Πρωινό Δευτέρας, γύρω στις επτά. Βρίσκομαι στη στάση των λεωφορείων στη νοτιοανατολική πλευρά της πλατείας Συντάγματος, στην οδό Όθωνος. Κόσμος αρκετός περιμένει στην αφετηρία των λεωφορείων που πηγαίνουν προς το Φάληρο, μέσω της λεωφόρου Συγγρού.

Περιμένω κι εγώ με μια —είναι η αλήθεια— μικρή αγωνία. Πρέπει στις επτά και μισή να είμαι στα γραφεία της εταιρίας, σχεδόν στο τέλος της Συγγρού. Σήμερα αρχίζω μια νέα δουλειά, σε μια εταιρία για την οποία δεν γνώριζα σχεδόν τίποτα, πέρα από τη φήμη και τον μικρό μύθο που τη συνόδευαν — και μου προκαλούσαν δέος.

Μέσα στο πλήθος, το βλέμμα μου πέφτει σε έναν νεαρό με έντονα χαρακτηριστικά: σμιχτά, πυκνά φρύδια, πλούσια κόμη με τονισμένο τσουλούφι, μια εμφανής νευρικότητα που την εκτονώνει με άσκοπους βηματισμούς — σαν κεντρικός μπακ που κλείνει τον διάδρομο στον αντίπαλο.

Το λεωφορείο δεν άργησε. Πριν καλά-καλά αδειάσει, το πλήθος όρμησε άτακτα για να μπει, με τον εισπράκτορα να παλεύει μάταια να επιβάλει τάξη. Από τους πρώτους που τα κατάφεραν ήταν ο νεαρός που μου τράβηξε την προσοχή. Από τους τελευταίους τυχερούς που πρόλαβαν την πόρτα ήμουν κι εγώ.

Σε λίγο περνάμε μπροστά από τους Στύλους του Ολυμπίου Διός. Στα δεξιά στέκει ακόμη το ξύλινο βάθρο όπου, πριν από περίπου έξι μήνες, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής υποδεχόταν τον Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν. Για εκείνη την επίσκεψη, η Συγγρού μεταμορφώθηκε μέσα σε μία εβδομάδα σε σύγχρονη λεωφόρο.

Διασχίσαμε τη Συγγρού και, σε είκοσι λεπτά, κατέβηκα στη στάση μπροστά στην είσοδο ενός σύγχρονου κτιρίου, του γνωστού «Πύργου της Συγγρού». Ήταν το τρίτο, μικρότερο «αδελφάκι» των Πύργων των Αμπελοκήπων, που είχαν εμφανιστεί γύρω στο 1970 και είχαν γίνει ήδη εμβληματικά για την Αθήνα.

Σ’ αυτό το κτίριο στεγαζόταν μια ασφαλιστική εταιρία με όνομα που παρέπεμπε ευθέως σε αμερικανική επιχείρηση. Είχε δημιουργηθεί λίγα χρόνια πριν, από έναν νεαρό Έλληνα — άγνωστο τότε στο ευρύ κοινό.

Καθώς κατέβαινα και έβλεπα την ταμπέλα με τη λέξη «Ασφαλιστική», μου ήρθε στον νου μια συζήτηση, τρία χρόνια νωρίτερα, με έναν  παράξενο συμπατριώτη μου που του είχα πει ψέματα ότι εργάζομαι σε κάποια ασφαλιστική.

Σύμπτωση ή μοίρα — άγνωστο. Το γεγονός είναι πως εκείνο το πρωινό βρισκόμουν στα γραφεία μιας εταιρίας που, από τα πρώτα χρόνια της, έδειχνε πως σύντομα θα μεσουρανούσε στο ισχνό τότε ασφαλιστικό τοπίο. Κι εγώ, ένας τυχερός νέος, θα ακολουθούσα επαγγελματική πορεία απόλυτα παράλληλη — και συνταιριασμένη — με τη δική της.

Μ’ αυτές τις σκέψεις περνούσα την κεντρική είσοδο, χωρίς να προσέξω πως με ακολουθούσε ο νεαρός της αφετηρίας. Φαίνεται πως κι εκείνος με είχε προσέξει, γιατί μόλις διασταυρώθηκαν τα βλέμματά μας, μου λέει:

— Κι εσύ εδώ;

— Ναι, πρώτη μέρα, του απαντώ.

— Κι εγώ, πρώτη μέρα. Είμαι ο Δημήτρης, λέει με άνεση.

— Κι εγώ ο Κώστας, του λέω, και μπαίνουμε στο ασανσέρ.

— Εγώ πάω στον όγδοο· εσύ;

— Στον έβδομο.

Ο Δημήτρης ήταν ο πρώτος συνάδελφος που γνώρισα στην εταιρία.

*Απόσπασμα από το βιβλίο με τίτλο: ένα αμπελοτόπι είναι η ζωή

ΥΓ.

Σήμερα, πενήντα χρόνια μετά από εκείνο το πρωινό της Δευτέρας, η οδός Όθωνος έχει αλλάξει, ο εισπράκτορας στο λεωφορείο είναι ανάμνηση και ο Πύργος της Συγγρού δεν φαντάζει πια τόσο ψηλός. Όμως, αν κλείσω τα μάτια μου, μπορώ ακόμα να νιώσω εκείνη τη μικρή αγωνία στο στομάχι. Ο Δημήτρης κατέβηκε στον όγδοο, εγώ στον έβδομο, αλλά τελικά συναντηθήκαμε όλοι στον ίδιο τρύγο. Μισός αιώνας δρόμος, κι όμως, αν με ρωτήσεις, νιώθω ακόμα την πόρτα του λεωφορείου να κλείνει πίσω μου, αφήνοντάς με στην πλευρά των τυχερών!!

Κώστας Μπερτσιάς

Πηγή: ΟΡΕΙΝΟΣ