Η 25η Μαρτίου ήταν και παραμένει η ημέρα με τις περισσότερες φωτογραφίσεις. Στην ψηφιακή εποχή μας βλέπουμε ακόμη και βίντεο από τις παρελάσεις ή από γιορτές σε κάποια σχολεία. Χάρη δε στην ευκολία που δίνει το διαδίκτυο η δημοσιοποίησή τους γίνεται αστραπιαία ως τα πέρατα του κόσμου και οποιοδήποτε μπορεί να δει την παρέλαση για παράδειγμα στους Αρκιούς (όπου αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στους μαθητές που πήγαν να παρελάσουν με τον μοναδικό μαθητή του νησιού Άγγελο) ή σε οποιοδήποτε άλλο μέρος της πατρίδας μας με ανάλογες περιπτώσεις σχολείων με λίγους μαθητές. Η υπόθεση πάντως μοιάζει σαν να μην θέλουμε να δούμε στο βάθος το πρόβλημα της ερήμωσης αυτών των τόπων και να εξαντλούμε το θέμα με λογής – λογής περιστασιακές προβολές που λόγω της ημέρας χάνονται στο πλήθος των ζητημάτων που μας απασχολούν.

Δεν θα μπω στο θέμα των Αρκιών, αρκετά ασχολήθηκαν τα ΜΜΕ, παραδοσιακά και ψηφιακά με την περίπτωση αλλά θα αναφερθώ σε μια άλλη, εξίσου ενδιαφέρουσα και πιο στενάχωρη καθώς αφορά την δική μου μικρή πατρίδα. Για το εορτασμό της 25ης Μαρτίου στο χωριό Τυμφρηστός (Πέρα Κάψη και αδελφό χωριό με την δική μου Μεγάλη Κάψη) το οποίο κράτησε αρκετό κόσμο τα περασμένα χρόνια αλλά όπως φαίνεται ήρθε η ώρα να σβήσει κι αυτό κι ας είναι πάνω στο δρόμο που οδηγεί στο Καρπενήσι. Ως το χωριό με τις πολλές στροφές το ξέρουν όλοι και το οποίο ήταν το πιο πολυάνθρωπο και το πιο προκομένο επίσης απ’ όλα της Δυτικής Φθιώτιδας. Στα χρόνια που πήγαινα στο Γυμνάσιο Αγίου Γεωργίου, οι μαθητές από τον Τυμφρηστό γέμιζαν ένα ολόκληρο λεωφορείο.

Οι εποχές όμως άλλαξαν και ο Τυμφρηστός παρά την κίνηση που ζούσε από το πήγαινε – έλα στο Καρπενήσι άδειασε. Φάνηκε προχθές στην γιορτή του Ευαγγελισμού όπου οι μόνοι μαθητές που απόμειναν στο σχολείο ήταν τα τρία παιδιά του παπα Δημήτρη Φύκα και της Σταυρούλας, ο Κωνσταντίνος, η Αθανασία και ο Δημήτρης τους οποίους συνάντησα στον κεντρικό δρόμο την ώρα που πήγαιναν ως σχολείο με την δασκάλα τους Γεωργία Παλιούρα στην εκκλησία. Από το μεγάλο σχολείο των περασμένων χρόνων στον Τυμφρηστό φέτος απόμειναν τρία παιδιά κι αυτά μιας οικογένειας από τις λίγες που ζουν πια στο χωριό. Κι αυτό γιατί ο παπα Δημήτρης τόλμησε πέρα από την τέχνη που ασκούσε, την ηλεκτρολογία και μάλιστα με εξαιρετικά αποτελέσματα, να υπηρετήσει και τον Θεό. Έτσι έγινε παπάς και έμεινε στο χωριό το οποίο χάρη σε αυτή του την επιλογή μπορεί να λέει ότι έχει ενορία.

Στην περίπτωση όμως, ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει και στη δασκάλα Γεωργία Παλιούρα η οποία διανύει κάθε μέρα σχολείου περί τα 250 χιλιόμετρα από το σπίτι της στα Φάρσαλα ως τον Τυμφρηστό. Γιατί η Γεωργία είναι μητέρα και δεν μπορεί να ξεσηκωθεί από το σπίτι της και να ανοίξει ένα άλλο στον Τυμφρηστό για την σχολική περίοδο. Έτσι μοιράζει την ημέρα της στα δύο και αφιερώνει και τρεις ώρες στο τιμόνι για να τα καταφέρει να ασχοληθεί και με το δικό της παιδί. Της αξίζει κάθε έπαινος και παρ’ όλη την αγάπη που έχουν οι κάτοικοι του Τυμφρηστού προς αυτήν εύχονται του χρόνου να βρεθεί ένα σχολείο κοντά στο σπίτι της και σε αυτούς να έρθει μια τόσο καλή επίσης δασκάλα η οποία να μην έχει όσες υποχρεώσεις η Γεωργία. Θα την αγαπούν και θα την φροντίζουν το ίδιο…

*Στο Ηρώο του Τυμφρηστού, το σχολείο, η δασκάλα Γεωργία Παλιούρα, ο Πρόεδρος Δημήτρης Παπαρούπας και ο Αντιπρόεδρος Αλέξανδρος Υφαντής

*Στον άδειο δρόμο του Τυμφρηστού η δασκάλα Γεωργία Παλιούρα με τους τρεις μαθητές της Κωνσταντίνο, Αθανασία και Δημήτρη και την μητέρα τους Σταυρούλα