Η Αξιωματική Αντιπολίτευση βγήκε μέσα από τις πρόσφατες εκλογικές διαδικασίες βαριά τραυματισμένη. Η ήττα ήταν συντριπτική, η αποδοκιμασία του κόσμου εκκωφαντική και το αποτέλεσμα οδήγησε την ηγεσία σε παραίτηση. Οι διαδικασίες για τη διαδοχή άνοιξαν και σε κάθε περίπτωση η επούλωση των πληγών μιας εσωκομματικής κόντρας θέλει χρόνο. Στο ΠΑΣΟΚ η εικόνα είναι σαφώς καλύτερη, αφού η μικρή έστω αύξηση των ποσοστών του τον περασμένο Ιούνιο αφήνει περιθώρια για αισιοδοξία. Ωστόσο, η καταγραφή μιας ουσιαστικής δυναμικής και η διεκδίκηση της δεύτερης θέσης προϋποθέτει σκληρή δουλειά, περιορισμό της αυτοσυντήρησης και γενναία ανοίγματα όχι μόνο στους παραδοσιακούς ψηφοφόρους του Κινήματος, αλλά και σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Η διελκυστίνδα μεταξύ κεντροαριστεράς και αριστεράς αποτελεί ένα αγκάθι, ώστε να σχηματοποιηθεί μια αξιόπιστη εναλλακτική λύση, την ώρα μάλιστα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίζεται ως ο απόλυτος κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού, ενώ έχει ήδη διεισδύσει σε ένα σημαντικό κομμάτι των ψηφοφόρων του Κέντρου. Πέρα από τις παραδοσιακές κομματικές ταμπέλες, η σημερινή ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας έχει πετύχει να αυξήσει την επιρροή της στους πολίτες, υιοθετώντας πολιτικές, απόψεις και δράσεις που ξεπερνούν κατά πολύ τα παραδοσιακά όρια της κεντροδεξιάς, ενώ εκφράζουν σε μεγάλο βαθμό και τα νέα ρεύματα της εποχής. Στην αντίπερα όχθη, πολιτικά στελέχη και του Σύριζα, αλλά και του ΠΑΣΟΚ έχουν κολλήσει την βελόνα της δικής τους αφήγησης σε παλιά τσιτάτα κατά της «επάρατης Δεξιάς», ενώ με τις άκρως κομματικές προσεγγίσεις αυτοπεριορίζονται κυρίως σε ακροατήρια που συγκινούνται από τα κομματικά σημαιάκια της δεκαετίας του 80. Κι αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά με την κυβερνητική παράταξη, η οποία διαχειρίζεται την πολιτική πραγματικότητα με όρους μέλλοντος και όχι προτάσσοντας τους διχασμούς του παρελθόντος. Κοντολογίς και αν δεν συμβούν θεαματικές ανατροπές, θα πάρει πολύ χρόνο για την αντιπολίτευση προκειμένου να ανακάμψει πραγματικά και να διεκδικήσει κάτι καλύτερο στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Κι όσο η κεντροαριστερά είναι διαιρεμένη σε δύο στρατόπεδα, τόσο μεγαλύτερες θα είναι οι πιθανότητες για τον νυν Πρωθυπουργό να διεκδικήσει με αξιώσεις και μια τρίτη τετραετία. Ο δρόμος για αυτούς είναι στρωμένος με πολλά εμπόδια, αλλά όχι ανυπέρβλητα.