Σε μία περίοδο διεθνών αναταράξεων και γεωπολιτικών προκλήσεων στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής θα περίμενε κανείς να δει την Τουρκία να αφήνει ένα ισχυρό γεωπολιτικό αποτύπωμα στην προσπάθεια της να επηρεάσει τις εξελίξεις. Όπως, εξάλλου, έχει συνηθίσει τη διεθνή κοινότητα στο πέρασμα των χρόνων. Ωστόσο, οι εξελίξεις καταδεικνύουν το γεγονός ότι η Άγκυρα εμφανίζεται αποδυναμωμένη και αδυνατεί τουλάχιστον έως σήμερα να επιβάλλει τους δικούς της όρους στη γεωπολιτικη σκακιέρα. Σε αντίθεση με ότι συνέβη στην περίπτωση του ρωσο-ουκρανικού προβλήματος, όπου η Τουρκία ανέπτυξε πρωτοβουλίες για τη διεξαγωγή διαλόγου μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών στο δικό της έδαφος, στην περίπτωση των διπλωματικών ζυμώσεων  για την εξεύρεση ειρηνικής διευθέτησης στη Μέση Ανατολή παραμένει εκτός πρώτου πλάνου ή ακομα και για πολλούς αναλυτές στο περιθώριο. Οι λόγοι είναι συγκεκριμένοι, αλλά πρωτίστως η απουσία της οφείλεται στην έντονη εχθρότητα του Ερντογάν απέναντι στην Κυβέρνηση του Ισραήλ και τον κ. Νετανιάχου. Υπό τις παρούσες συνθήκες, το Τελ Αβίβ δεν θα μπορούσε να συναινέσει στο να παίξει η Τουρκία ένα πρωταγωνιστικό ρόλο σε ένα τόσο κρίσιμο διπλωματικό παζάρι, με αποτέλεσμα να την έχει ουσιαστικά αντικαταστήσει σε μεγάλο βαθμό το Πακιστάν. Ο Ταγίπ Ερντογάν και η ηγετική του ομάδα αντιμετωπίζει εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα τις επιφυλάξεις των Ευρωπαίων, όχι μόνο στη διάρκεια της κρίσης στη Μέση Ανατολή, αλλά και ευρύτερα για τη θέση που διεκδικεί η Τουρκία στην νοτιοανατολική Μεσόγειο σε μία πραγματικά κρίσιμη χρονική συγκυρία. Αρχικά, η Άγκυρα αδυνατεί να διατηρήσει τις ισορροπίες στα εξοπλιστικά προγράμματα, σε σχέση μάλιστα και με την Ελλάδα η οποία κατά την τρέχουσα δεκαετία έχει κάνει άλματα στο συγκεκριμένο τομέα, αυξανοντας την αποτρεπτική της ικανότητα και θωρακίζοντας τα σύνορα της. ΟΙ ΗΠΑ αρνούνται επανειλημμένα να ανάψουν το πράσινο φως για την πώληση των F-35 στην Τουρκία, τη στιγμή που η Αθήνα προωθεί στρατηγικές συμμαχίες, τόσο με το Ισραήλ και την Κύπρο, όσο και με τη Γαλλία. Ταυτόχρονα, η ελληνική πλευρά χαίρει της εμπιστοσύνης των Αμερικανών, όπως αποτυπώθηκε προσφάτως και στα θερμά λόγια του Προέδρου Τραμπ για τον Έλληνα Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη. Την ίδια ώρα, οι στρατιωτικές συμφωνίες Ελλάδας-Ισραήλ και η αγορά των πυραύλων τύπου Puls που θα ενισχύσουν σημαντικά την άμυνα των νησιών του ανατολικού Αιγαίου προκαλούν περαιτέρω εκνευρισμό στην Αγκυρα και στους εκεί θιασώτες του αναθεωρητισμού.

Σε αντίθεση με την Ελλάδα, που στα θέματα ασφάλειας και άμυνας κάνει προσεκτικά βήματα και αυξάνει την επιδραστικότητα της μέσα και από στρατηγικού τύπου συμμαχίες, η Τουρκία διανύει μια περίοδο αποξένωσης, σύμφωνα με γερμανόφωνα ψηφιακά μέσα, με ότι αυτό σημαίνει για τη διαμόρφωση του γεωπολιτικού περιβάλλοντος. Χαρακτηριστικα του κλίματος που επικρατεί στην Ε.Ε για τον τουρκικό παράγοντα είναι τα όσα έγραψε το περασμένο 24ωρο η έγκυρη αυστριακή Die Presse για το πως η Ευρώπη αποξενώνει με στοχευμένες κινήσεις την τουρκική πλευρά. Αναφέρθηκε ενδεικτικά στην επιλογή των ευρωπαϊκών θεσμών να συνομιλούν για τα ανοιχτά θέματα της Μέσης Ανατολής με το Λίβανο και τη Συρία, αγνοώντας επιδεικτικά την τουρκικη παρουσία. Εξάλλου, κορυφαίοι Ευρωπαίοι παράγοντες έχουν ταυτίσει τους γείτονες με άλλες αναθεωρητικές δυνάμεις, όπως η Ρωσία και η Κίνα, με αποτέλεσμα να καταγράφονται επιπτώσεις στους διαύλους επικοινωνίας Βρυξελλών-Άγκυρας.

Κοντολογίς, η Τουρκία, που παραμένει υπό ένταξη χώρα στην Ευρώπη, αν και τη χωρίζει χάος με την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, οφείλει να αναθεωρήσει παραμέτρους της εξωτερικής της πολιτικής, αν πράγματι επιθυμεί να διαδραματίσει ένα πιο ενεργό ρόλο στο επέκεινα σε μία ευαίσθητη και ασταθή περιοχή. Η Ευρώπη δείχνει, έστω και με καθυστέρηση, τη διάθεση της να ενισχύσει την αυτονομία της, δημιουργώντας ένα τείχος ασφάλειας και για τις χώρες που συνεχίζουν να απειλούνται, όπως είναι η Ελλάδα και η Κύπρος. Εξάλλου, μια ισχυρή και ανθεκτική Ευρώπη μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικότερα οποιαδήποτε πρόκληση από όποια πλευρά και αν προέρχεται.