Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ συμπληρώνει αισίως εκατό μέρες στο οβάλ γραφείο, αλλά το ουκρανικό ζήτημα παραμένει ορθάνοιχτο με τις εμπλεκόμενες πλευρές να επιδίδονται σε έναν διπλωματικό αγώνα για την εξεύρεση μιας κοινά αποδεκτής λύσης. Μπορεί όμως να επιτευχθεί με βάση τα σημερινά δεδομένα; Το πρόβλημα είναι πολύ πιο σύνθετο σε σχέση με την πρόσφατη προσέγγιση του επικεφαλής της διπλωματίας των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο, ότι δηλαδή πρέπει να σταματήσει άμεσα αυτός ο άσκοπος πόλεμος. Η σύγκρουση δεν είναι καθόλου άσκοπη ούτε για τους εισβολείς, ούτε για τους αμυνόμενους που προσπαθούν να κρατήσουν αδιαίρετη την πατρίδα τους και να υπερασπιστούν τα κυριαρχικά τους δικαιώματα. Υπό τις παρούσες συνθήκες, η εξεύρεση κοινού τόπου είναι μάλλον πολύ δύσκολη. Από τη μία πλευρά, οι Ρώσοι ζητούν ουσιαστικά την άνευ όρων παράδοση της Ουκρανίας, αναγνώριση των κατεχόμενων εδαφών και της Κριμαίας ως ρωσική επικράτεια από το διεθνή παράγοντα, την απομάκρυνση του Ζελένσκι και την αντικατάσταση του με έναν πολιτικό της δικής τους επιρροής, αλλά και τη διακοπή κάθε συζήτησης ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ. Κοντολογίς, η Μόσχα τα θέλει όλα χωρίς δεύτερες σκέψεις, μαξιμαλίζει χωρίς κανέναν ενδοιασμό, αφού η αλλαγή στάσης των ΗΠΑ απέναντι στο ρωσοουκρανικό της άνοιξε το δρόμο να το κάνει με μεγαλύτερη ευκολία. Στην άλλη πλευρά του μετώπου, η Ουκρανία καλείται να προβεί σε ιστορικές υποχωρήσεις, με το επιχείρημα ότι μπορεί τώρα να σώσει την υπόλοιπη επικράτεια και να αναχαιτίσει την περαιτέρω προέλαση των Ρώσων στα εδάφη της. Ωστόσο, δεν είναι καθόλου εύκολο για τον ηγέτη της χώρας να κάνει αυτές τις παραχωρήσεις τη στιγμή δε που για την ανεξαρτησία της Ουκρανίας έχει χυθεί τόσο αίμα επί τρεισήμισι περίπου χρόνια. Παρά τις έντονες πιέσεις από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο Ζελένσκι και η ηγετική του ομάδα γνωρίζουν πολύ καλά πως οι Ρώσοι, ακόμα και στην περίπτωση υποχωρήσεων, δεν θα σταματήσουν εκεί. Αντίθετα, θα έχουν κάνει ένα πρώτο μεγάλο βήμα για την επίτευξη των στρατηγικών τους στόχων στην ευρύτερη περιοχή στο όνομα μιας μεγάλης και δυνατής Ρωσίας που δεν θα επιτρέψει σε κανέναν, ούτε στην Ε.Ε να απειλήσει την κυριαρχία της στα εδάφη της άλλοτε σοβιετικής ένωσης. Αυτό είναι ξεκάθαρο και ο ρωσικός αναθεωρητισμός εγείρει ως αφήγημα ερωτηματικά για το ποια θα είναι η επόμενη μέρα.

Θα γίνουν οι Ουκρανοί θύματα ενός μελλοντικού ρεβανσισμού;

Θα υπάρξει σταθερότητα και ασφάλεια στην περιοχή;

Θα διασφαλιστεί η ειρήνη και η διάρκεια της; Ή Θα έχουμε νέα επεισόδια σε μία δεύτερη φάση σε άλλα πλέον εδάφη όπως λ.χ στην Οδησσό και την Υπερδνειστερία;

Αν και ο αμερικανικός παράγοντας αγωνιά για μια άμεση λύση στο θέμα, προωθώντας ταυτόχρονα τα συμφέροντα του στην ευρύτερη περιοχή (συμφωνία για ουκρανικές γαίες), εντούτοις, οι ανησυχίες για το επέκεινα στο εσωτερικό της Ε.Ε είναι εύλογες. Κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος για το τι μπορεί να ξημερώσει έως το τέλος της τρέχουσας δεκαετίας. Μακάρι τα χειρότερα να αποφευχθούν, αλλά σε κάθε περίπτωση τα δύσκολα είναι ακόμα μπροστά για όλους τους stakeholders του ουκρανικού ζητήματος.