Εδώ και αρκετές δεκαετίες το τουρκικό κράτος επενδύει παραδοσιακά σε μία πολυσχιδή και εξωστρεφή εξωτερική πολιτική, προωθώντας με προσήλωση τα γεωπολιτικά συμφέροντα της χώρας στην ευρύτερη περιοχή, είτε αφορά στη Μέση ανατολή και τον Καύκασο, είτε στο ευρωπαϊκό έδαφος. Η Τουρκία διεκδικεί διαχρονικά το ρόλο του σημαντικού περιφερειακού παίκτη που θέλει να έχει τον πρωτεύοντα λόγο στα όσα διαδραματίζονται στη δική της σφαίρα επιρροής. Επηρεασμένη σαφώς από την εποχή της οθωμανικής αυτοκρατορίας, η διπλωματία της Άγκυρας κινείται στον άξονα μεταξύ ενός παλαιάς κοπής ιμπεριαλισμού και ενός σύγχρονου αναθεωρητισμού με στόχο την ενδυνάμωση της όχι μόνο περιφερειακά, αλλά σε ολόκληρο το διεθνές status quo. Αν μπορούσε κανείς να το αποδώσει με όρους θεατρικής παράστασης, η χώρα διεκδικεί το ρόλο του αναγκαίου προσώπου δίπλα σε κάθε πρωταγωνιστή. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και σήμερα, όπως διαπιστώνει όποιος παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς τις εξελίξεις στα ανοιχτά γεωπολιτικά μέτωπα και στα διπλωματικά ντιμπέΙτς με παγκόσμια ακτινοβολία. Στο μέτωπο της Ουκρανίας, ο Ταγίπ Ερντογάν φρόντισε να διατηρήσει ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με όλες τις πλευρές (Κίεβο, Μόσχα, Ε.Ε, ΗΠΑ) παίζοντας το ρόλο του ενδιάμεσου-χρήσιμου, όταν αυτό κατέστη απαραίτητο. Δεν είναι, εξάλλου, τυχαίο ότι η χώρα του φιλοξένησε τις διαπραγματεύσεις μεταξύ των βασικών αντιπάλων, βρίσκεται στο επίκεντρο της κουβέντας για τις δυνάμεις που μπορούν να παρέχουν εγγυήσεις ασφαλείας σε περίπτωση κατάπαυσης του πυρός, ενώ συμμετέχει πλέον ενεργά στο ευρωπαϊκό project για την αμυντική θωράκιση. Στο μέτωπο της Μέσης Ανατολής, η τουρκική Κυβέρνηση αυξάνει την επιρροή της ως αντίπαλο δέος του Ισραήλ, στο όνομα της στήριξης των αδελφών μουσουλμάνων, κάνει κινήσεις για να αποκαταστήσει τις σχέσεις της με την Αίγυπτο, ενώ στη Λιβύη αλλάζει άρδην τα δεδομένα, όπως αποκαλύπτεται από τις εξελίξεις των τελευταίων μηνών. Στη σκιά του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου, οι δύο πλευρές εμβαθύνουν τη συνεργασία τους σε θέματα άμυνας, ενέργειας, ενώ εντύπωση προκαλεί η πρόθεση τους για τη δημιουργία ενιαίου στρατού στο έδαφος της Λιβύης. Όσον αφορά στο ευρωπαϊκό έδαφος, είναι  γνωστή η στρατηγική της Τουρκίας για την αύξηση της επιρροής της στα Βαλκάνια, μέσα από την ενίσχυση των διμερών σχέσεων κυρίως με χώρες όπως η Αλβανία, η Βόρεια Μακεδονία, το Κόσοβο, η Βοσνία, αλλά και μέσα από την εργαλειοποίηση των μουσουλμανικών μειονοτήτων στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένης και της Θράκης. Η Τουρκία θα κάνει το παν για να επιβάλλει τους δικούς της κανόνες στην περιοχή, διεκδικώντας  θέση άτυπου χωροφύλακα, από τον οποίο όλοι οι γείτονες θα πρέπει να ζητούν την άδεια του για όσα κάνουν στο πεδίο. Το αφήγημα της «γαλάζιας πατρίδας» αποτελεί το "ευαγγέλιο" της αναθεωρητικής δύναμης που εύλογα θεωρείται απειλή από τους γείτονες της, όπως είναι η Ελλάδα και η Κύπρος. Η τρέχουσα πολιτική συγκυρία ευνοεί την Άγκυρα, για να προωθήσει τα συμφέροντα της. Οι πολύ καλές σχέσεις με τις ΗΠΑ, οι ανοιχτοί δίαυλοι επικοινωνίας με τη Ρωσία και την Ε.Ε, οι έξυπνοι ελιγμοί στη διπλωματική σκακιέρα από την πλευρά του τουρκικού ΥΠΕΞ δίνουν ώθηση στους σχεδιασμούς του Ερντογάν και της ηγετικής του ομάδας. Συνεπώς, αποτελεί μονόδρομο για την ελληνική πλευρά, η διαρκής εγρήγορση, ο σωστός σχεδιασμός, η ενίσχυση της αποτρεπτικής ικανότητας και η ανάπτυξη πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, συστατικά που θα θωρακίσουν τη χώρα σε περίοδο αναταράξεων, ανασφάλειας και αβεβαιότητας για το μέλλον. εξάλλου κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει στο ότι μας περιμένουν τα δύσκολα στο επέκεινα....