Έπεσα σήμερα πάνω σε μια σημείωση κάποιου που ένα χειμωνιάτικο πρωί, κάνοντας περίπατο κοντά στο χωριό του, είδε μια μικρή σκηνή και σκέφτηκε να την καταγράψει και να τη μεταφέρει στο Facebook.

Στο άδειο τοπίο εμφανίστηκε μια γιαγιά, ντυμένη βαριά, με γαλότσες, έναν ντροβά κρεμασμένο στον ώμο και μια ομπρέλα στο χέρι. Πήγαινε προς το μαντρί της. Κάποια στιγμή σταμάτησε, έσκυψε και πέταξε στην άκρη του δρόμου μερικές πέτρες που είχαν πέσει τη νύχτα από τη βροχή. Τίποτα το εντυπωσιακό. Τίποτα που να τραβά το βλέμμα, αν δεν ήξερες να κοιτάξεις.

Ο άνθρωπος που το είδε τη ρώτησε γιατί το έκανε. «Μην πάθει καμιά ζημιά κανένας», του απάντησε. Και συνέχισε τον δρόμο της. Όταν απομακρύνθηκε, την άκουσε να σιγοτραγουδάει.

Αν δεν είχε σταθεί να το δει, αν δεν το είχε καταγράψει, αυτή η μικρή κίνηση θα είχε χαθεί μέσα στην καθημερινότητα. Κι όμως, μέσα σε αυτήν φαίνεται πώς λειτουργούσε κάποτε ο κόσμος που έζησε αυτή η γυναίκα. Ένας κόσμος όπου ο δρόμος δεν ήταν απλώς πέρασμα, αλλά κοινός χώρος· και αυτό σήμαινε κοινή ευθύνη για τη βατότητα και την ασφάλειά του. Κάτι που δεν το χρησιμοποιούσες μόνο, αλλά το φρόντιζες. Όχι επειδή σου το ζήτησε κανείς, ούτε επειδή ήταν υποχρέωση, αλλά επειδή έτσι είχες μάθει: να σκέφτεσαι και τον άλλον, τον άγνωστο που θα περάσει μετά από σένα.

Η εικόνα της γιαγιάς που κατέγραψε και δημοσίευσε ο Γ.Μ. στη σελίδα «Nafpaktos my love» ήταν κάποτε από τις πιο διαδεδομένες μορφές της ελληνικής υπαίθρου. Ίσως σήμερα να ανήκει στις τελευταίες. Γυναίκες μιας άλλης γενιάς, που είχαν περπατήσει ποδέμενες ή ξυπόλητες στράτες και μονοπάτια και ήξεραν τι σημαίνει μια πέτρα στο λάθος σημείο – και χωρίς να τις υποχρεώνει κανείς, τη διόρθωναν.

Κράτησα αυτή τη σημείωση και την πήγα λίγο παραπέρα.
Για να μη χαθεί κι αυτή, μαζί με τον κόσμο που θυμίζει.