Στο πρόσφατο παρελθόν είχαμε γράψει ότι το ρωσουκρανικό θέμα αποτελεί μια σύνθετη εξίσωση για δυνατούς λύτες.

Για να είμαστε ακριβείς η εξεύρεση μιας κοινά αποδεκτής λύσης που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μία μακροχρόνια ειρήνη φαίνεται υπό τις παρούσες συνθήκες μακρινό όνειρο.

Από τη μία πλευρά, η Μόσχα έχει στην παρούσα φάση τον έλεγχο της κατάστασης, κάνει συνεχείς προόδους στο πεδίο της μάχης και συνεχίζει βάσει ενός σχεδίου που την θέλει απόλυτη κυρίαρχο στις περιοχές της Κριμαίας και της ανατολικής Ουκρανίας τα επόμενα χρόνια.

Συνεπώς, η ηγεσία της δεν φαίνεται διατεθειμένη να κάνει βήματα προς τα πίσω, επιδιώκοντας να πετύχει το μάξιμουμ μέσα από τη σκληρή γραμμή που έχει υιοθετήσει.

Στην αντίπερα όχθη, η Ουκρανία (και οι ευρωπαίοι εταίροι που την στηρίζουν αναφανδόν), αν και γνωρίζει ότι βρίσκεται σε μειονεκτική θέση, εντούτοις δεν φαίνεται διατεθειμένη να συνυπογράψει την dejure παραχώρηση των εδαφών της.

Ποιος εξάλλου θα έπαιρνε την ιστορική ευθύνη για μία τέτοια δυσμενή εξέλιξη, που θα άλλαζε άρδην τα δεδομένα όχι μόνο στο εσωτερικό αλλά και σε διεθνές επίπεδο. Η Δύση έχει εξάλλου υιοθετήσει εδώ και πολλά χρόνια ένα κεντρικό πολιτικό αφήγημα που αφορά στην υπεράσπιση του Διεθνούς Δικαίου, ενώ απορρίπτει διαρρήδην τις αλλαγές συνόρων. Κι εδώ έρχεται η επιρροή που ασκεί ο αναθεωρητισμός στην εξεύρεση μιας συμβιβαστικής λύσης ανάμεσα στα εμπλεκόμενα μέρη.

Στο εσωτερικό της Ε.Ε, αλλά και στα γειτονικά κράτη όπως η Μολδαβία και οι βαλτικές χώρες εκτιμούν πως η Ρωσία θα καταφέρει να πετύχει τους στρατηγικούς της στόχους με την επιβολή των όπλων σε πρώτη φάση, σε μια δεύτερη θα έπραττε το ίδιο, προωθώντας τα μεγαλεπίβολα σχέδια της για τον απόλυτο έλεγχο στην περιοχή που κάποτε αποτελούσε το έδαφος της Σοβιετικής Ένωσης.

Πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν πως οι φόβοι στην ευρωπαϊκή επικράτεια είναι σε ένα βαθμό δικαιολογημένοι, αφού η επίτευξη της ειρήνης συνδέεται άρρηκτα με την επιβολή των ρωσικών σχεδίων. Αν και οι ΗΠΑ ευελπιστούσαν πως με τις παρεμβάσεις του Προέδρου Τραμπ θα δινόταν μια λύση, εντούτοις τα ίδια τα γεγονότα ήρθαν να διαψεύσουν την υπέρμετρη αισιοδοξία της νέας αμερικανικής διοίκησης.

Ούτε το τηλεφώνημα Πούτιν-Τραμπ ήταν αρκετό να αλλάξει δραματικά το σκηνικό. Το γεγονός ότι έχει ξεκινήσει ο διάλογος μεταξύ Ρώσων και Ουκρανών είναι αναμφίβολα ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, αν και η παγκόσμια κοινή γνώμη πρέπει να περιμένει πολύ ακόμα για την σταθερότητα και την ειρήνη σε μία περιοχή που τα τελευταία χρόνια έχει περάσει πολλά… Αυτή η ιστορία θα συνεχιστεί για πολύ καιρό ακόμα…