Ήταν πέρυσι, 31 Αυγούστου, που η στήλη σχολίαζε πως, ο νέος, ωραίος και ουρανοκατέβατος υποψήφιος και τώρα Πρόεδρος στον Σύριζα, επιλέχθηκε, προβλήθηκε και προωθήθηκε από διάφορα συμφέροντα, εντός των οποίων λειτουργούσαν και προσωπικές ατζέντες .

Η κρυφή σκέψη όλων των ενδιαφερομένων ήταν ότι ο νέος πρόεδρος θα μπορούσε να χειραγωγείται, εξυπηρετώντας έτσι τους στόχους των διάφορων αυτών συμφερόντων. Μάλιστα ο τέως πρόεδρος που μόλις είχε ηττηθεί, εμφανίστηκε σε ρόλο μέντορα, με την προοπτική του «γκουρού» της ευρύτερης αριστεράς (και βλέπουμε) .

Το «σχέδιο» πήγαινε βολικά, μέχρι ένα ταξίδι ενημέρωσης του νέου προέδρου στις Βρυξέλλες τον Νοέμβριο του ´23, από το οποίο γύρισε χειραφετημένος, έχοντας ορίσει  την δική του ατζέντα. Η μικρή, αλλά καθοριστική διαφοροποίηση, που λίγοι πρόσεξαν, (Σημειολογία) ήταν ότι όταν έφυγε εκθείαζε το περίφημο «μαξιλαράκι των 37 δις», το οποίο καταδίκασε μια βδομάδα μετά, μόλις επέστρεψε (*).

Κάποιοι θεώρησαν ότι η χειραφέτηση αφορούσε την σχέση του με «τους άλλους» και όχι με «εμάς». Όμως η επιλογή διαφορετικών κάθε φορά «ημετέρων» από τον νέο πρόεδρο, έφερε στην επιφάνεια τις διαμάχες μεταξύ των επί μέρους συμφερόντων, με αποτέλεσμα τις μέχρι σήμερα εξελίξεις.

Αν ισχύουν όσα δημοσιογραφικά υποστηρίζονται, ότι δηλαδή πίσω από την επιλογή του νέου προέδρου ήσαν τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, που επιθυμούσαν,  μετά το 41%, να «κοντύνουν» τον πρωθυπουργό, φαίνεται ότι αυτό απλώς συνέβη, δεν το πέτυχαν.

Ούτε όμως και ο τέως πρόεδρος κατάφερε να γίνει ο «γκουρού και βλέπουμε», γιατί ο «ευρύτερος χώρος της Αριστεράς» έγινε τέως χώρος.

Και, ένα χρόνο μετά, τα «εργαλεία» για την άσκηση της πολιτικής των παρασκηνίων, αυτονομήθηκαν και αυτά και παράγουν πλέον την δική τους πολιτική.

(*) ΠΛΑΓΙΩΣ, «Χαλίφης στην θέση του Χαλίφη», NextDeal, 16/11/23