Βλέπουμε τη συμφορά που χτύπησε τον κάμπο της Θεσσαλίας και αναλογιζόμαστε τι μέλλον πρόκειται να έχουν οι άνθρωποι σε έναν βουλιαγμένο τόπο που κανείς δεν μπορεί να ξέρει πότε θα καταφέρει πρώτα να στεγνώσει και να μην απειλεί με αρρώστιες τον κόσμο και μετά να σταθεί να μπορέσει να σταθεί όρθιος.

Τα μοντέλα με τα οποία υπολογίζουν το ένα και το άλλο οι ειδικοί αποκαρδιώνουν και τους πιο αισιόδοξους ενώ από την άλλη τα «μέτρα» που εξαγγέλλει η Πολιτεία είναι αμφίβολο αν θα φέρουν αποτέλεσμα. Μόνο ένα τους ξεφεύγει και δεν είναι όμως μοντέλο: είναι η πίστη που έχουν στον τόπο τους οι άνθρωποι και η βεβαιότητα ότι θα καταφέρουν πάλι να φτιάξουν τα σπίτια τους, να πιάσουν πάλι το χώμα της γης τους χωρίς φόβο, να το οργώσουν το χωράφι τους και να ξεκινήσει πάλι ένας καινούργιος κύκλος ζωής, όπως τόσους αιώνες στο παρελθόν.

Δεν είναι μοντέλο όπως επικράτησε να λέγεται κάθε πρακτική στη ζωή μας, είναι ένας τρόπος ζωής που τελειοποιήθηκε, αφού δοκιμάστηκε από γενιές και γενιές μέσα στο πέρασμα των αιώνων. Οι πρώτοι άνθρωποι που εγκαταστάθηκαν σε ένα μέρος της γης και έγιναν αγρότες σε ελάχιστα ξεχωρίζουν από τους Θεσσαλούς του κάμπου που είναι και οι τελευταίοι στην Ελλάδα που διατηρούν ακέραια τη σχέση τους με τη γη. Μια σχέση που δεν έσπασε ποτέ, χάρη στην ευφορία του τόπου και κυρίως στα νερά που άλλοτε ήταν ευλογία κι άλλοτε έφερναν πόνο και δυστυχία.

Ήταν πάντα απρόοπτος ο κύκλος των νερών που επηρέαζαν τη Θεσσαλία και καθώς αυτά καθόριζαν και τον πλούτο, οι άνθρωποι ακόμη και μετά τις πλημμύρες δεν έφευγαν μακριά τους. Σαν να τα συγχωρούσαν επέστρεφαν και ξανάχτιζαν τα σπίτια τους και ζούσαν πάλι δίπλα τους και είχαν πάντα το νου τους, περισσότερο στα σύννεφα που κουβαλούσαν την βροχή παρά στο ρέμα ή στο ποτάμι γιατί αυτών ήξεραν τις δυνατότητες αλλά τον όγκο του νερού που θα έπεφτε δεν μπορούσαν να υπολογίσουν. Έτσι έγινε και τώρα και παρά τις προειδοποιήσεις των σχετικών υπηρεσιών τους βρήκε κυριολεκτικά στον ύπνο ή καλύτερα σε μια αδράνεια της μνήμης που υπήρχε από προηγούμενους κατακλυσμούς στη Θεσσαλία.

Τούτος που θα του θυμούνται όλοι ως «Ντάνιελ» ας είναι ο τελευταίος που βρίσκει απροετοίμαστη και ανοχύρωτη κάθε γωνιά του κόσμου και ας γίνει παράδειγμα για όλους, όχι μόνο με τα νερά αλλά και κάθε άλλη λειτουργία της φύσης. Να μάθουμε από την αρχή να την βλέπουμε και να την ακούμε σωστά και αντί να την προκαλούμε να μάθουμε να ζούμε αρμονικά μαζί της. Στην περίπτωση, οι Θεσσαλοί αγρότες μετά απ’ αυτή την φοβερή εμπειρία έχουν πολλά να διδάξουν και ο τρόπος που θα ξαναφτιάξουν τον τόπο ας γίνει υπόθεση όλων μας.  

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η φωτογραφία του Μάριου Λώλου από το διαδίκτυο. Τον ευχαριστούμε.