Γράφει ο Αντώνιος Φριγγής, Ασφαλιστικός Πράκτορας, NN Hellas

Η Ρ Ο Δ Ο Τ Ο Υ    Ι Σ Τ Ο Ρ Ι Α Ι     Ι 23--24

       Ο   Α Ρ Ι Ω Ν   Κ Α Ι   Τ Ο   Δ Ε Λ Φ Ι Ν Ι          
 

Ο Περίανδρος ήταν γιός του Κύψελου, αυτός που μήνυσε στον Θρασύβουλο τον  χρησμό. Ήταν ο Περίανδρος τύραννος στην Κόρινθο. Του συνέβη λεν οι Κορίνθιοι (και συμφωνούν μαζί τους και οι Μυτιληναίοι) να δει στη ζωή του ένα πολύ μεγάλο θαύμα: τον Αρίονα τον Μηθυμναίο, που πάνω σε ένα δελφίνι βγήκε στο Ταίναρο -- αυτόν που υπήρξε κιθαρωδός, ο καλύτερος από τους σύγχρονούς του, και τον διθύραμβο πρώτος από όλους, όσο ξέρουμε, και σύνθεσε και ονόμασε και δίδαξε στην Κόρινθο.  

Αυτός ο Αρίων, λένε, αφού καιρό πολύ έζησε στην αυλή του Περίανδρου, ότι του ήρθε η επιθυμία να ταξιδέψει στην Ιταλία και τη Σικελία, και σαν μάζεψε μεγάλα πλούτη, θέλησε να γυρίσει πίσω στην Κόρινθο. Ότι ξεκίνησε  από τον Τάραντα και έτσι που σε κανένα δεν είχε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη από τους Κορίνθιους, ναύλωσε ένα καράβι με πλήρωμα Κορίνθιους. Ότι στην ανοιχτή θάλασσα αυτοί επιβουλεύτηκαν  να πετάξουν τον Αρίονα στο πέλαγος και να κρατήσουν τα λεφτά του. Ότι εκείνος το κατάλαβε και τους παρακαλούσε να του χαρίσουν τη ζωή, και τα λεφτά τους τα έδινε. Όμως δεν τους έπειθε μ αυτά, αλλά οι ναύτες τον έσπρωχναν ή να σκοτωθεί μόνος,  αν ήθελε να ταφεί σε χώμα, ή να πηδήσει στη θάλασσα το γρηγορότερο. Ότι έτσι που  βρέθηκε ο Αρίων σε αδιέξοδο, τους παρακάλεσε, μια και πήραν τέτοια απόφαση, να τον αφήσουν να σταθεί στο κατάστρωμα της πρύμνης με όλη του τη στολή και να τραγουδήσει, μετά το τραγούδι δεχόταν να θανατωθεί. Ότι τους άρεσε αυτών η ιδέα να έχουν την ευκαιρία να ακούσουν τον καλύτερο τραγουδιστή ανάμεσα στους ανθρώπους, και έτσι τραβήχτηκαν από την πρύμνη στη μέση του καραβιού. Και εκείνος φόρεσε όλη του τη στολή, πήρε στα χέρια του την κιθάρα, στάθηκε στο κατάστρωμα και τραγούδησε ως το τέλος τον “όρθιον νόμον” , με το τέλος του τραγουδιού ρίχτηκε στη θάλασσα έτσι όπως ήταν, με όλη του τη σκευή. Ότι αυτοί συνέχισαν το ταξίδι τους για την Κόρινθο, εκείνον όμως, λένε, ένα δελφίνι τον σήκωσε στη ράχη του και τον έβγαλε στο Ταίναρο. Πως ύστερα από την απόβασή του τράβηξε για την Κόρινθο έτσι ντυμένος που ήταν, και σαν έφτασε, τα διηγήθηκε όλα καταλεπτώς. Πως ο Περίανδρος, επειδή δεν πίστεψε στα λόγια του, φύλαξε τον Αρίονα και δεν τον άφησε να πάει πουθενά, όμως ταυτόχρονα περίμενε και τους ναυτικούς. Πως μόλις αυτοί έφτασαν, τους φώναξε και τους ρωτούσε να του πουν τί ήξεραν για τον Αρίονα. Και όπως εκείνοι ισχυρίστηκαν πως είναι σώος κάπου στην Ιταλία και ότι πολύ καλά τον άφησαν στον Τάραντα, βγήκε μπροστά τους ο Αρίων έτσι όπως ήταν, όταν πήδησε από το καράβι. Πως τα έχασαν αυτοί και δεν μπορούσαν πια να το αρνηθούν και παραδέχτηκαν το κρίμα τους. Αυτά λένε οι Κορίνθιοι και οι Λέσβιοι -- και του Αρίονα υπάρχει χάλκινο άγαλμα, όχι μεγάλο, στο Ταίναρο : επάνω σε δελφίνι ένας άνθρωπος.            

Μετάφραση Δ.Ν. ΜΑΡΩΝΙΤΗΣ
Εκδόσεις ΑΓΡΑ -- ΑΘΗΝΑ 1981
 
*Άραγε δεν θα ήταν σωστό να φτιαχτεί στην Μήθυμνα ένα άγαλμα, “όχι μεγάλο, στο λιμάνι: επάνω σε δελφίνι ένας άνθρωπος?”