τον Κοντομηνά στην ίδια βάρκα, τον θέλω κάτι»…. Περπατούσαμε κάτω απ’ τον ήλιο με ψάθινα καπέλα, ο Κοντομηνάς κάτι έλεγε στη Φρίντα που έσκαγε στη ζέστη, εγώ πάω κοντά και του ζητάω 50 δολάρια, δανεικά… Μου τα έδωσε αμέσως και το πήγε η ιστορία να μην τα επιστρέψω ΠΟΤΕ. Τα χρωστώ.

Τα χρόνια κύλησαν… Η ζωή μας έφερε όλα όσα δίνει στους ανθρώπους. Χαρές και στενοχώριες, παιδιά – διαμάντια, εμπειρίες, κοράλλια και ζαφείρια, (εκείνα που ήθελε η Μαρία δεν τα βρήκαμε στον γυρισμό που ξέσπασε η παλίρροια κι ήρθαν τα κύματα να σβήσουν την ύπαρξη τους στην άμμο), γιορτές και αρρώστιες και θανάτους…. Τα 50 δολάρια του Κοντομηνά έμειναν ξεχασμένα… Λίγα χρόνια μετά  μαύρος κεραυνός χτύπησε τη μάνα της Μαρίας. Καρκίνος. Τρέξαμε παντού… Κάναμε ό,τι μπορούσαμε. Αυτή υπέμεινε με καρτερία τη μοίρα και την ευγένειά της την θυμάμαι ως σήμερα. Δεν φόρτωσε τον αναστεναγμό της σε άλλους, ούτε σε μας. Δε ζήτησε τίποτε. Δεν παραπονέθηκε.. Σκόρπαγε αγάπη και υπέφερε με διακριτικότητα… Το εφάπαξ και τη σύνταξη της πήγαν στους γιατρούς. Όταν έμαθε για κάποιον γιατρό στη Ρωσία οφθαλμίατρο, βλέποντας ότι ο καρκίνος έκανε εξόφθαλμο, ταξίδεψε στη Μόσχα με τον πεθερό μου…Από κει μας έστειλε ένα γράμμα χέρι – χέρι με άνθρωπο του ταξιδιωτικού γραφείου….:

«Αγαπημένα μας παιδιά Βαγγέλη και Μαρία. Περιμένουμε εξετάσεις. Είμαστε καλά. Είναι όλοι ευγενικοί εδώ, αλλά σας παρακαλώ αν μπορείτε στείλτε μας…χαρτί υγείας και σχετικά γιατί εδώ δεν υπάρχουν… Υπάρχει έλεγχος και αυστηρότητα στα Νοσοκομεία…Και ο μπαμπάς αλλάζει ξενοδοχεία.. Θα τα πούμε όταν γυρίσουμε…. Να φιλήσετε τα παιδιά….»

Συνέπεσε τότε η INTERAΜERICAN να πραγματοποιεί ένα μεγάλο ταξίδι στη Μόσχα. Μίλησα στον Κοντομηνά και στον πεθερό μου που πήγε και βρήκε τον Κοντομηνά. Ο Κοντομηνάς όπως μου είπε ο πεθερός μου εκτός από τα λόγια συμπαράστασης, του έδωσε και «κάτι»… Άνθρωποι είμαστε, του είπε, έτσι για ένα καφέ….

Οι ανεμοστρόβιλοι της ζωής έριξαν σα φύλλα φθινοπωρινά στη λήθη όλα αυτά…Οι γονείς της γυναίκας μου δεν ζουν πια. Η Ελλάδα στο 2012 ζει και αυτή εποχές σαν εκείνη που στα νοσοκομεία της Ρωσίας οι ασθενείς δεν είχαν γάζες και βαμβάκια και χαρτί υγείας. Μαθαίνω ότι σε πολλά νοσοκομεία μας οι συγγενείς παίρνουν απ’ το σπίτι χαρτιά υγείας και γάζες και οινόπνευμα… Ο Κοντομηνάς που βρέθηκε πολλές φορές κοντά σε πολλούς που ανέβαιναν κάποιο δικό τους Γολγοθά μάλλον θα ξέχασε την περίπτωση της Ελπίδας Νταγαδάκη – Αναγνωστάκη, γυναίκας του Μανώλη που συναντήθηκαν κάπου μια μέρα στη Μόσχα….Πιθανόν ο ταμίας, ο Γρηγόρης ο Ζαχάρης που με εντολή του έστελνε χρήματα εδώ κι εκεί, ίσως, να θυμάται μερικούς…Στο όνομα όλων αυτών μου ‘ρχεται να ψελλίσω ένα «ευχαριστώ» στον Κοντομηνά που μας έμαθε μια δουλειά που υπηρετεί τον συνάνθρωπο σε δύσκολες ώρες…. «Κλείστε τα μάτια και σκεφθείτε τι θα συμβεί αν βρεθείτε σ’ ένα νοσοκομείο…ή αν φύγετε απ’ την οικογένεια, απ’ τα παιδιά… Αφιερώστε λίγο χρόνο δυο λεπτά με κλειστά μάτια και μετά πέστε μου αν θέλετε να ασφαλιστείτε..». Αυτή ήταν η «πώληση»… Αυτό μας έμαθε… Αυτό «έχτισε» με τα παιδιά της INTERAMERICAN που τα ταξίδευε σε ζωτικές και κοσμοπολίτικες χώρες για να  «ανοίξουν» τα μάτια τους και οι ορίζοντές τους… Οργάνωσε εκπαιδεύσεις, οργάνωσε προγράμματα υγείας, κλινικές, διαλέξεις, ραδιοφωνικές εκπομπές, είπε «προσέξτε την υγεία σας»…Για χάρη  του το νέο τέυχος του "ΝΑΙ" έχει ένα εξώφυλλο για την υγεία με αυτόν τον τίτλο:    " Προσέξτε την υγεία σας κοστίζει"¨. Την επόμενη εβδομάδα κυκλοφορεί.

Για τα πενήντα δολάρια που του χρωστάω, ας του τα χρωστάω! Ο νόμος λέει πως έγινε «παραγραφή».

Για το άλλο «ευχαριστώ», το ανθρώπινο, το «ρώσικο», ένα «σπασίμπα», έχω να πω ότι δεν με δάνεισε για να ξεχρεώσω. Κάποιοι άνθρωποι «δανείζουν» τον θεό για την ώρα των «μεγάλων λογαριασμών» της ζωής τους. Δεν είναι ανθρώπινες δοσοληψίες, μένουν ανοιχτές ως το τέλος.

Φιλαράκια μου, ασφαλιστές, πέρα από τις γάζες και τα χαρτιά υγείας, δίπλα  μας αργοπεθαίνουν άνθρωποι για ένα φάρμακο, για ένα πιάτο φαί , για ένα ρούχο, για ένα λόγο παρηγοριάς. Όσοι από μας γίνουμε πιο ανθρώπινοι, πιο συνετοί, πιο αλληλέγγυοι, πιο συγκαταβατικοί, σίγουρα θα μαζεύουμε «δανεικά» απ’ τον Θεό που θα τα  βρούμε μπροστά μας αλλά και πιο εύκολα θα βγάλουμε το «εισόδημα».Οι ασφαλιστές είναι «τυχεροί» που κάνουν σήμερα αυτό το επάγγελμα αλληλοβοήθειας για την «τσέπη» και την «καρδιά» τους. Σήμερα η ασφάλιση υγείας ξεφεύγει από τα όρια ενός απλού ασφαλιστηρίου.

Είναι κάτι πειρισσότερο και πρέπει να είναι πάνω από ένα εκατομμύριο οι πελάτες που έχουν ασφαλιστηρίο υγείας και αφορμή ήταν το "έργο" Κοντομηνά. Ας είναι καλά!!!