Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια βιώνουμε την έξαρση των αναθεωρητικών αφηγημάτων σε παγκόσμιο επίπεδο. Από τις γνωστές χώρες που πρωταγωνιστούσαν στο πεδίο αυτό, όπως η Ρωσία, η Κίνα ή η Τουρκία, τη σκυτάλη πήραν εσχάτως και οι ΗΠΑ με την περίπτωση της Γροιλανδίας. Με μία διαφορετική προς το παρόν τουλάχιστον διαχείριση σε σύγκριση με άλλες περιπτώσεις όπως εκείνη του Βλαντιμίρ Πούτιν, αλλά σε κάθε περίπτωση προσηλωμένες στην επιβολή του νόμου του ισχυρού αντί της προστασίας του διεθνούς δικαίου. Πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι η Ουάσιγκτον αξιοποιεί ένα τέτοιο αφήγημα ως μέσο διαπραγματευτικής πίεσης προς τις άλλες πλευρές, κυρίως στην περίπτωση του νησιού της Αρκτικής, όπου οι συζητήσεις διεξάγονται με παλιούς συμμάχους και εταίρους και όχι με μία τρίτη χώρα. Σε κάθε περίπτωση, χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, όταν δημιουργούνται προηγούμενα που μπορούν να εκμεταλλευτούν άλλες χώρες που βάζουν σε πρώτη προτεραιότητα την επίτευξη στόχων που απάδουν του διεθνούς δικαίου και συνιστούν απειλή για τους γείτονες τους. Μία τέτοια περίπτωση αποτελεί εξάλλου η Τουρκία, που παραμένει προσηλωμένη στο ακραίο και προκλητικό αφήγημα της γαλάζιας πατρίδας εις βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου. Δεν έχουν περάσει ούτε δύο εικοσιτετράωρα από τη στιγμή που η τουρκική πλευρά αξίωσε από την Ελλάδα να ζητά τη δική της άδεια, όταν προχωρεί σε κινήσεις στο Αιγαίο, δηλαδή εντός των δικών της κυριαρχικών ορίων. Μία άλλη περίπτωση, η οποία ενδέχεται να μας απασχολήσει εντός της τρέχουσας χρονιάς είναι το θέμα του κινεζικού επεκτατισμού στην ανεξάρτητη Ταϊβάν, ένα γεωπολιτικό μέτωπο το οποίο μπορεί να εξελιχθεί ανά πάσα στιγμή σε μία βραδυφλεγή βόμβα, προκαλώντας παγκόσμιες αναταράξεις. Ένα σύνθετο πρόβλημα με έντονο αμερικανικό ενδιαφέρον. Σε όλα τα προηγούμενα παραδείγματα προστίθεται αναμφίβολα και η στάση της Ρωσίας απέναντι στην Ουκρανία, η οποία δια της επιβολής του νόμου του ισχυρού διεκδικεί η σωστότερα θεωρεί δικό της έδαφος πέντε ουκρανικές επαρχίες στην ανατολική πλευρά της χώρας και συνεχίζει για τέσσερα χρόνια να σφυροκοπά μια ανεξάρτητη ευρωπαϊκή χώρα. Ο αναθεωρητισμός ως γεωπολιτική προσέγγιση συνιστά μια διαρκή απειλή για την παγκόσμια ασφάλεια και σταθερότητα. Οι προαναφερθείσες περιπτώσεις δεν αφορούν κάποιο απελευθερωτικό αγώνα ή μια ιστορική εκκρεμότητα, όπως οι εμπλεκόμενοι διατείνονται, αλλά για μια συντονισμένη απόπειρα βίαιης αλλαγής συνόρων με ότι αυτό μπορεί να σηματοδοτήσει και να προκαλέσει στη γεωπολιτική σκακιέρα. Κατά συνέπεια, όλοι όσοι πιστεύουν παραδοσιακά στις κοινές αρχές και αξίες της Δύσης οφείλουν εγρήγορση και ετοιμότητα. Οι επόμενοι μήνες είναι δύσκολοι και η κατάσταση οριακή. Η βορειοατλαντική συμμαχία χρειάζεται να αναζητήσει βιώσιμες λύσεις και πειστικές απαντήσεις. Πάνω από όλα να παραμείνει ενωμένη.  Δεν έχει άλλη επιλογή. Πριν την προλάβουν τυχόν δυσάρεστες εκπλήξεις και είναι πολύ αργά για όποια αντίδραση.