Κατά την προσφιλή της τακτική, η Τουρκία στη διάρκεια σημαντικών γεωπολιτικών κρίσεων συνηθίζει να πατάει σε δύο βάρκες και προσπαθεί να διαδραματίζει το ρόλο του «χρήσιμου» που συνεισφέρει στην επίλυση προβλημάτων. Στην περίπτωση του Ιράν και των συγκρούσεων, η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική, ενώ τα δεδομένα αποκλείουν κάθε τέτοιο ενδεχόμενο. Αν και ο κ. Ερντογάν αποτελεί έναν προνομιακό συνομιλητή του Προέδρου Τραμπ, εντούτοις καταγράφονται πολλοί λόγοι που αποκλείουν τη συμμετοχή της γείτονος σε μια μελλοντική διαδικασία διαπραγματεύσεων. Ο βασικός σχετίζεται με τις εχθρικές σχέσεις Τουρκίας και Ισραήλ και την απουσία σχέσεων εμπιστοσύνης ανάμεσα στις δύο πλευρές. Δεύτερον, Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ έχουν  αποφασίσει να τελειώνουν με το καθεστώς των Μουλάδων στην Τεχεράνη και να ανοίξουν ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία της χώρας, εκτιμώντας ότι μια τέτοια εξέλιξη θα αποδυναμώσει δραστικά τους ακραίους ισλαμιστές στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και θα βοηθήσει ουσιαστικά στη διαμόρφωση ενός κλίματος σταθερότητας για τα επόμενα χρόνια. Σε αυτό το έργο, η Τουρκία δεν μπορεί να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Από τη στιγμή που η Κυπριακή Δημοκρατία απειλήθηκε από τους χειριστές των ιρανικών Shahed (drones), η Ελλάδα αντέδρασε άμεσα με την αποστολή των δύο ζευγών F-16 Viper, αλλά και των φρεγατών «Κίμων» και «Ψαρά», ανταποκρινόμενη στο ιστορικό της καθήκον να συνδράμει στην ενίσχυση της αποτρεπτικής ικανότητας της Κύπρου. Ακολούθησαν εκ των υστέρων και άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις (Ολλανδία,. Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία), αλλά και η Βρετανία που έχει άμεσα συμφέροντα στο νησί.

Μέσα σε αυτό τον καταιγισμό ραγδαίων μεταβολών και ισχυρών αναταράξεων, η Άγκυρα φαίνεται ξεκάθαρα πως αιφνιδιάστηκε και αντέδρασε με καθυστέρηση, ανασύροντας από το συρτάρι του αναθεωρητισμού τις αβάσιμες αιτιάσεις περί αποστρατικοποίησης των ελληνικών νησιών που αντιτίθενται στις διεθνείς συνθήκες. Η αποφασιστικότητα της ελληνικής πλευράς να υπερασπιστεί «το σύνολο του νόμιμου πληθυσμού» στην Κύπρο, αν κάτι τέτοιο καταστεί αναγκαίο, προκάλεσε αναπόφευκτα έντονο εκνευρισμό στα ανώτερα κυβερνητικά κλιμάκια της Τουρκίας, αντικρίζοντας την Ελλάδα να λαμβάνει την πρωτοβουλία των κινήσεων ως σταθεροποιητικός παράγοντας στην ανατολική Μεσόγειο, υπερασπιζόμενη παράλληλα την εθνική κυριαρχία και της Κύπρου. Οι σχετικές ανακοινώσεις των τουρκικών υπουργείων Εξωτερικών και Άμυνας ήρθαν να επιβεβαιώσουν την αγωνιώδη προσπάθεια της γείτονος να καλύψει τα κενά της στη γεωπολιτική σκακιέρα και την περιορισμένη δυνατότητα επιρροής των εξελίξεων σε μία πολεμική σύρραξη με διεθνές αποτύπωμα. Μετατοπίζοντας για μια ακόμη φορά το κέντρο βάρους της εξωτερικής της πολιτικής προς την ελληνική πλευρά, η Άγκυρα θέλησε, αν μη τι άλλο, να απευθυνθεί και στο εσωτερικό της ακροατήριο, ώστε να ικανοποιήσει πολιτικά και τους ακραίους συμμάχους του κ. Ερντογάν, αλλά και να αφαιρέσει επιχειρήματα από την κεμαλική παράταξη που παρά τις διώξεις και τις πιέσεις που δέχεται, προσδοκά σε πολιτική αλλαγή μετά τις επόμενες προεδρικές εκλογές. Η εντελώς αργοπορημένη αντίδραση της Τουρκίας για την εγκατάσταση της πυροβολαρχίας Patriot στην Κάρπαθο. καταδεικνύει και κάτι ακόμη: ότι η ηγεσία της γείτονος συνεχίζει ακάθεκτη πάνω στο αναθεωρητικό αφήγημα της γαλάζιας πατρίδας, στάση που οι Ευρωπαίοι εταίροι οφείλουν να λάβουν σοβαρά υπόψη, κυρίως όλοι εκείνοι που αντιμετωπίζουν θετικά το ενδεχόμενο συμμετοχής της Τουρκίας στα projects ευρωπαϊκής άμυνας. Ας αναλογιστούν τα λόγια του Αρχαίου Αθηναίου ρήτορα Ισοκράτη: « Ευ σοι το μέλλον έξει, αν το παρόν ευ τιθής» (Το μέλλον σου θα είναι καλό αν τακτοποιήσεις καλά το παρόν).