Με την βιασύνη που κινούνται τα πράγματα στη δημόσια σφαίρα και καθώς τα γεγονότα επικαλύπτουν ραγδαία το ένα το άλλο, οι πλημμύρες στη Θεσσαλία κοντεύουν να μείνουν ανάμνηση για όσους βρίσκονται μακριά από τον ταλαιπωρημένο κάμπο. Το πως περνούν τώρα οι μέρες των ανθρώπων που πνίγηκε το βιός τους ενόψει μάλιστα του χειμώνα, είναι μια υπόθεση που γνωρίζουν μόνο οι ίδιοι και όσοι στέκονται δίπλα τους αυτό τον καιρό.

Η πρωτοφανής καταστροφή στοιχειώνει ακόμη τον κάμπο που προσπαθεί να συνέλθει και να βάλει μπροστά μια νέα καλλιεργητική περίοδο και σε αυτόν τον αγώνα έχουν αφιερωθεί όλοι πιστεύοντας πως σύντομα η πλημμύρα θα είναι μια ανάμνηση αλλά η εμπειρία της θέτει και πολλές προτεραιότητες ώστε να μην επαναληφθούν φαινόμενα όπως τα φετινά.

Στους ανθρώπους που πρωτοστατούν ώστε να ξεπεραστεί το κακό, η Αποστολία Κυριάκη, από τον Σταυρό Καρδίτσας μια γυναίκα με πολλές δραστηριότητες στην κοινωνία και τον πολιτισμό, συγγραφέας του μοναδικού βιβλίου «Τα Καραγκούνικα – τσ’ θκειαζμ τσ’ της Φώτους» δημοσίευσε προχθές μια μοναδική φωτογραφία που τράβηξε την ημέρα που άρχισε να βρέχει και κατόπιν ήρθε η καταστροφή. Σε αυτή την φωτογραφία φαίνονται δυο άλογα, ένα άσπρο κι ένα σίβο (γκρίζο) δεμένα κάτω από μια λεύκα έξω από τους Αγίους Θεοδώρους Καρδίτσας, δίπλα στον ποταμό Λείψιμο όπου είχε πάει να δει πόσο νερό είχε ο ποταμός κι αν κινδυνεύαμε... Τα ζώα είναι ανήκουν σε κατοίκους του χωριού και τα οποία από το ύφος τους φαίνεται πως προαισθάνονταν το κακό που έφερε ο Daniel το βράδυ.

Θαρρείς συμβολική η φωτογραφία, τα άλογα που χάρη σε αυτά (και τα βόδια επίσης) έγινε κατορθωτό να καλλιεργηθεί ο κάμπος από την αυγή της ιστορίας μέχρι πριν από λίγα χρόνια που τη θέση τους πήραν οι μηχανές. Τα περίφημα θεσσαλικά άλογα, που δεν μπήκαν μπροστά μόνο στα οργώματα αλλά και στους πολέμους και κάθε άλλη δραστηριότητα του ανθρώπου μέχρι που η ανάπτυξη τα έβγαλε στο περιθώριο και μόνο λίγοι είναι αυτοί που από μεράκι θες, από γούστο ή μπορεί και από ανάγκη διατηρούν κάποια στο στάβλο τους. Όπως φαίνονται, γερά και δυνατά και τα δυο αποκλείεται να μην κάνουν τίποτα, κάποιο όργωμα ή να τραβάνε κάρο που φαίνεται πιο πιθανό.

Τώρα που η πλημμύρα έκανε άχρηστα τα περισσότερα μηχανήματα του κάμπου η επισκευή τους απαιτεί χρόνο και χρήμα που δεν υπάρχει πιστεύω πως πολλοί θα σκεφτούν την εποχή που το βασικό εργαλείο, ο σύμμαχος του καλλιεργητή ήταν το άλογο και θα αναλογιστούν την απουσία του. Καλά και αποδοτικά ήταν τα μηχανήματα που απόκτησαν όλοι αλλά τη θέση που είχε το άλογο στο νοικοκυριό δεν την κατέκτησαν ποτέ. Χώρια που η απόκτησή τους, η λειτουργία και οι επισκευές τους κόστιζαν πολύ ακριβά ενώ του αλόγου η ανάγκη δεν ήταν παρά ένα δεμάτι σανό ή άχυρο και μια γωνιά σε στεγνή καλύβα για να πορεύεται.

Τώρα που είναι καιρός για οργώματα και τα μηχανήματα είναι στα συνεργεία, πολλοί φαντάζομαι θα νοσταλγήσουν το αλέτρι που έσερναν τα άλογα αλλά λίγοι θα είναι εκείνοι που θα τολμούσαν να γυρίσουν την ιστορία πίσω. Οι αλλαγές που ήρθαν πριν από αρκετές δεκαετίες με την εκβιομηχάνιση του κάμπου, παγιώθηκαν μαζί με τις συνέπειες που αυτές κουβαλούσαν και η επιστροφή στους παλιούς τρόπους καλλιέργειας μοιάζει ανέφικτη.

Από την εποχή εκείνη έμειναν κάποια εργαλεία να στολίζουν τα σπίτια και τα μουσεία και κάποια άλογα, σαν αυτά που φωτογράφισε η Αποστολία κάτω από τη λεύκα να την θυμίζουν. Καθώς δε αποσύρονται στο επέκεινα και οι τελευταίοι που την έζησαν και την συντηρούν με τις αναμνήσεις τους απομακρύνεται τόσο που σε λίγα χρόνια ελάχιστοι θα μπορούν και να την κατανοήσουν, πόσο δε να μεταφερθούν έστω εν μέρει σε αυτή…