Στις 9 Μαΐου οι χώρες-μέλη της Ε.Ε και πολλοί ακόμα φιλοευρωπαϊστές σε υποψήφια προς ένταξη ευρωπαϊκά κράτη γιόρτασαν την ημέρα της Ευρώπης. Εκδηλώσεις με ισχυρούς συμβολισμούς, θερμοί χαιρετισμοί για το πρωτόγνωρο αυτό πολιτικό εγχείρημα και αμέτρητες ευχές για το κοινό μέλλον συνέθεσαν μια εξαιρετική εικόνα που γέμισε εκείνους που πιστεύουν στην Ενωμένη Ευρώπη με χαρά και αισιοδοξία για το μέλλον. Στην Αυστρία η υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Claudia Placolm ανέβηκε στην ταράτσα του υπουργείου, ενός εμβληματικού κτιρίου στην όμορφη Βιέννη και ύψωσε μόνη της τη σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης μαζί με την αυστριακή, υπερτονίζοντας τη σημασία που έχει για τους κατοίκους της χώρας της η παρουσία της Αυστρίας στην Ενωμένη Ευρώπη τα τελευταία τριάντα χρόνια. Στην Ελλάδα οι αντίστοιχες εκδηλώσεις ήταν σχετικά περιορισμένες. Αν εξαιρέσει κανείς τις αντιπροσωπείες των ευρωπαϊκών θεσμών και κυρίως την εξαιρετική δουλειά που κάνει το Γραφείο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Ελλάδα υπό τις οδηγίες του Επικεφαλής κ. Κώστα Τσουτσοπλίδη, αλλά και μια ξεχωριστή εκδήλωση που έγινε στα Δωδεκάνησα με την παρουσία του Ευρωπαίου Επιτρόπου κ. Απόστολου Τζιτζικώστα, η συγκεκριμένη επέτειος πέρασε μάλλον αδιάφορα για την κεντρική Κυβέρνηση.

Η Ευρώπη διανύει μια περίοδο μεγάλων αναταράξεων και αναρίθμητων προκλήσεων. Συνεπώς η στήριξη των εθνικών κυβερνήσεων στην προάσπιση της ευρωπαϊκής ιδέας και του κοινού οράματος είναι καταλυτική, έστω και σε συμβολικό επίπεδο. Η ανάληψη στοχευμένων  πρωτοβουλιών και η ενίσχυση δομών που προάγουν το ευρωπαϊκό αφήγημα αποτελούν κινήσεις προς τη σωστή κατεύθυνση. Στο πλαίσιο αυτό, η Κυβέρνηση οφείλει να εξετάσει εκ νέου τη σύσταση αυτόνομου υπουργείου Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, όπως υφίσταται και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Σε ένα πολυάριθμο κυβερνητικό σχήμα εξήντα ενός μελών, σίγουρα θα χωρούσαν και ένα ή δύο πολιτικά πρόσωπα που θα μπορούσαν να σηκώσουν στις πλάτες τους ένα τέτοιο σημαντικό έργο. Ας περιορίζονταν οι θέσεις των υφυπουργών που σε κάποιες περιπτώσεις είναι και αχρείαστες. Μία ανάλογη πρωτοβουλία θα είχε αναμφίβολα ισχυρό και θετικό αντίκτυπο στην υπόλοιπη Ευρώπη, αλλά και στο εσωτερικό. Αξίζει να σημειωθεί ότι στην παρούσα φάση τα Δυτικά Βαλκάνια προετοιμάζονται για την ένταξη τους στην ευρωπαϊκή οικογένεια έως το 2030, ενώ η Τουρκία αναπτύσσει μια πολυσχιδή δραστηριότητα και στα ζητήματα της ευρωπαϊκής άμυνας. Εκτός από το διεθνές αντίκτυπο, η σύσταση ενός ξεχωριστού υπουργείου για ευρωπαϊκά θέματα θα βοηθούσε και στην ενίσχυση της εικόνας της Ε.Ε στο εσωτερικό, ενώ θα μπορούσε να δώσει μια νέα ώθηση σε επιμέρους ενδιαφέροντα ζητήματα όπως είναι ο (ψηφιακός) εγγραματισμός του ευρωπαίου πολίτη, η ιστορική σύνδεση της ενωμένης Ευρώπης με την ελληνική μυθολογία, αλλά ακόμα και η ανάδειξη της σημασίας της ελληνικής γλώσσας στη σύγχρονη Ευρώπη. Αξίζει να σημειωθεί ότι από το 2019 έως το 2023 είχαν γίνει σημαντικά βήματα στην κατεύθυνση της ενίσχυσης της παρουσίας της χώρας στο ευρωπαϊκό στερέωμα από τον τότε αναπληρωτή Υπουργό Εξωτερικών, αρμόδιο για τα ευρωπαϊκά θέματα, κ. Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη. Μία σημαντική προσπάθεια που δυστυχώς ανακόπηκε στο όνομα του γνωστού rotation στην αξιοποίηση κυβερνητικών στελεχών, μιας πρακτικής, που αν την αξιολογήσουμε συνολικά, δεν έχει επιφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Κοντολογίς, από τη στιγμή που η Ελλάδα επιθυμεί να διαδραματίσει έναν κεντρικό ρόλο στα ευρωπαϊκά δρώμενα και να αφήσει ένα ισχυρό στίγμα στην ευρύτερη περιοχή, ας αρπάξει την ευκαιρία, δημιουργώντας μία νέα δομή που μπορεί να επιφέρει θετικά αποτελέσματα, ακόμα και με τη συναίνεση και συνεργασία και άλλων πολιτικών δυνάμεων που μοιράζονται κοινές αρχές και αξίες για την Ενωμένη Ευρώπη.