Πολλοί γονείς αναρωτιούνται: «Το παιδί μου είναι ή δεν είναι ζωηρό; Άλλοι πάλι απορούν με τους εκπαιδευτικούς που τους παραπονιούνται ότι το παιδί τους δεν είναι απλά ένα ζωηρό παιδάκι αλλά χρειάζεται περαιτέρω παρακολούθηση διότι ίσως ανήκει στην κατηγορία εκείνη που τα παιδιά παρουσιάζουν υπερκινητικότητα και έλλειψη προσοχής προς τα τεκταινόμενα της σχολικής ζωής.

Το σύνδρομο ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας το οποίο είναι γνωστό διεθνώς ως Attention Deficit Hyperactivity Disorder (AD/HD), είναι μια πολυδιάστατη διαταραχή, που για την αντιμετώπισή της εμπλέκονται πολλές ειδικότητες επιστημόνων (ψυχολόγοι, νευρολόγοι, παιδίατροι, εκπαιδευτικοί κ.ά.). Με δεδομένη τη μαρτυρία ότι η διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας είναι ένα κλινικό πρόβλημα με συμπεριφοριστικές επιπτώσεις, το πρόβλημα αυτό μπορεί να εμφανιστεί όχι μόνο στο σπίτι αλλά και στο σχολείο καθώς και σε άλλους χώρους. Οι ψυχολογικές διαδικασίες και οι βιολογικοί μηχανισμοί που ενυπάρχουν στις προβληματικές συμπεριφορές πρέπει επομένως να εξετάζονται σε σχέση με την αλληλεπίδρασή τους και το ρόλο τους σε συγκεκριμένες καταστάσεις. Όσο πιο διάχυτα και επίμονα είναι τα συμπτώματα της ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας τόσο περισσότερο η οικογένεια και οι εκπαιδευτικοί αντιδρούν απέναντι στο παιδί.

Συνήθως η συμπεριφορά ενός παιδιού με ελλειμματική προσοχή και υπερκινητικότητα επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τις συνθήκες που επικρατούν στο οικογενειακό και σχολικό του περιβάλλον. Οι γονείς προβληματίζονται συνήθως, γιατί το παιδί τους εμφανίζει ιδιαιτερότητες στη συμπεριφορά του, δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί και να εστιάσει την προσοχή του, ενεργεί παρορμητικά χωρίς να σκέφτεται, ανησυχώντας δε, ιδιαιτέρως, για τις επιδόσεις του παιδιού στον ακαδημαϊκό τομέα. Και δεν είναι υπερβολικό αυτό, όταν μελέτες απέδειξαν πως μαθητές με σύνδρομο ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας εξαιτίας της συχνής σχολικής αποτυχίας που βιώνουν χρειάζονται ειδική παιδαγωγική αντιμετώπιση.

Σύμφωνα με έρευνες που έγιναν στις ΗΠΑ το 35% των παιδιών με σύνδρομο ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας δεν καταφέρνουν να ολοκληρώσουν τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και εγκαταλείπουν το σχολείο. Ως εκ τούτου, υποχρέωση της εκπαιδευτικής κοινότητας σε συνεργασία με τους γονείς είναι να  «σκύψουν» στα προβλήματα αυτών των παιδιών και να τα βοηθήσουν με τα κατάλληλα προγράμματα αντιμετώπισης.

Η παρουσία ενός υπερκινητικού παιδιού στην οικογένεια, αποτελεί συχνά αιτία συγκρούσεων και άλλων άσχημων καταστάσεων. Δεν είναι λίγοι οι γονείς που αισθάνονται ενοχές και αποδίδουν τη συμπεριφορά του παιδιού τους αποκλειστικά σε λάθη κατά τη διαπαιδαγώγησή του, ενώ δε δέχονται το πρόβλημα και ως εκ τούτου δεν απευθύνονται σε ειδικό για γνωμάτευση. Έτσι, το χρέος της ενημέρωσης το έχουν οι εκπαιδευτικοί οι οποίοι πρέπει αφού ενημερώσουν τους γονείς να δείχνουν κατανόηση για την κατάστασή του και μέσα από μια ειλικρινή συνεργασία –με διακριτικό τρόπο- να αντλούν πληροφορίες για το ιστορικό του παιδιού και για τη συμπεριφορά του στο σπίτι.

Είναι βασικό οι γονείς να καταστούν καλοί παρατηρητές έτσι ώστε οι εκπαιδευτικοί να έχουν σαφείς πληροφορίες, οι οποίες με την κατάλληλη αξιολόγηση μπορούν να συνεισφέρουν στην κατάστρωση ενός προγράμματος αντιμετώπισης του προβλήματος. Επίσης, χρέος των εκπαιδευτικών είναι να προτρέπουν τους γονείς να ασχοληθεί το παιδί τους με κάποια αθλητική δραστηριότητα. Τα ομαδικά παιχνίδια δεν συνιστώνται. Τα καλύτερα είδη άθλησης είναι αυτά που δίνουν τη δυνατότητα στο παιδί να σχεδιάζει και να εκτελεί με ακρίβεια και πειθαρχία τις κινήσεις του.