Ηλίου φαεινότερον είναι ότι πρωταρχικός στόχος του Φρανσουά Ολάντ, που όλα δείχνουν ότι αυτή τη Κυριακή θα εκλεγεί πρόεδρος της Γαλλίας, είναι να μετεξελιχθεί στον μπροστάρη της ανάπτυξης για ολόκληρη την Ευρώπη ή τέλος πάντων να γίνει ο αρχηγός του άξονα των ηγετών που θα μοχθήσουν για την επίτευξη της στα κράτη τους. Και επειδή ο ίδιος έχει δηλώσει πολλές φορές εχθρός του κόσμου της οικονομίας, το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί άμεσα, σύμφωνα με σχετικό δημοσίευμα της ιστοσελίδας του BBC, είναι μήπως τελικά είναι περισσότερο όμηρος του από όσο γνωρίζει σήμερα ο ίδιος ή θα είναι ποτέ διατεθειμένος να παραδεχτεί δημοσίως στο μέλλον. Η απάντηση εκπορεύεται από το γεγονός ότι η γαλλική οικονομία και ως εκ τούτου η γαλλική κυβέρνηση είναι δυσανάλογα εξαρτημένη από τη καλή θέληση των ξένων επενδυτών και των ξένων τραπεζών. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία που παραθέτει το βρετανικό δίκτυο επικαλούμενο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) το 59% του χρέους της γαλλικής κυβέρνησης βρίσκεται στο εξωτερικό από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, το οποίο πρακτικά σημαίνει ότι ο μισός και πλέον δανεισμός του γαλλικού κράτους δεν πηγάζει σε καμιά περίπτωση από πατριωτισμό. Με δεδομένο ότι η Γαλλία φέτος πρέπει να δανειστεί ένα κολοσσιαίο ποσό, το οποίο θα ισούται με το 18,2% του ΑΕΠ της και το 19.5% του επόμενου χρόνου, για να χρηματοδοτήσει το χρέος της γίνεται κατανοητό ότι χρειάζεται να διατηρήσει τη καλή πρόθεση των ξένων απέναντι της, οι οποίοι και θα συνεισφέρουν σε δάνεια ποσά ισάξια με το 10% του γαλλικού ΑΕΠ για φέτος και το ίδιο ποσοστό για τον επόμενο χρόνο.  Με απλά λόγια ο Ολάντ μπορεί δικαίως να επιχειρηματολογεί ότι ο εχθρός της γαλλικής αλλά και της ευρωπαϊκής ευημερίας είναι οι μεγάλες διεθνείς τράπεζες, το κρατικά επενδυτικά κεφάλαια και τα κερδοσκοπικά αμοιβαία κεφάλαια (hedge funds), ωστόσο αν ανοίξει πόλεμο μαζί τους θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον κίνδυνο να κλείσει η στρόφιγγα του δανεισμού προς τη γαλλική κυβέρνηση…