Η παράθεση συγκεκριμένων μεθόδων προγραμματισμού της εργασίας ή φάσεων της εργασίας του ασφαλιστή θα ήταν στατική εάν δεν συνεκτιμούσε το περιβάλλον, τις ανάγκες, τις επιθυμίες, τους στόχους του.

Για το λόγο αυτό παραθέτομε ορισμένα κριτήρια και κάποιες προϋποθέσεις που πρέπει να τηρούνται εάν είναι η διαδικασία προγραμματισμού να αποδίδει τους καρπούς που επιθυμεί ο ασφαλιστής.

• Στόχοι και Αποδοχή Στόχων: Ο παραγωγός ασφαλίσεων είναι σκόπιμο να χαράσσει υλοποιήσιμους στόχους που να μην αντιβαίνουν με την πολιτική της εταιρείας ή του Υποκαταστήματος και να μη συγκρούονται με στόχους συναδέλφων. Έτσι υπολογίζεται η αποδοχή της στοχοθεσίας και η συνδρομή και συνεργασία των προηγούμενων φορέων για την επίτευξή της.

• Απλότητα και Ελαστικότητα Σχεδιασμού: Οτιδήποτε απλό και καθαρό μπορεί εύκολα να γίνει κατανοητό, αντιληπτό και πραγματώσιμο. Μια απλή διαδικασία σχεδίασης και προγραμματισμού ακολουθείται με ακρίβεια, ελαχιστοποιεί τη γέννεση παρερμηνειών και προσαρμόζεται ή αναπροσαρμόζεται σε νεοδιαγραφόμενες συνθήκες αφού δεν χρειάζεται να μεταβληθούν πολλές από τις συνιστώσες της.

• Παρακίνηση: Η διαδικασία προγραμματισμού πρέπει να περιλαμβάνει κίνητρα που να ωθούν τον ασφαλιστή στην τήρησή της και στην επίτευξη των στόχων τους οποίους οδηγεί.

Η εταιρεία ήδη λειτουργεί σε αυτήν τη βάση, όπως επίσης στην ίδια λογική λειτουργούν και πλείστα όσα Υποκαταστήματα που στηρίζουν και ανταμείβουν τον προγραμματισμό του ασφαλιστή για την επιδίωξη των στόχων του.
Οι ίδιοι, όμως, οι παραγωγοί ασφαλίσεων πρέπει να δουν τη διαδικασία προγραμματισμού ως πρόκληση και δρόμο που καταλήγει στην επιτυχία. Πρέπει και αυτοί να αναζητούν κίνητρα τήρησης του σχεδιασμού, κίνητρα από τα οποία θα αντλούν ικανοποίηση όταν οδηγούνται στους σκοπούς των.
Επανερχόμενοι στην αρχική μας παρατήρηση ότι οιαδήποτε προσπάθεια προγραμματισμού και σχεδίασης παραγνωρίζει το περιβάλλον, τις ανάγκες και τις επιθυμίες του ασφαλιστή είναι στατική, συνιστούμε στον παραγωγό ασφαλίσεων κάποια ερωτήματα τα οποία οφείλει να απαντήσει εάν είναι οι ενέργειές του να καρποφορήσουν:

• Πόσο χρόνο διαθέτομε πριν χρειασθεί να αναλάβομε συγκεκριμένη δράση;
• Έχομε εμπειρία ανάλογης δράσης κατά το παρελθόν;
• Ποιες είναι οι παράμετροι των προβλημάτων ή καταστάσεων που επείγουν;
• Ποια πληροφοριακά στοιχεία διαθέτομε ώστε να στηρίξομε τον προγραμματισμό μας;
• Πώς και πού μπορούμε να αναζητήσομε πρόσθετες πληροφορίες, εάν η βάση δεδομένων που έχομε είναι ελλιπής;
• Ποιες φάσεις της δουλειάς μου μπορώ να βελτιώσω και με ποιον τρόπο;
• Πώς βλέπω την οικονομική και κοινωνική μου εξέλιξη σε έξι (6) μήνες, δυο (2) έτη, πέντε (5) έτη από σήμερα;
• Πώς επενεργεί το εξωτερικό περιβάλλον (οικονομία, πολιτική, κοινωνική ασφάλιση…) στη δουλειά και τους στόχους μου;
• Η απάντηση των προαναφερομένων ερωτημάτων-όπως και η προσέγγιση μιας σειράς ερωτημάτων που γεννούν συγκεκριμένες συνθήκες και προβλήματα-υποβοηθούν τον ασφαλιστή στη χάραξη του δρόμου εκείνου που φθάνει στην υλοποίηση του σκοπού του, δηλ. στην επίτευξη καθορισμένων, προγραμματισμένων στόχων.