Πάνε 13 χρόνια που σαν σήμερα το μεσημέρι, στις 5 Μαΐου 2010, μια ομάδα εγκληματιών περίμενε λουφαγμένη στη γωνία Εδουάρδου Λω και Σταδίου και επωφελούμενη το πλήθος της μεγάλης πορείας και καλυπτόμενη από τα κύματα των διαδηλωτών, χτύπησε με πρωτοφανή τρόπο την τράπεζα MARFIN. Έσπασαν με σφυριά το τζάμι του ισογείου και έριξαν μέσα ένα πολύ εύφλεκτο υγρό που άναψε αμέσως και λαμπάδιασε όλο το κτίριο. Όσοι από τους υπαλλήλους που ήταν μέσα και βγήκαν στα μπαλκόνια σώθηκαν μετά από την επέμβαση της Πυροσβεστικής.

Τρεις όμως δεν πρόλαβαν και άφησαν την πνοή τους από την φωτιά και τον καπμό μέσα στο κτίριο. Ήταν η Παρασκευή Ζούλια, ο Επαμεινώνδας Τσακάλης και η έγκυος Αγγελική Παπαθανασοπούλου που πλήρωσαν με τη ζωή τους την ασυδοσία των ομάδων των βαρβάρων που επικρατούσε εκείνες τις ημέρες στην Αθήνα με τον λεγόμενο, αντιμνημονιακό αγώνα.

Από τότε πέρασαν 13 χρόνια και παρά τις κατά καιρούς ανακοινώσεις των Αρχών ότι οι ένοχοι θα βρεθούν και θα τιμωρηθούν, τίποτα δεν έγινε όσο για το μνημείο που έστησαν εκεί, κάθε τόσο κάποιοι το βανδαλίζουν. Ο κόσμος όμως που έζησε εκείνες τις παράξενες ημέρες του 2010 και όσες ακολούθησαν, δεν ξεχνάει και περιμένει κάποια μέρα να βρεθούν οι ένοχοι για να ησυχάσουν και τα θύματα και οι συγγενείς τους.

Φέτος, αντί της επετειακής αναφοράς στο τραγικό αυτό γεγονός και τις φωτογραφίες από εκείνη τη μαύρη μέρα της Αθήνας επέλεξα να θυμίσω πως τίμησαν την επόμενη ημέρα οι Αθηναίοι τα θύματα της Μαρφίν. Γέμισαν με κεριά, λουλούδια και σημειώματα την είσοδο της καμένης τράπεζας και κάποια απ’ αυτά σώθηκαν στις φωτογραφίες που τράβηξα και δείχνουν πόσο πόνεσαν κι αυτοί και συμμετείχαν στο δράμα της πόλης. Αυτόνομα το κάθε ένα και στο σύνολό τους, αποτελούν στοιχεία της ιστορίας μιας εποχής που δεν πρέπει να ξεχαστεί.

Το αφιερώνουμε στους νεκρούς της ΜΑΡΦΙΝ και με την ευχή να βρουν την δικαίωση που πρέπει…