Οι πρόσφατες συζητήσεις μεταξύ Αμερικανών και Ουκρανών αξιωματούχων στο Μαϊάμι των ΗΠΑ εξέπεμψαν ένα θετικό μήνυμα σχετικά με τις προοπτικές που παρουσιάζονται για το τέλος του τετράχρονου πλέον πολέμου. Ωστόσο, όπως και σε αντίστοιχες περιπτώσεις στο παρελθόν, οι λεπτομέρειες είναι εκείνες που θα κάνουν τη διαφορά και μπορούν να οδηγήσουν στην εξεύρεση του κοινού τόπου για όλα τα εμπλεκόμενα μέρη. Η εξίσωση παραμένει σύνθετη. Η Ρωσία καλείται να διαδραματίσει έναν πιο ενεργό ρόλο σε αυτήν την προσπάθεια. Έχοντας καταγράψει νίκες στο πεδίο των μαχών το τελευταίο χρονικό διάστημα και με την υπεροψία του ισχυρού, αφήνει σε δεύτερη μοίρα τη διπλωματία, επιχειρώντας παράλληλα να σύρει την ηγεσία του Κιέβου στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για να υπογράψει ουσιαστικά την υποταγή της. Η Μόσχα διαθέτει, στην παρούσα φάση, το συγκριτικό πλεονέκτημα. Κανείς όμως δεν πρέπει να λησμονεί ότι τα ουκρανικής προέλευσης ντρόουνς συνεχίζουν να πλήττουν ενεργειακές εγκαταστάσεις μέσα στο έδαφος της Ρωσίας, την ώρα που η γραμμή άμυνας των ουκρανικών δυνάμεων παραμένει ανθεκτική, παρά τις επιμέρους χιλιομετρικές απώλειες. Δεν είναι, εξάλλου, τυχαίο το γεγονός ότι ο Πούτιν μαζί με την ηγετική του ομάδα μάχονται ουσιαστικά για την κατάληψη του Ντονμπάς από το 2014 και ακόμη δεν έχουν καταφέρει να κυριαρχήσουν ολοκληρωτικά. Ο στόχος αυτός έχει προκαλέσει μεγάλες απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό, αλλά και οικονομική αιμορραγία σε μια υπερδύναμη που είναι αναγκασμένη να ξοδεύει σε μηνιαία βάση τεράστια ποσά για να μπορεί να διατηρεί τις στρατιωτικές της δυνάμεις σε ένα μέτωπο που φτάνει τα χίλια διακόσια χιλιόμετρα. Στην πλευρά του Κιέβου, επιθυμούν μεν το τέλος των εχθροπραξιών, χωρίς να κάνουν δεκτά δε όλα τα αιτήματα της ρωσικής πλευράς. Το εδαφικό παραμένει ένα τεράστιο εμπόδιο στη διπλωματική σκακιέρα. Υπάρχει ουσιαστικά στην προσέγγιση των σημερινών δεδομένων μια διελκυστίνδα μεταξύ του ρεαλισμού και της ηθικής υποχρέωσης του Ζελένσκι να μην παραδώσει το 20% του ουκρανικού εδάφους στη Ρωσία, την ώρα που χιλιάδες συμπατριώτες του έχουν ήδη χάσει τη ζωή τους για να υπερασπιστούν αυτό το κομμάτι της ουκρανικής γης.

Η επόμενη μέρα είναι αβέβαιη. Ακόμη και στην περίπτωση μιας πρόσκαιρης κατάπαυσης του πυρός, υπάρχουν συγκεκριμένες παράμετροι που έρχονται να προεξοφλήσουν νέα επεισόδια στο μέλλον. Η ρωσική ηγεσία θέλει ουσιαστικά την Ουκρανία υπό τον απόλυτο έλεγχο της. Αυτό επιτάσσει το αναθεωρητικό της αφήγημα, αλλά και η βούληση για μια ισχυρή Ρωσία που θα θυμίζει στον υπόλοιπο κόσμο την πάλαι ποτέ ρωσική αυτοκρατορία.