Ένα ερώτημα που πολλές φορές ακούγεται όταν μιλάμε για τον ένα τόπο ή τον άλλο και κυρίως όταν πρόκειται για τον δικό μας, αυτόν που γεννηθήκαμε ή ζούμε, είναι τι έχει κάνει ο καθένας για το καλό του. Γιατί θεωρητικά, μπορεί όλοι λέμε πως αγαπάμε τον τόπο μας ανεξάρτητα αν αναφερόμαστε σε χωριό ή γειτονιά στην πόλη αλλά από τα λόγια ως την πράξη το χάσμα τις περισσότερες φορές είναι αγεφύρωτο…

Πέρα απ’ αυτά όμως κάποιοι συμπολίτες διακρίνονται γιατί με τον δικό του τρόπο ο καθένας κάνει πράγματα που εντυπωσιάζουν και συνήθως γίνονται παράδειγμα προς μίμηση. Όπως ο κυρ Μήτσος Λεωτσινίδης στα Ψαρά που εδώ και χρόνια καλλιεργεί με μεράκι βασιλικούς σε γλάστρες και με αυτούς ευωδιάζει όχι μόνο αυλή του αλλά και ο δρόμος μπροστά στο σπίτι του. Φέτος δε είναι τόσο ψηλοί που ξεπερνούν κατά πολύ το μπόι του και φυσικά έχουν γίνει αντικείμενο θαυμασμού από τους ντόπιους και τους τουρίστες που περνάνε να τους δούνε, να τους μυρίσουν και να τους φωτογραφίσουν.

Μια φωτογραφία του κυρ Μήτσου ανέβασε χθες στο διαδίκτυο ο δήμαρχος Ψαρών Κώστας Βρατσάνος και η ανταπόκριση από γνωστούς και αγνώστους ήταν εντυπωσιακή. Διαβάσαμε τόσα καλά λόγια για τον συνταξιούχο και μόνιμο κάτοικο του νησιού Μήτσο Λεωτσινίδη και τους αγαπημένους του βασιλικούς τους οποίους φροντίζει με υπομονή και χαίρεται να τους βλέπει κάθε μέρα να ψηλώνουν από λιγάκι και φυσικά καμαρώνει όταν αυτοί τον περάσουν στο ύψος. Χρόνια τώρα καταφέρνει να έχει μια αυλή γεμάτη λουλούδια και πρασινάδες αλλά με τους βασιλικούς τους ξεπερνάει όλους.

Έτσι ήταν όλη του τη ζωή ο κυρ Μήτσος, συστηματικός, εργατικός και τώρα που αποσύρθηκε από την δουλειά ασχολείται με το πως θα ομορφαίνει την αυλή του και τον δρόμο του. Φαντάζομαι πως αν ακολουθούσαν το παράδειγμά του οι συντοπίτες τους, ή σε όποιο άλλο νησί, χωριό η γειτονιά θα είχαμε πολλές μικρές οάσεις γεμάτες μοσχοβολιές. Δεν είναι δύσκολο, μια απόφαση είναι και φυσικά, δέσμευση ως προς τον στόχο. Δεν είναι δε απαραίτητο να καλλιεργήσει κάποιος βασιλικούς, ένα σωρό άλλα μυρωδικά και πρασινάδες μπορούν να αλλάξουν την εικόνα ακόμα και σε πολύ υποβαθμισμένα σημεία των πόλεων. Ο κυρ Μήτσος δίνει το παράδειγμα…