Από την εφημερίδα  ''ΤΟ ΒΗΜΑ''
ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ Ο ΛΟΓΟΣ από τον Πέτρο Λινάρδο,

''Οι δύο λέξεις του τίτλου ενώνονται και δρουν χωριστά. Ο Νίκος Μιχαλόπουλος και η Άννα Βερούλη, νόμισμα που έχει στην μία όψη τον παιδαγωγό με την σαφή και την ενσυνείδητη ευαισθησία απέναντι στα πάθη και την ζωή ανθρώπων μέσα στην μέγκενη των τσιγγανοπαίδων και των παλλινοστούντων. Αθλητής της σκοποβολής και ο ίδιος σκοπεύει από την δική του θέση στον ίδιο χώρο όπου κινείται μια τόσο προβεβλημένη πρωταθλήτρια του στίβου. Συχνά μαθαίνουμε από την χημεία, ότι τα κράματα είναι πολύ πιο ισχυρά από το ένα μέταλλο. Έτσι αυτός ο μαραθώνιος των ονείρων είναι μια πορεία μέσα από τον ψυχισμό ενός εφήβου στον ουρανό του οποίου ο αστερισμός είναι πολυπληθής και γεμάτος από άπλετη συναισθηματική φεγγοβολία.''

‘’MAΡΑΘΩΝΙΟΣ ΟΝΕΙΡΩΝ’’
από τον ΝΙΚΟ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟ και την ΆΝΝΑ ΒΕΡΟΥΛΗ

‘’Όταν γράφαμε αυτό το κείμενο στο μυαλό μας είχαμε το δραματικό γεγονός του χαμού ενός μαθητή λυκείου, του Αλέξη Γρηγορόπουλου και κυρίως, πως αυτό το γεγονός ενέπνευσε και δραστηριοποίησε χιλιάδες μαθητές σε όλη τη χώρα, ώστε να βγουν και να φωνάξουν για τα όνειρά τους, τις διεκδικήσεις τους, τις απογοητεύσεις τους, αν και ίσως όχι με τον καλύτερο τρόπο. Όμως η δράση είναι πάντα καλύτερη από την απραξία και σήμερα ένα μόλις χρόνο μετά την γραφή αυτού του σύγχρονου επαναστατικού κειμένου και μετά από τον άδικο χαμό ακόμα κάποιων συμπολιτών μας οι προβληματισμοί του είναι ΔΥΣΤΥΧΩΣ πιο επίκαιροι από ποτέ.

Υπάρχουν άραγε απαντήσεις;
Υπάρχουν αντιστάσεις;
Τα δικά μας ιδανικά μπορούν να αποτελέσουν τα ιδανικά της νέας γενιάς;
Ο αθλητισμός παραμένει ένα δρόμος αντίδρασης και γιατί;
Σε τι είδους μαραθώνιο καλούμε όλους να τρέξουν πια;
Δεν θα βγάλει ποτέ κανείς από το μυαλό μας, πως οι στόχοι, τα οράματα και τα όνειρα είναι πιο δυνατά από κάθε εμπόδιο και δυσκολία και γεννιούνται πάντα μέσα μας, για να μας δείχνουν το δρόμο, όταν όλες οι άλλες καταστάσεις γύρω μας και μέσα μας τον έχουν χάσει.’’

Νίκος Μιχαλόπουλος                                                                             Άννα Βερούλη
              Εκπαιδευτικός Συγγραφέας Πρωταθλητής Ακοντισμού και Σκοποβολής                     Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Ακοντισμού

• ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
6 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2008
Σκοτώθηκε ένα αγόρι.
Ήταν φίλος.
Ήταν συμμαθητής.
Ήταν γιος.
Ήταν πολλά.
ΛΙΓΕΣ ΩΡΕΣ ΜΕΤΑ.
ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ.
Κάηκε η Αθήνα.
Είναι η πόλη μας,
Είναι το σχολείο μας.
Είναι τα στέκια μας.
Είναι πολλά.
6 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2009.
Ένας χρόνος χωρίς το φίλο μας.
Υπάρχουν απειλές.
Υπάρχουν δηλώσεις.
Υπάρχει φόβος.
Υπάρχουν πολλά.
ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2011
ΚΛΑΣΣΙΚΟΣ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΑΘΗΝΩΝ.
Μια μεγάλη ιστορία.
Μια μεγάλη διαδρομή.
Μια μεγάλη γιορτή.
Μια μεγάλη ευκαιρία.

• ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ Νο.2 ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Τώρα τρέχω για τους φίλους μου όλα αυτά τα χιλιόμετρα, που δεν είχαμε τρέξει όλη μας τη ζωή μαζί. Πλησιάζω τη γωνία Μεσογείων και Αλεξάνδρας. Οι αστυνομικές δυνάμεις γίνονται όλο και περισσότερες κι αυτό με κάνει να αισθάνομαι τον αγώνα μου πιο σπουδαίο. Νομίζω πως έχουν κλείσει τους δρόμους μόνο για μένα και τους ευχαριστώ γι’ αυτό. Πόσο καλά μπορούμε να συνυπάρξουμε, όταν ανοίγετε δρόμους να τρέξουν τα όνειρά μας!

Τρέχω για τους γονείς μου όλες αυτές τις διασταυρώσεις, που για κάποιους λόγους δεν συναντηθήκαμε. Μου λείπουν φοβερά. Περνάω μπροστά από το Μέγαρο Μουσικής.

Τρέχω για τους συνομηλίκους μου τα τελευταία μέτρα αυτής της προσπάθειας, αλλά και κάθε προσπάθειας, που μπορεί  να  τρέξουμε, κόντρα σε κάθε Κασσάνδρα, που μας θέλει και μας ετοιμάζει περισσότερο για  καταναλωτές και λιγότερο για σκεφτόμενους ανθρώπους. Έχω δίπλα μου το Χίλτον και στρίβω στη Β.Σοφίας.

Δεν αισθάνομαι ούτε πόδια, ούτε πνευμόνια, ούτε τίποτα. Δεν ήμουν προορισμένος για αυτόν τον αγώνα, αλλά τον έκανα, γιατί τελικά όλοι μας είμαστε προορισμένοι για κάθε αγώνα, αρκεί να νοιώσουμε για λίγο αφέντες της μοίρας μας και καπετάνιοι της ψυχής μας. Στρίβω στην Ηρώδου Αττικού. Μπροστά μου βρίσκεται το Παναθηναικό στάδιο. Το άφησα σκοτεινό στις 5.30 το πρωί και το βρίσκω ολοφώτεινο λίγες ώρες αργότερα, χωρίς να το έχω χάσει στιγμή απ’το μυαλό μου.

Τα βήματά μου έχουν γίνει εξαιρετικά σταθερά και δυνατά και πάλι. Έχει έρθει η ώρα. Βγάζω τη μπλούζα, που κάλυπτε το σύνθημά μου και την πετάω. Τώρα τρέχω για σένα άγνωστε φίλε,  και για μένα την τελευταία ευθεία πάνω στο μαύρο ταρτάν, το περιτριγυρισμένο από τα άσπρα μάρμαρα, που έχουν για μας σήμερα τον απίστευτο ήχο χιλιάδων χειροκροτημάτων. Τελικά  πολλές φορές οι μαύροι δρόμοι μας μπορούν να μας οδηγήσουν σε τόσο λαμπρά στάδια . Κρατήστε μας μόνο τους δρόμους ανοιχτούς. Τίποτα άλλο. Κι όπως στεγνώνει ο ιδρώτας στη μπλούζα μου, ας αφήσουμε να στεγνώσουν κι οι διαφορές μας, απλά, χωρίς βία και πριν μας παγώσουν. Μπορεί να μη μπορέσουμε ποτέ να ταυτιστούμε και να επικοινωνήσουμε σε όλα, γιατί ίσως αυτή είναι η μοίρα των διαφορετικών γενιών και εκεί κρύβεται το μυστήριο της εξέλιξής μας. Μπορούμε άραγε να το αποδεχτούμε και να το κάνουμε λίγο πιο εύκολο, για χάρη όλων αυτών των αδιεξόδων, που μας κληρονομούνται κι εμείς πρέπει να τα ξεπεράσουμε? Δεν ζητάμε να βγει ο λογαριασμός και να τον πληρώσετε, ζητάμε απλά να μας καταλάβετε και να μας αποδώσετε την αναγνώρισή σας για το δικό μας πόλεμο, που ζούμε και βιώνουμε Και οι πόλεμοι μπορεί να μην είναι  πάντα όπως τους περιμένουμε, μπορεί να είναι και πόρτες που δεν ανοίγουν, ευκαιρίες που δεν παρουσιάζονται, προσόντα που δεν αναγνωρίζονται, προοπτικές που δεν εξελίσσονται, μισθοί που δεν καταβάλλονται και συντάξεις που δεν θα έρθουν, πρότυπα που μας επιβλήθηκαν για ένα σχέδιο που δεν προγραμματίσαμε  δηλαδή  μια ζωή, όπως ποτέ δεν φανταστήκαμε και δεν θελήσαμε, αλλά πρέπει να ζήσουμε γιατί πάντα θα αξίζει με όποιο κόστος. Πλησιάζω στο τέλος. Το βλέπω μπροστά μου και ξέρω, πως τα πόδια μου τώρα πια δεν προλαβαίνουν να βαρύνουν άλλο, ώστε να με κρατήσουν μακριά του.

Τερματίζω τον πρώτο μου Μαραθώνιο. Τον Μαραθώνιο της Αθήνας στην Κλασσική του διαδρομή. Τυλίγομαι στην ασημένια μου κουβέρτα και ξεκινάω αμέσως τις διατάσεις μου. Ο γυμναστής μου θα ήταν πολύ περήφανος για μένα, που δεν ξέχασα το σημαντικότερο κομμάτι της προπόνησης, πριν και μετά. Σήμερα θα ήταν πολλοί περήφανοι για μένα.

Ανυπομονώ να φτάσω σπίτι και να δω τους δικούς μου. Έχω τόσα να τους πω και ελπίζω να τα καταλάβουν.

31 ΟΚΤΩΒΡΗ 2011
ΚΛΑΣΣΙΚΟΣ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΑΘΗΝΩΝ.
Μια μεγάλη ευκαιρία!
Μια μεγάλη γιορτή!
Μια μεγάλη διαδρομή!
Μια μεγάλη ιστορία.!

*Το βραβευμένο βιβλίο ‘’ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΟΝΕΙΡΩΝ’’ κυκλοφόρησε πρώτη φορά τον Νοέμβριο του 2010 με την ευκαρία της μεγάλης επετείου των 2.500 χρόνων από την μάχη του Μαραθώνα και αποτέλεσε το επίσημο βιβλίο της διοργάνωσης του Χρυσού Μαραθωνίου της Αθήνας το 2010, ενώ είναι το πρώτο βιβλίο των συγγραφέων, που μεταφράζεται και κυκλοφορεί στα Αγγλικά από τις εκδόσεις ΑΓΚΥΡΑ.

Από το 2006 μέχρι και σήμερα έχουν κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις Άγκυρα επτά παιδικά βιβλία των συγγραφέων και τα οποία μέχρι σήμερα έχουν αγγίξει τις 100.000 αντίτυπα στην Ελλάδα και την Κύπρο.

Από τη σειρά ‘’ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ ΘΕΛΩ ΜΠΟΡΩ’’ κυκλοφορούν ‘’Το όνειρο της Άννας’’,  ‘’Η περιπέτεια του Νικόλα’’ και ‘’Οι νεράιδες της οικογένειας Φέγγο ντε λα Στέκο’’ αγγίζοντας αξίες ζωής μέσα από τον αθλητισμό με το μήνυμα ‘’Είμαστε πρωταθλητές της ζωής μας’’.

Το βιβλίο τους ‘’Ο Άη Βασίλης φέτος είναι πράσινος’’, ένα οικολογικό παραμύθι, έφτασε στα  35.000 αντίτυπα στους δύο μόλις πρώτους μήνες της κυκλοφορίας του και βραβεύτηκε με το κρατικό βραβείο ‘’Οικόπολις’’ από την Ευρωπαική επιτροπή του ECOCITY, ενώ το πρώτο τους παιδικό βιβλίο για το καυτό θέμα της παιδικής παχυσαρκίας ‘’Πέντε σωματοφύλακες κλεισμένοι στο ψυγείο’’ έγινε θεατρική παράσταση, πραγματοποίησε πάνω από 200 παρουσιάσεις στην Ελλάδα και την Κύπρο και σήμερα βρίσκεται στην 14η του έκδοση.

‘’Το δρομάκι που ήθελε να γίνει λεωφόρος’’ είναι  το πρώτο αλληγορικό παραμύθι  που προσέγγισε το θέμα της ματαιοδοξίας και των σύγχρονων προτύπων.

Το Δεκέμβριο του 2010 ο Νίκος Μιχαλόπουλος, μέλος του μεγαλύτερου αθλητικού και φιλανθρωπικού ιδρύματος στον κόσμο, του LAUREUS SPORT FOR GOOD FOUNDATION, που χρησιμοποιεί τον αθλητισμό ως μέσο για θετικές κοινωνικές αλλαγές και  μοναδικός εκπρόσωπος από την Ελλάδα, κατάφερε να τοποθετήσει την Ελληνική σημαία στην υψηλότερη κορυφή της Αφρικής, το όρος Κιλιμάντζαρο στα 6000μ., μέλος μιας ομάδας αθλητών, ολυμπιονικών και παραολυμπιονικών  απ’όλο τον κόσμο και με αρχηγό τη θρυλική τεννίστρια Μαρτίνα Ναβρατίλοβα, με σκοπό να συγκεντρωθούν χρήματα για το προτεινόμενο για το Νόμπελ Ειρήνης MATHARE YOUTH SPORT ASSOCIATION στο Ναιρόμπι, που φιλοξενεί παιδιά-θύματα βίας, πολέμου και ασθενειών.