Η ιδέα Ενωμένης Ευρώπης ξεκίνησε στο τέλος του καταστροφικού για την Ευρώπη , Δευτέρου Πολέμου, από ηγέτες που έζησαν την φρίκη του, αλλά επίσης συνειδητοποιούσαν τις αιτίες που είχαν οδηγήσει σ´αυτόν, ιδιαίτερα με την επίκληση του «Ζωτικού Χώρου» από την Ναζιστική Γερμανία.
Η ιδέα ξεκίνησε με ενθουσιασμό, με δυσκολίες, αλλά και όραμα την ολοκληρωμένη πολιτική ένωση. Με τα χρόνια οι ηγέτες άλλαζαν και η πορεία προς το όραμα επιδιώχθηκε μέσα από την οικονομική ενοποίηση, που κατέληξε στην νομισματική.
Εσωτερικές και εξωτερικές δυσκολίες θόλωσαν το όραμα και δημιούργησαν εθνοκεντρικές φυγόκεντρες τάσεις.

Και, δυστυχώς τώρα, ένας ευρωπαϊκός πόλεμος επαπειλείται, με ίδια χαρακτηριστικά αιτίων και αφορμών σαν του Δεύτερου. Αυτή την φορά είναι η Ρωσία που επικαλείται τον ζωτικό της χώρο, είτε με την επίθεση στην Ουκρανία, είτε επιδιώκοντας την «φιλανδοποίηση» ( όρος του Ψυχρού Πολέμου ) την τέως Ανατολική Ευρώπη και τις Βαλτικές Χώρες, μέσω της πυρηνικής απειλής,  με στόχο την επαναδημιουργία του «αναχώματος» προς την Δύση.

Θα έπρεπε η Ευρώπη να ήταν διαφορετική αυτή την φορά, αλλά δυστυχώς, είναι όπως τότε. Διασπασμένη, αδύναμη και φοβισμένη. Φοβισμένη μήπως χάσει την ευδαιμονία να τσακώνεται για ζητήματα πολυτελείας .

Το στρατηγικό λάθος βέβαια το έκανε και πάλι η Γερμανία, που ξανά ( όπως τότε με την εισαγωγή του Ευρώ ) προσπάθησε να κυριαρχήσει οικονομικά στην Ευρώπη, αυτή την φορά μέσω του φθηνού Ρωσικού αερίου. Το πληρώνει τώρα, αλλά και εμείς οι υπόλοιποι μαζί.

Ας ελπίζουμε ότι οι ΗΠΑ θα αντιληφθούν εγκαίρως , αυτή την φορά, ότι ο απομονωτισμός είναι μια ψευδαίσθηση υψηλού κόστους για όλους.