Η εισβολή της Ρωσίας στην ανατολική Ουκρανία μετρά πλέον πάνω από δυόμισι χρόνια και οι μάχες εντείνονται ακόμα περισσότερο. Η απόφαση του Κιέβου να κάνει ρελάνς, εισβάλλοντας στην ευρύτερη περιοχή του Κουρσκ, προκάλεσε έκπληξη τόσο στους Δυτικούς συμμάχους, όσο και στη διεθνή κοινή γνώμη, ενώ έφερε σε αμηχανία τη Ρωσία, αφού η εικόνα της υπερδύναμης αλλοιώνεται από το θράσος των ουκρανικών δυνάμεων να διασχίσουν τα σύνορα και να εισβάλλουν σε ρωσικό έδαφος, κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά μετά το τέλος του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου. Η σύγκρουση μεταξύ των δύο πλευρών συνεχίζεται αδιάκοπα, ενώ πολιτικοί αναλυτές κάνουν λόγο για δεύτερη φάση του πολέμου, όπου το ενδεχόμενο κλιμάκωσης παραμένει ορθάνοιχτο, αφού αμφότερες δυνάμεις δεν κάνουν βήμα πίσω από τις βασικές τους επιδιώξεις. Από τη μία πλευρά, η Μόσχα βάζει σε απόλυτη προτεραιότητα την επίτευξη των γεωστρατηγικών της στόχων στην περιοχή, επενδύοντας ταυτόχρονα στην κατάρρευση της διοίκησης Ζελένσκι. Στην αντίπερα όχθη, οι Ουκρανοί εμφανίζονται αποφασισμένοι να υπερασπιστούν την πατρώα γη και την εθνική τους κυριαρχία, έχοντας στο πλευρό τους την Ευρωπαϊκή Ένωση και το σύνολο της Δύσης που αντιστέκεται στο ρωσικό αναθεωρητισμό, ένα απειλητικό φαινόμενο που μπορεί να οδηγήσει σε περαιτέρω αποσταθεροποίηση και να απειλήσει την ειρήνη σε παγκόσμιο επίπεδο. Από τις πρόσφατες εξελίξεις και τη στρατηγική που ακολουθούν, γίνεται αντιληπτό πως ο κ. Ζελένσκι και οι στενοί του συνεργάτες πορεύονται πλέον έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλό τους πως αργά ή γρήγορα θα κληθούν να κάτσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, απέναντι σε μία χώρα που μέχρι πρότινος διέθετε ένα σαφές πλεονέκτημα. Ωστόσο, μετά την πρόσφατη εισβολή των ουκρανικών δυνάμεων στην περιοχή του Κουρσκ και την κατάληψη εδαφών, η εικόνα έχει αλλάξει σημαντικά, καθώς οι Ουκρανοί ισχυροποιούν τη θέση τους στρατιωτικά, ενώ εφόσον διατηρηθεί το σημερινό status quo τότε θα έχουν ένα ισχυρό χαρτί στη διπλωματική τους φαρέτρα ενόψει πιθανών διαπραγματεύσεων στο μέλλον. Σε κάθε περίπτωση μία τέτοια προοπτική στην παρούσα φάση δεν είναι ορατή από τη στιγμή που οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται σε προεκλογική περίοδο. Το ποιος θα επικρατήσει σ’ αυτήν αναμέτρηση θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό και τη στάση της παγκόσμιας υπερδύναμης την επόμενη μέρα, καθώς είναι ήδη γνωστό πως Ντόναλντ Τραμπ και Καμάλα Χάρις έχουν αντίθετες απόψεις ως προς την προσέγγιση του ουκρανικού ζητήματος.

Η σύγκρουση στην Ουκρανία παραμένει μια βραδυφλεγής βόμβα στα ανατολικά σύνορα της Ενωμένης Ευρώπης, με απρόβλεπτες μελλοντικές συνέπειες. Αλλά και από την έναρξη της ρωσικής εισβολής, οι παρενέργειες ήταν μεγάλες σε διαφορετικά επίπεδα, ενώ η Ευρώπη αναγκάστηκε να επαναπροσδιορίσει τη στρατηγική της και να επενδύσει περισσότερο στη δική της αυτονομία, σε μείζονες τομείς, όπως η άμυνα, η ενέργεια και αλλού. Στο πέρασμα των μηνών της εισβολής, η Ουκρανία, έχοντας την αμέριστη συμπαράσταση των συμμάχων της έδειξε αξιοσημείωτα ποσοστά ανθεκτικότητας απέναντι σε έναν πιο δυνατό εχθρό. Τώρα περνά στην αντεπίθεση με στόχο να αλλάξει τα δεδομένα. Θα τα καταφέρει άραγε; Το επόμενο τρίμηνο κρίνεται μάλλον καθοριστικό για την επίτευξη των στόχων της.