Τα όσα συμβαίνουν τα τελευταία εικοσιτετράωρα στα μπλόκα στις εθνικές οδικές αρτηρίες καταδεικνύουν το μέγεθος του αγροτικού προβλήματος. Δεν είναι μόνο η καθυστέρηση στην πληρωμή των επιδοτήσεων ή οι εξελίξεις στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ που έβγαλαν τους Έλληνες παραγωγούς στους δρόμους. Είναι συσσωρευμένα προβλήματα που εμφανίστηκαν σταδιακά από την εποχή του κόβιντ και έπειτα και τα οποία έφτασαν σήμερα να δημιουργήσουν συνθήκες ασφυξίας, κυρίως στους λεγόμενους μικρούς και μεσαίους παραγωγούς. Το κόστος παραγωγής έχει φτάσει στα ύψη, οι τιμές των προϊόντων είναι χαμηλές, η κλιματική κρίση πλήττει κατά διαστήματα τις καλλιέργειες και η Ε.Ε καθυστερεί να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα και παραμένει προσηλωμένη σε μοντέλα που δεν παράγουν θετικά αποτελέσματα. Κι όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα ασταθές διεθνές περιβάλλον, με την ακρίβεια να «χτυπά» τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη. Υπενθυμίζεται ότι το 2024 ήταν οι Γερμανοί αγρότες που κατέκλυσαν με τα τρακτέρ τους τις γερμανικές μεγαλουπόλεις, διαμαρτυρόμενοι έντονα για τις πολιτικές επιλογές της προηγούμενης κυβέρνησης του Όλαφ Σολτς.

Επί της διαχείρισης του ζητήματος, επιβάλλεται σήμερα ψυχραιμία, σχέδιο και αποφασιστικότητα για βήματα προς τα εμπρός. Από τη μία πλευρά, οι αγρότες ζητούν στήριξη και θέτουν ζητήματα που στη μεγάλη πλειοψηφία τους είναι δίκαια. Στην αντίπερα όχθη, η Κυβέρνηση οφείλει να δει το θέμα ολιστικά, δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στην ενίσχυση του πρωτογενή τομέα, όχι μόνο για πολιτικούς, αλλά και για εθνικούς λόγους. Η αυτάρκεια σε ποιοτικά προϊόντα είναι απαραίτητη για μία χώρα, μέσα σε ένα αβέβαιο και ασταθές εξωτερικό περιβάλλον. Ταυτόχρονα, η αγροτική παραγωγή συνδέεται με ένα ακόμη στοίχημα που πρέπει να απασχολεί την εκάστοτε Κυβέρνηση, αυτό της ανθεκτικής και βιώσιμης περιφερειακής ανάπτυξης. Κακά τα ψέματα, δεν μας χωράει πλέον όλους η Αθήνα. Χρειάζονται γενναίες αποφάσεις και επιπλέον κίνητρα για να γίνει το όραμα της αποκέντρωσης επιτέλους πραγματικότητα. Επί της ουσίας των κινητοποιήσεων, το κλείσιμο των δρόμων δεν αποτελεί λύση, αλλά δημιουργεί ακόμη περισσότερα προβλήματα στον κοινωνικό ιστό. Ας μην χάσουν το δίκιο τους οι αγρότες. Στην αντίπερα όχθη, το αρμόδιο υπουργείο δεν πρέπει να υποτιμήσει τη σοβαρότητα της κατάστασης. Η πλειοψηφία των αγροτών χρειάζεται άμεση βοήθεια σε μία δύσκολη στιγμή, επιβράβευση για την προσπάθεια επιβίωσης σε αντίξοες συνθήκες και χειροπιαστή ελπίδα για μια καλύτερη επόμενη μέρα. Και οι αστυνομικές δυνάμεις να επιδείξουν επαγγελματισμό και αυτοσυγκράτηση απέναντι σε ένα κλάδο που πλήττεται πραγματικά. Δεν χρειάζεται υπερβάλλοντας ζήλος και αχρείαστες συγκρούσεις. Το ξύλο δεν βγήκε από τον παράδεισο. Όλα τα εμπλεκόμενα μέρη να πράξουν αυτό που τους αναλογεί. Σε κάθε περίπτωση, η Κυβέρνηση έχει τον πρώτο λόγο και τη μεγαλύτερη ευθύνη.

Φωτογραφία: Eurokinissi