Τα τελευταία εικοσιτετράωρα ο Ταγίπ Ερντογάν μας θύμισε με τη στάση του και τις προκλητικές του δηλώσεις πως η Τουρκία δεν έχει αλλάξει, ούτε πρόκειται όπως όλα δείχνουν να αλλάξει τις βασικές της κατευθυντήριες γραμμές έναντι της Ελλάδας. Τα όσα διαδραματίστηκαν στην Κύπρο με το κακόγουστο σόου στην τουρκοκυπριακή πλευρά, λόγω της συμπλήρωσης των πενήντα χρόνων από την απόβαση του Αττίλα στο νησί, ήρθαν για να δικαιώσουν, όλους όσοι στο εσωτερικό της Ελλάδας εμμένουν στην άποψη πως η Άγκυρα δεν θα μετακινηθεί από τις πάγιες θέσεις της, στο όνομα κανενός διαλόγου για το μέλλον των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Και σα να μην έφτανε αυτό, ήρθαν νέες προκλητικές αναφορές του κ. Ερντογάν για την δήθεν «τουρκική μειονότητα» της δυτικής Θράκης για να ρίξουν λάδι στη φωτιά. Είναι αλήθεια πως ο τρόπος προσέγγισης του θέματος από την τουρκική ηγεσία, παραπέμπει περισσότερο στην εμμονή κάποιου αποικιοκράτη που με περίσσιο θράσος  περιμένει την κατάλληλη αφορμή για να παρέμβει στα εσωτερικά μιας ανεξάρτητης ευρωπαϊκής χώρας. Αλλά και η πρόσφατη παρουσία τουρκικών πολεμικών πλοίων στα νότια της Κάσου αποτέλεσε ένα ακόμη ισχυρό σημάδι των προθέσεων της εξωτερικής πολιτικής της γείτονος, δηλαδή την προάσπιση των δικών της συμφερόντων χωρίς κανένα σεβασμό σε διεθνείς συνθήκες και στο διεθνές δίκαιο, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το τουρκολυβικό μνημόνιο. Γίνεται σαφές πως Ελλάδα και Τουρκία έχουν διαφορετικές προσεγγίσεις  πάνω σε μείζονα ζητήματα που θα επηρεάζουν διαρκώς την συνύπαρξη τους. Μπορεί η Αθήνα να έχει καταστήσει σαφές προς πάσα κατεύθυνση πως αναγνωρίζει μια και μόνη διαφορά , αυτή της υφαλοκρηπίδας και των θαλάσσιων ζωνών, ωστόσο η συνεχής προκλητικότητα του κ. Ερντογάν και των επιτελών του δοκιμάζει τις σχέσεις με Ελλάδα και Κύπρο. Η αναθεωρητική και επιθετική ρητορική από την απέναντι όχθη δεν αποτελεί συγκυριακό φαινόμενο, όταν η πολιτική νομενκλατούρα της Άγκυρας θέλει να απευθυνθεί στο εσωτερικό της ακροατήριο, αλλά συνιστά ένα βασικό παρακλάδι της εξωτερικής τους πολιτικής, στη βάση μιας μαξιμαλιστικής αντίληψης πως η Τουρκία πρέπει να κυριαρχεί στην ανατολική Μεσόγειο, καταπατώντας πολλές φορές βασικούς κανόνες της διπλωματίας και των διεθνών σχέσεων. Οι δύο πλευρές έχουν αποφασίσει να κρατήσουν ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας, αλλά η Τουρκία δείχνει εγκλωβισμένη σε ένα παράλογο πολιτικό σενάριο που παραπέμπει στις μέρες δόξης της την περίοδο της οθωμανικής αυτοκρατορίας, Κι αυτό πρέπει να το λάβει σοβαρά υπόψη όχι μόνο η Ελλάδα και η Κύπρος, αλλά ολόκληρη η Ενωμένη Ευρώπη.