Οι ΗΠΑ επιθυμούν να τερματίσουν τον πόλεμο στην Ουκρανία το συντομότερο δυνατόν. Το ερώτημα, ωστόσο, που τίθεται είναι με ποιο κόστος; Το δημοσιευμένο σχέδιο που φέρει τη σφραγίδα της Ουάσιγκτον δεν αποτελεί μια βιώσιμη λύση, όχι μόνο για τους Ευρωπαίους που αντιδρούν έντονα, αλλά για κάθε σκεπτόμενο πολίτη που έχει βασικές γνώσεις διεθνών σχέσεων. Διότι, τι περιμένει κανείς να συμβεί την επόμενη μέρα, όταν η μεγαλύτερη παγκόσμια δύναμη επιβραβεύει τον αναθεωρητισμό και την αλλαγή συνόρων δια της βίας. Δεν είναι τυχαίο, εξάλλου, ότι ο Πρόεδρος Τραμπ έδειξε άμεσα ευελιξία, προκειμένου να βρεθεί ο κοινός τόπος και να επιτευχθεί η κατάπαυση του πυρός. Η μακροχρόνια ειρήνη αποτελεί μια βασική παράμετρο του επίμαχου θέματος, αναμφίβολα πιο σύνθετη και δύσκολα θα διασφαλιστεί. Οι φόβοι και οι ανησυχίες πολλών κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι εύλογοι. Οι αντιδράσεις πολλές. Εμπεριστατωμένες αναλύσεις και δημόσιες τοποθετήσεις θέτουν θέμα για την επόμενη μέρα. Για εμπιστοσύνη στον κ. Πούτιν και την ηγετική του ομάδα δεν γίνεται κουβέντα. Η Ευρώπη προετοιμάζεται για παν ενδεχόμενο την επόμενη πενταετία, γι’ αυτό και προωθεί με γρήγορα βήματα τα σχέδια της για την αμυντική της θωράκιση. Οι συμμετέχοντες στο πρόγραμμα SAFE, ανάμεσα στους οποίους και η χώρα μας, καλούνται μέχρι τις 30 Νοεμβρίου να καταθέσουν τις σχετικές προτάσεις τους. Στην ίδια γραμμή με τις Βρυξέλλες βρίσκεται η Μεγάλη Βρετανία, ενώ η Τουρκία, κατά την πάγια τακτική της, πατάει σε δύο βάρκες και προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τη συγκυρία για να διαδραματίσει έναν δικό της ενεργό ρόλο στην ευρωπαϊκή άμυνα, παρά το γεγονός ότι αφενός συνεχίζει να απειλεί την Ελλάδα με casus belli, αφετέρου κατέχει παράνομα ένα σημαντικό κομμάτι της κυπριακής δημοκρατίας από το 1974.

Στο πεδίο της μάχης, οι Ουκρανοί αντιστέκονται σθεναρά σε όλα τα μέτωπα, ενώ εξακολουθούν να επιτίθενται σε κρίσιμους στόχους επί ρωσικού εδάφους με drones, πλήττοντας κατά βάση ενεργειακές εγκαταστάσεις της επιτιθέμενης χώρας. Στην αντίπερα όχθη, οι ρωσικές δυνάμεις εξαπολύουν σε καθημερινή βάση σκληρές επιθέσεις και εντός αστικών περιοχών θέλοντας, αφενός να τρομοκρατήσουν τους πολίτες, αφετέρου να σύρουν την ηγεσία του Κιέβου σε μία βίαιη συνθηκολόγηση, επιβάλλοντας τους δικούς τους κανόνες.

Η σύγκρουση αυτή πρέπει να αντιμετωπιστεί από όλες τις μεγάλες δυνάμεις, τους γεωπολιτικούς αναλυτές και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης με όρους μέλλοντος. Ακόμη και στην περίπτωση της επίτευξης μιας πρόσκαιρης συμφωνίας, το σίριαλ αυτό θα έχει και συνέχεια. Η Ρωσία θέλει να κυριαρχήσει απόλυτα στην ευρύτερη περιοχή και η Ευρώπη φοβάται για το επέκεινα. Τα υπόλοιπα, προσεχώς…