Η σύγκρουση επί ουκρανικού εδάφους κλιμακώνεται μέρα με τη μέρα. Η επίθεση των Ρώσων με εκατοντάδες πυραύλους και drones συνεχίζεται ακατάπαυστα και επεκτείνεται στη δυτική πλευρά της Ουκρανίας με θύματα αμάχους ακόμη και παιδιά. Στην αντίπερα όχθη, οι ουκρανικές δυνάμεις, εξουθενωμένες από τη διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων, συνεχίζουν να αντιστέκονται, ενώ βάζουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα στο στόχαστρο τους τις ενεργειακές εγκαταστάσεις της Ρωσίας. Ο πόλεμος της ενέργειας, θα μπορούσε να πει κανείς ότι συνιστά ένα παράλληλο μέτωπο που επηρεάζει όλα τα εμπλεκόμενα μέρη ακόμη και τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην παρούσα φάση, η Ουάσιγκτον κλιμακώνει την πίεση στο Μόσχα μέσα από την επιβολή κυρώσεων και το κλείσιμο της στρόφιγγας για όλες τις ρωσικές εταιρείες που εφοδιάζουν με ενέργεια την Ευρώπη και άλλες περιοχές. Εξάλλου, η πρόσφατη συμφωνία Ελλάδας-Ουκρανίας για την αξιοποίηση του λεγόμενου κάθετου διαδρόμου που θα μεταφέρει αμερικανικό LNG στην ουκρανική επικράτεια αποτελεί μέρος αυτής της στρατηγικής του Ντόναλντ Τραμπ, δηλαδή της επέκτασης και της διασφάλισης των αμερικανικών συμφερόντων στην περιοχή με παράλληλη αύξηση της πίεσης απέναντι στη Μόσχα. Την ίδια ώρα, στις γειτονικές με την Ουκρανία χώρες έχει σημάνει συναγερμός και βρίσκονται σε απόλυτη στρατιωτική ετοιμότητα για παν ενδεχόμενο. Δεν είναι, εξάλλου, τυχαίο ότι τα περισσότερα κονδύλια από το πρόγραμμα Safe κατευθύνονται αναλογικά προς την Ρουμανία, Πολωνία και τις βαλτικές χώρες. Πολιτικοί αναλυτές συνδέουν τις δολιοφθορές που καταγράφηκαν πρόσφατα στον πολωνικό σιδηρόδρομο με τους ρωσικούς στόχους, ενώ η παραβίαση του ρουμανικού εναέριου χώρου από ρωσικά drones προκαλεί εκ νέου ανησυχία για περαιτέρω κλιμάκωση με ότι αυτό μπορεί να σημάνει για την επόμενη μέρα. Η προ ολίγων εικοσιτετραώρων δήλωση του Γερμανού υπουργού Άμυνας Μπόρις Πιστόριους ότι αυτό μπορεί να ήταν και το τελευταίο ειρηνικό καλοκαίρι για την Ευρώπη, ήρθε να δημιουργήσει ακόμα περισσότερη ανησυχία. Παρά τους εύλογους προβληματισμούς και την επίσπευση των διαδικασιών αμυντικής ετοιμότητας, χρειάζεται να ληφθεί υπόψη στη διαχείριση ενός τόσο κρίσιμου ζητήματος μια σημαντική παράμετρος: ότι δηλαδή δεν είναι στο συμφέρον καμιάς πλευράς μια καταστροφική σύγκρουση με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Ο κ. Τραμπ προσπαθεί να μεγιστοποιήσει την πίεση, ώστε ο Βλαντιμίρ Πούτιν να προσέλθει στο τραπέζι του διαλόγου με λιγότερες απαιτήσεις για το επέκεινα. Είναι βέβαιο πως για να αλλάξουν τα δεδομένα και να επιτευχθεί κατάπαυση του πυρός χρειάζεται ένας μεγάλος συμβιβασμός. Είναι διατεθειμένοι οι stakeholders να τον κάνουν; Ή η παγκόσμια κοινότητα θα οδηγηθεί σε αχαρτογράφητα νερά με το μέλλον να φαίνεται δυσοίωνο; Αυτό είναι ένα υπαρκτό δίλημμα, για το οποίο οι μεγάλες δυνάμεις οφείλουν μια ρεαλιστική και βιώσιμη απάντηση-λύση.