Το 1999, ο Michael Paolini, ερευνητής στην I.B.M. στο Όστιν του Τέξας έτρωγε μαζί με κάποιους φίλους του, όταν όλοι μαζί αποφάσισαν ότι ήρθε η ώρα για δίαιτα εδώ και τώρα. Άνθρωποι των υπολογιστών όμως όλα τα μέλη αυτής της αντροπαρέας δεν υπήρχε περίπτωση να αρχίσουν να ανεβοκατεβαίνουν σκάλες, γι’ αυτό και αποφάσισαν να φτιάξουν ένα πρόγραμμα για ηλεκτρονικό υπολογιστή με το οποίο η απώλεια βάρους θα είναι τόσο ευχάριστη όσο η ενασχόληση με το playstation. Η βασική ιδέα του προγράμματος, που πρόσφατα εγκρίθηκε ως πατέντα, είναι εξαιρετικά απλή: οι συμμετέχοντες θα ανταμείβονται όταν τρώνε σωστά και θα αποθαρρύνονται όταν τρώνε άσχημα. Για παράδειγμα, όπως γράφει η εφημερίδα The New York Times που δημοσιεύει τη σχετική ιστορία, η επιλογή της σαλάτας εμπεριέχει κέρδος 50σεντς ενώ μιας μηλόπιτας ζημία αρκετών δολαρίων ώστε να καθίσταται με μια λέξη απαγορευτική. Η εφεύρεση αυτή είναι ένα έξοχο παράδειγμα πως το gamification, ο συνδυασμός δηλαδή του παιχνιδιού και της ψυχολογίας, μπορεί να επηρεάσει τον τομέα υγείας. Στόχος της I.B.M. είναι να προωθήσει το σύστημα σε εταιρείες ή ασφαλιστικούς ομίλους που αναζητούν τρόπους για να βελτιώσουν τη φυσική κατάσταση των υπαλλήλων τους. Όπως καταλήγει το δημοσίευμα της αμερικανικής εφημερίδας εύκολα κάποιος μπορεί να φανταστεί τις ασφαλιστικές εταιρείες υγείας να υποστηρίζουν το συγκεκριμένο πρόγραμμα της I.B.M. με σκοπό να μειώσουν τους ιατρικούς λογαριασμούς των εργαζομένων τους και σε βάθος χρόνου και τα μηνιαία ασφάλιστρα τους. Βέβαια μια τέτοια εξέλιξη θα εγείρει όλα τα ερωτήματα περί δικαιώματος σεβασμού στην ιδιωτική ζωή που έχει ξεσηκώσει το Facebook, αφού είναι άραγε σωστό μια ασφαλιστική εταιρεία υγείας ή ένας εργοδότης να έχει λόγο στις γαστρονομικές επιθυμίες του εκάστοτε υπαλλήλου του;