Τούτος ο Αύγουστος δεν με κράτησε μόνο στην Αθήνα αλλά δεν μου επέτρεψε να απομακρυνθώ από τα Σεπόλια κι έτσι δεν «απόλαυσα» όπως κάποιες άλλες χρονιές την πόλη άδεια που τόσο αρέσει σε αυτούς… που βρίσκονται σε διακοπές. Και να μπορούσα πάντως να την περπατήσω, δεν θα το έκανα γιατί έπαψε πια να με ενθουσιάζει με τις αλλαγές που δεν προλαβαίνουμε πια να συνηθίσουμε και βεβαίως να κατανοήσουμε γιατί γίνονται και πόσο κοστίζουν...

Περιορισμένος λοιπόν στα Σεπόλια είχα την ευκαιρία να δω λίγο την γειτονιά χωρίς καθημερινή κίνηση και να παρακολουθήσω κάποιες στιγμές από τη ζωή των κατοίκων τους. Κατοίκων που απείχαν από την υστερία που θέλει όλο τον κόσμο να αφήνει το σπίτι του τον Αύγουστο και να τρέχει σε βουνά και παραλίες υποτίθεται να κάνει διακοπές. Πάνε χρόνια τώρα που το φαινόμενο έχει αποκτήσει μια ψυχαναγκαστική μονιμότητα και οι επενδύσεις πάνω σε αυτό τεράστιες. Είτε αυτές λέγονται ξενοδοχεία, εξοχικές κατοικίες ή παιδικές χαρές στα χωριά που ακούς φωνές παιδιών μόνο μια εβδομάδα, το πολύ δέκα ημέρες.  

Δεν είναι της στιγμής να κρίνω τον τουρισμό, αλλά μου άρεσε που είδα κάποιες σκηνές που έρχονταν από πολύ παλιά και δήλωναν τις σχέσεις των ανθρώπων τότε που σχεδόν όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους κι αυτό συνέβαινε σε κάθε γειτονιά καθώς η Αθήνα καταπίνοντας την Ελλάδα μετά τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες έγινε μια μεγαλούπολη που περισσότερη σημασία έχεις σήμερα αν είσαι τουρίστας παρά κάτοικός της.  

Από εκείνη τη γενιά ελάχιστοι έχουν μείνει ακμαίοι και ξεχωρίζουν μέσα στο νέο, ομοιογενές πλήθος που κατακλύζει την πόλη. Μεγάλοι στην ηλικία, διατηρούν την αξιοπρέπεια να μένουν ακόμη στο σπίτι τους, όπως μια ηλικιωμένη κυρία που είδα στο μικρό μπαλκονάκι της απέναντι από την παιδική χαρά – εργοτάξιο να ποτίζει μια γλάστρα. Με είδε να περπατώ και με χαιρέτισε πρώτη και ανταλλάξαμε ευχές.

Είδα κι άλλους πολλούς, στα διαλυμένα παγκάκια της πλατείας να κάθονται ήρεμα και να συζητούν αλλά και στον λόφο του Κολωνού που αποτελεί μια όαση στη γειτονιά, όπως εξάλλου και ο Λόφος Σκουζέ., Ηλικιωμένους αλλά και νέους και ζευγάρια με τα παιδιά τους. Εκείνο όμως που είδα και μου άρεσε περισσότερο ήταν ένα ζευγάρι, ηλικιωμένων βέβαια που περπατούσαν δίπλα – δίπλα και ο άντρας κρατούσε μια τσάντα ζαχαροπλαστείου, πράγμα που δήλωνε ότι πήγαιναν σε κάποιο σπίτι που γιόρταζε. Φυσικά και αυτή η συνήθεια δεν έχει καταργηθεί, αλλά μέσα στον πολύ κόσμο δεν διακρίνεται πλέον και ήταν η εικόνα που κράτησα για τον φετινό Δεκαπενταύγουστο στην Αθήνα, μια εικόνα που υποστηρίζει αυτούς που επιλέγουν να μείνουν ακόμη και αυτές τις ημέρες σπίτι τους και να περάσουν την γιορτή με φίλους η συγγενείς..

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Δεν ήταν πλούσιο το φωτορεπορτάζ στα Σεπόλια προχθές και τούτο ηθελημένα καθώς έχω περιορίσει τις περιπλανήσεις στην Αθήνα και κυρίως γιατί υποκύπτοντας στην πολιτική ορθότητα, έχω πάψει να φωτογραφίζω πρόσωπα αν δεν τα γνωρίζω.