Όποιος παρατηρεί τις αλλαγές στην πόλη μπορεί να διαπιστώσει πως από πολλά σημεία της λείπουν πλέον οι σπουργίτες, αυτά τα ανήσυχα πουλιά που συνηθίζουν να κάνουν τις φωλιές τους σε εσοχές παλιών σπιτιών ή σε τρύπες στις στέγες και πετάνε αναζητώντας τροφή είτε κατά μικρές, οικογενειακές ομάδες ή κατά μόνας τα πιο θαρραλέα απ’ αυτά.

Το γιατί λιγόστεψαν τώρα τα σπουργίτια, είναι ένα θέμα που δεν απασχολεί κανέναν, ούτε φαντάζομαι πως υπάρχει κάποια υπηρεσία που είναι επιφορτισμένη με τις παρατηρήσεις στον φτερωτό κόσμο της πόλης. Εδώ θα πείτε, έχει μειωθεί το ενδιαφέρον για τους ανθρώπους, τα σπουργίτια θα κοιτάξουν; Κι όμως αυτά αποτελούν έναν δείκτη ότι το τάδε ή το δείνα σημείο μπορεί να συντηρήσει κι αυτά και να αποτελούν με τις φωνές τους και τα πετάγματά τους ένα ευχάριστο ξάφνιασμα στο δομημένο με κάθε είδους υλικό περιβάλλον.

Πάντως σπουργίτια είναι βέβαιο πβςμπορεί να δει κάποιος στα Σεπόλια που κατοικώ και στον Κολωνό όπου όπου υπάρχουν ακόμη παλιά σπίτια, άδεια ή κατοικημένα καθώς και στους λόγους Σκουζέ και Κολωνού που υπάρχει αρκετός χώρος να πετάξουν, να ερωτοτροπήσουν και να κάνουν ότι τέλος πάντων κάνει το είδος τους. Το ίδιο πιστεύω συμβαίνει και σε άλλες γειτονιές όπου υπάρχουν οι ίδιες συνθήκες. Στο κέντρο της πόλης αρκετά σπουργίτια βλέπουμε γύρω από το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων στην οδό Ακαδημίας και τούτο γιατί φωλιάζουν στις τρύπες που αφήνουν τα κεραμίδια από τα κτίρια της Τριλογίας και άλλα νεοκλασικά που είναι εκεί.

Από κάποια τέτοια φωλιά πρέπει να ήταν και ο νεαρός θαρραλέος σπουργίτης ο οποίος προχθές επειδή δεν εύρισκε τίποτα να φάει, πήρε είδηση ότι στα τραπέζια του εξαιρετικού σουβλατζίδικου «Το Προδόρπιον» στη γωνία Ακαδημίας και Ασκληπιού υπάρχει ψωμί και άρχισε τις εφορμήσεις. Με επιδέξιες κινήσεις φτερούγιζε ανάμεσα στους πελάτες και στους περαστικούς, προσγειώνονταν στο τραπέζι, άρπαζε ένα κομματάκι ψωμί και πετούσε στα απέναντι κλαριά του κλαδεμένου πλατάνου να το απολαύσει. Πρέπει να έκανε πέντε με δέκα εφορμήσεις, τόσο που τον πήραν είδηση όλοι οι πελάτες και περίμεναν να δουν ποιο τραπέζι θα τιμήσει. Στο δικό μου, επειδή κατάλαβε ότι του έκανα χώρο και τον ενθάρρυνα έκατσε τρεις φορές και πήρε το κομμάτι που του είχα ετοιμάσει και βάλει στην άκρη. Έτσι κατάφερα και τον φωτογράφησα στο φτερό κυριολεκτικά και με τη μπουκιά στο στόμα!

Ένα περιστέρι που πήρε είδηση την υπόθεση ήρθε κι αυτό κοντά αλλά δεν τόλμησε να πετάξει πάνω στα τραπέζια, αρκέστηκε στα ψίχουλα που άφηνε στη βιασύνη του να φύγει. Από ότι δε μου είπαν οι εργαζόμενοι στο «Προδόρπιο» αυτό το κάνει κάθε μέρα και τον περιμένουν, θεωρώντας τον ως σπουδαίο πελάτη που τους φέρνει και τύχη. Πόσο καιρό θα το κάνει ακόμη, εξαρτάται και από την δική του τύχη…