H σκληρή στάση της Μόσχας απέναντι στην Ουκρανία και τη διεθνή κοινότητα είναι δεδομένη. Ο κ. Πούτιν στοχεύει στο μάξιμουμ των διεκδικήσεων του για να σταματήσει τον πόλεμο και να προσέλθει στο τραπέζι του διαλόγου. Θεωρεί, δηλαδή, ότι οι πέντε περιφέρειες στην ανατολική πλευρά της Ουκρανίας, συμπεριλαμβανομένης και της Κριμαίας, ανήκουν οριστικά και αμετάκλητα στη Ρωσία.

Στο πεδίο της μάχης οι συγκρούσεις είναι σκληρές. Απώλειες δεν καταγράφονται μόνο ανάμεσα στις στρατιωτικές δυνάμεις ένθεν κακείθεν, αλλά τη «νύφη πληρώνουν»  σε καθημερινή πλέον βάση οι άμαχοι Ουκρανοί, λόγω των συνεχών ρωσικών επιθέσεων με πυραύλους και drones.     

Κι όλα αυτά συμβαίνουν με την ανοχή των ΗΠΑ, που παρά το γεγονός ότι κερδίζουν πολλά δισεκατομμύρια από τους εξοπλισμούς, συνεχίζουν να παρακολουθούν μέσα από μία διόπτρα ίσων αποστάσεων τις τρέχουσες εξελίξεις. Η Ρωσία δείχνει να εκμεταλλεύεται με τον καλύτερο τρόπο τη χρονική συγκυρία, ακολουθώντας "σκληρή γραμμή" ακόμα και σε επίπεδο προετοιμασίας της πολυδιαφημισμένης νέας συνάντησης Τραμπ-Πούτιν και μάλιστα στο εσωτερικό της Ε.Ε (Βουδαπέστη), αλλά χωρίς καμία ευρωπαϊκή ανάμειξη, πλην του αποκαλούμενου δούρειου ίππου που ακούει στο όνομα Βίκτορ Όρμπαν. Ωστόσο, οι δύο πλευρές δεν έχουν συμφωνήσει μέχρι τώρα για το πλαίσιο της συζήτησης, με αποτέλεσμα τα αισιόδοξα σενάρια για τετ-α-τετ μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου να απομακρύνονται. Η Ουάσιγκτον στοχεύει πάση θυσία στη διευθέτηση του Ουκρανικού, το συντομότερο δυνατόν και χωρίς μεγάλο κόστος για την ίδια την Αμερική. Η πραγματικότητα δεν αφήνει πάντως πολλά περιθώρια για αισιόδοξες προβλέψεις, ενώ πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν πως τα επεισόδια στο σίριαλ της διευθέτησης του ουκρανικού είναι ακόμη πολλά. Τα σενάρια για την παράδοση πυραύλων τύπου Τόμαχοκ στην Ουκρανία κράτησαν τη Ρωσία στο τραπέζι του διαλόγου. Αν και οι δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας παραμένουν ανοιχτοί, εντούτοις η εξεύρεση μιας βιώσιμης λύσης για ένα τόσο σοβαρό γεωπολιτικό μέτωπο αποτελεί ένα δύσκολο εγχείρημα με αβέβαιο αποτέλεσμα. Την ίδια στιγμή, η ενωμένη Ευρώπη συνεχίζει να καταγράφει ένα αδύναμο διπλωματικό στίγμα κι παίζει ένα δευτερεύοντα ρόλο στις εξελίξεις. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι οι ΗΠΑ αγνοούν παντελώς την ηγεσία της Ε.Ε και προγραμματίζουν τη συνάντηση Τραμπ-Πούτιν στην πρωτεύουσα της Ουγγαρίας.

Στην παρούσα φάση, η Ευρώπη καταγράφει ένα σαφές έλλειμμα αξιόπιστης και επιδραστικής ηγεσίας που θα μπορούσε να επηρεάσει τις συζητήσεις γύρω από ένα τόσο σοβαρό θέμα. Ταυτόχρονα σε εθνικό επίπεδο, η άνοδος των κομμάτων με ακροδεξιό πρόσημο προκαλεί έντονη ανησυχία, καθώς οι συγκεκριμένοι πολιτικοί σχηματισμοί, όπως για παράδειγμα το γερμανικό AfD, διατηρούν ανοιχτή επικοινωνία με τα πολιτικά κέντρα της Μόσχας. Σε κάθε περίπτωση, το «απρόβλεπτον» της επόμενης μέρας έχει ενεργοποιήσει τα αντανακλαστικά των ευρωπαϊκών θεσμών, αλλά και εθνικών κρατών που επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό την ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Η Γερμανία, για παράδειγμα, προετοιμάζεται σε στρατιωτικό επίπεδο για παν ενδεχόμενο και εκπαιδεύει τους πολίτες της ακόμη και για ακραία σενάρια, τα οποία, ωστόσο, δεν είναι πλέον ουτοπικά. Ασφαλείς προβλέψεις για το μέλλον στην Ευρώπη δεν μπορούν να γίνουν, αλλά καταλύτης των εξελίξεων θα είναι σίγουρα η στάση και η αποτελεσματικότητα των χειρισμών του Λευκού Οίκου. Η Ευρώπη οφείλει να κινηθεί με ακόμη πιο αποφασιστικά και με μεγαλύτερες ταχύτητες προς την κατεύθυνση της στρατηγικής της αυτονομίας, αν θέλει να επιβιώσει σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον που διαρκώς μεταβάλλεται.