Σε κάθε ευκαιρία η Τουρκία έρχεται να αποδείξει μέσα από τις επίσημες τοποθετήσεις κορυφαίων αξιωματούχων της ότι παραμένει απολύτως προσηλωμένη στο βασικό δόγμα του αναθεωρητισμού.

Η τουρκική ηγεσία αγνοεί παντελώς το διεθνές δίκαιο, συνεχίζει να προκαλεί τους γείτονες της (Ελλάδα και Κύπρο), βρίσκεται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση από εκείνα που ορίζει το ευρωπαϊκό κεκτημένο και το μόνο που την απασχολεί είναι να ενισχύσει το imperium σε ολόκληρη την ανατολική Μεσόγειο με κάθε κόστος.

Ανεξάρτητα από το ότι ο ελληνοτουρκικός διάλογος συνεχίστηκε τα τελευταία δύο έως τρία χρόνια, η ουσία των πραγμάτων δεν αλλάζει. Η Άγκυρα θα συνεχίσει στην ίδια «σκληρή γραμμή» έως ότου καταφέρει να πετύχει τους στόχους της.

Εξάλλου, η συνεχής αμφισβήτηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο, η εκμετάλλευση της παρουσίας του μουσουλμανικού στοιχείο στα Βαλκάνια και τη Δυτική Θράκη, η εμμονή στο αφήγημα των δύο ξεχωριστών κρατικών οντοτήτων στην Κύπρο, η νέα στρατηγική συνεργασία με τη Λιβύη, είναι θέματα που δεν μπορούν να αφήνουν αδιάφορη την ελληνική πλευρά.

Αντίθετα, επιβάλλουν εγρήγορση, σχέδιο και ετοιμότητα διότι τα δύσκολα, όπως όλα δείχνουν, είναι ακόμη μπροστά και ουδείς μπορεί να προβλέψει με σιγουριά τι επιφυλάσσει το μέλλον. Εξάλλου, από την απελευθέρωση της Ελλάδας και έπειτα το ζήτημα των ελληνοτουρκικών σχέσεων παραμένει αδιαμφισβήτητα το νούμερο ένα για την ελληνική διπλωματία και έχει προκαλέσει ισχυρές αναταράξεις στο πέρασμα των χρόνων, με αρνητικές συνέπειες.

Ακόμα και ο πιο καλόπιστος εκπρόσωπος της ελληνικής εσωτερικής πολιτικής πραγματικότητας δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως οι παράλογες αξιώσεις της γείτονος συνιστούν μια κορυφαία απειλή για την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας, κυρίως σε ευαίσθητες περιοχές, όπως η Θράκη, το ανατολικό Αιγαίο και τα Δωδεκάνησα.

Το ίδιο ισχύει φυσικά και για την Κύπρο, για την οποία οι πιο σκληροί της απέναντι όχθης επιδιώκουν ουσιαστικά την απόλυτη κυριαρχία της Τουρκίας στο νησί.

Ο κ. Ερντογάν έχει δε εκμεταλλευτεί στο έπακρο τις τρέχουσες γεωπολιτικές αναταράξεις για να ενισχύσει τη θέση της χώρας του διπλωματικά, όπως έπραξε στην  περίπτωση του ρωσο-ουκρανικού πολέμου, αναλαμβάνοντας ρόλο διαμεσολαβητή για την προώθηση του διαλόγου μεταξύ των δύο πλευρών, ενώ την ίδια ώρα έκανε ένα σημαντικό βήμα στην σκακιέρα της αμυντικής θωράκισης της Ε.Ε, διεκδικώντας ένα δυσανάλογο μερίδιο από εκείνο που θα αναλογούσε σε μία τρίτη χώρα, η οποία μάλιστα συνεχίζει να απειλεί δύο κράτη-μέλη της Ε.Ε (Ελλάδα και Κύπρο).

Στα παραπάνω αξίζει να προστεθεί μία ακόμα παράμετρος που τεκμηριώνει τις βασικές στρατηγικές επιδιώξεις της Άγκυρας, δηλαδή την προσπάθεια της να επηρεάσει τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, ως αντίπαλο δέος του Ισραήλ.

Εν κατακλείδι, οι στόχοι της Τουρκίας συνιστούν μια διαρκή απειλή για τα ελληνικά συμφέροντα. Αυτό δεν χωρά καμία αμφισβήτηση, ωστόσο, επιβάλλει την ενίσχυση του εσωτερικού εθνικού μετώπου στην Ελλάδα με τη συμμετοχή όλων των πολιτικών δυνάμεων.

Όταν το υποκείμενο είναι η πατρίδα, οι εσωτερικές διαμάχες περισσεύουν. Τελεία και παύλα.