Ανά τακτικά χρονικά διαστήματα στα τηλεοπτικά πάνελ χύνονται κροκοδείλια δάκρυα από διάφορα πολιτικά πρόσωπα και άλλους αναλυτές για τη φυγή χιλιάδων νέων στο εξωτερικό προς αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. «Πού πάνε τα παιδιά μας»;, «πότε θα γυρίσουν;» είναι κάποιες από τις δακρύβρεχτες ερωτήσεις που υποβάλλουν εκατέρωθεν. Το θέμα αυτό έχει εργαλειοποιηθεί απόλυτα στο δημόσιο διάλογο από όλους εκείνους που επιδιώκουν να προσφέρουν ελπίδα στον ελληνικό λαό. Οι νέοι, αλλά ακόμα και άτομα σε μεγαλύτερη ηλικία που επιλέγουν να αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή, κυρίως σε χώρες της Ενωμένης Ευρώπης, το κάνουν για κάποιο λόγο και κυρίως γιατί στον τόπο καταγωγής τους δεν μπόρεσαν να αισθανθούν ασφάλεια, σιγουριά, αλλά και κάποια προοπτική για το μέλλον. Εκτός των άλλων, η Ελλάδα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε για να προσφέρει νέες ευκαιρίες στους πολίτες της , συνεπώς καλώς πολλά νεαρά άτομα επιλέγουν να κάνουν τις σπουδές τους, αλλά και να εργαστούν στο εξωτερικό. Πολύ απλά η κατάσταση που βρίσκουν είναι καλύτερη, αλλά ούτως ή άλλως δεν ζούμε και σε καθεστώς Βόρειας Κορέας, οπότε η προσέγγιση να κρατήσουμε πίσω τα παιδιά μας αν δεν είναι υποκριτική, είναι τουλάχιστον υπερβολική. Θα ήταν προτιμότερο οι πολιτικοί να δώσουν έμφαση σε κάτι διαφορετικό, δηλαδή το πως η Ελλάδα θα μπορούσε να αποτελέσει πόλο έλξης για νέους που προέρχονται από άλλες ευρωπαϊκές και μη χώρες, προσφέροντας καλύτερους μισθούς, περισσότερη ασφάλεια, έναν ανθεκτικό σύστημα υγείας, εξωστρεφή τριτοβάθμια εκπαίδευση με αγγλόφωνα προγράμματα, ξεπερνώντας το ψεύτικο δίλημμα «δημόσιο» ή «ιδιωτικό» πανεπιστήμιο και άλλα πολλά. Σήμερα είναι η μαύρη επέτειος της τραγωδίας των Τεμπών. Πενήντα επτά ψυχές χάθηκαν τόσο άδικα, λόγω ασυγχώρητων παραλείψεων και αδιανόητων ενεργειών μιας κρατικής μηχανής που δεν παραπέμπει σε ευρωπαϊκά πρότυπα. Σήμερα, που ήχησαν οι καμπάνες των εκκλησιών στις δέκα το πρωί στη μνήμη των αδικοχαμένων, είναι μια καλή ευκαιρία να αναλογιστούμε τι κοινωνία έχουμε δημιουργήσει και τι Ελλάδα θέλουμε για εμάς και τις επόμενες γενιές. Το βάρος της ευθύνης δεν πέφτει μόνο στους πολιτικούς, αλλά αφορά και στους ίδιους τους πολίτες. Η ψήφος είναι το πιο δυνατό τους όπλο. Η συμμετοχή στα κοινά είναι υποχρέωση όλων. Το περιβόητο ρητό «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα» δεν αποτελεί νοοτροπία που ταιριάζει σε μια σύγχρονη κοινωνία. Το αρχαιοελληνικό «εν τη ενώσει η ισχύς» μπορεί και πρέπει να δείξει το δρόμο για κάτι καλύτερο την επόμενη μέρα. Η άλλη Ελλάδα, δεν θα γίνει πράξη με επικοινωνιακά τσιτάτα, φιέστες εντυπωσιασμού και έργα βιτρίνας. Χρειάζεται πάνω απ’ όλα αλλαγή νοοτροπίας, μοντέλου και κατεύθυνσης και κυρίως βαθιά ενσυναίσθηση. Να απομακρυνθούμε, δηλαδή, από τις παθογένειες του παρελθόντος και τα απομεινάρια της τουρκοκρατίας, που τόσα χρόνια μετά εξακολουθούν να βρίσκονται ριζωμένα στη σπονδυλική στήλη της κοινωνίας. Κοντολογίς. την άλλη Ελλάδα, μπορούμε να τη χτίσουμε όλοι μαζί, καθώς επίσης και ο καθένας από εμάς ξεχωριστά.