ΤΑ ΧΑΝΙΑ ΚΡΗΤΗΣ είναι πολύ τυχερά που στο χωριό Νίππος γεννήθηκε ο ποιητής και συγγραφέας και δάσκαλος και δημοσιογράφος Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, από αγρότες γονείς το 1948 και εργάσθηκε 36 χρόνια ως δάσκαλος και από το 1970 επί 48 χρόνια δημοσιογράφος στα «Χανιώτικα Νέα». Δεν είναι όλες οι πόλεις τυχερές και να έχουν ανάμεσα τους ποιητές και υπερασπιστές του πολιτισμού και Ελληνικής παράδοσης.

Πολλές περιοχές έχουν «πείνα» σε γράμματα και τέχνες και δεν είναι προνομιούχες όπως τα Χανιά που τα έχουν όλα, πνευματικά και υλικά αγαθά, όλους τους γευστικούς καρπούς των χωραφιών, τους θησαυρούς της θάλασσας, τα πουλιά του ουρανού και καλούς δασκάλους, συγγραφείς, ποιητές, καθηγητές, πολιτικούς, αναρχικούς της σκέψης, σώφρονες της καθημερινότητας (όπως τα πεθερικά μου Μανώλης Νταγαδάκης και Ελπίδα Αναγνωστάκη), ρηξικέλευθους περιπατητές της τέχνης και της φιλοσοφίας και θεολόγους οραματιστές και ιερείς, οδηγούς ζωής για την εδώ και άνω πολιτεία! Διάβαζα εδώ και πολλά χρόνια τα μελωμένα άρθρα του Βαγγέλη Θ. Κακατσάκη «Στα πεταχτά» που έσταζαν ποιητική προσέγγιση αλλά και με φιλοσοφημένη εμπειρία άγγιγμα στην παράδοση και τα έθιμα. Πολλά τα έκοβα με ψαλιδάκι και τα κρατούσα στα συρτάρια φυλαγμένα σαν πολύτιμα και ακριβά αποχτήματα χωρίς να φανταστώ ότι μια μέρα θα μου έστελνε ένα βιβλίο με τίτλο «Στα πεταχτά» και μια ποιητική συλλογή «Η ΚΑΖΟΒΑΡ» τον Νοέμβριο του 2017 με αφορμή ένα βιβλίο για το Μίκη Θεοδωράκη που του έστειλα στα Τσικαλαριά Χανίων… Είχε πολλές στήλες ως δημοσιογράφος στα «Χανιώτικα Νέα» ο Βαγγέλης Κακατσάκης όπως «Κρητικές ρίζες», «Καθημερινά», «Ένα βιβλίο την εβδομάδα», «Παράλληλα και όχι μόνο», «Στα πεταχτά», «Παιδότοπος», «Αυτός ο τόπος ο μικρός ο μέγας», «Ακροθιγώς», «Εύφημες μνείες». Ο χαλκέντερος ελληνιστής και ακούραστος ξεναγός της Ελληνικής μας κληρονομίας εκτός από την αρθρογραφία, τα διηγήματα, τα άρθρα και ρεπορτάζ, ασχολήθηκε και με το ραδιόφωνο του σταθμού «Ράδιο Μαρτυρία» και «Ράδιο Παρατηρητής», εργάσθηκε ως παιδαγωγός στα ιδρύματα Ειρηναίου Γαλανάκη, αγωνίσθηκε συνδικαλιστικά για 20 χρόνια, μετείχε σε πολλές εκδηλώσεις και ημερίδες και ομιλίες…

Ναι ήταν τυχερά τα Χανιά και η πνευματική στρατιά για τον πολιτισμό που μετέφερε ο Βαγγέλης Κακατσάκης. Το γράψιμό του και οι σκέψεις είχαν τα χρώματα της αισιόδοξης ρόδινης ανατολής που έρχεται πρωί – πρωί από μακριά και το τέλος τους αφήνουν μια γλυκιά ευχαρίστηση σαν σκέψεις ηλιοβασιλέματος στο παλιό λιμάνι, μακριά στη Δύση, πέρα από το φάρο, προς τον σκεφτικό Κίσσαμο, κάπου ανοιχτά στη θάλασσα, που ίσως από απροσεξία χύθηκαν τα χρώματα του Πλάστη μας στα δειλινά βάφοντας με πολλές αποχρώσεις του πορτοκαλί ήλιου, τους φόβους και προβληματισμούς για την αιώνια ζωή. Κάπου - κάπου για λίγο ξεσπάνε σαν άγρια κύματα οι παρατηρήσεις και πικρίες του μέχρι να σβήσουν σα χαλαροί ξένοι τουρίστες στην Ελαφόνησο, τον Μπάλο ή τα Φαλάσαρνα.

Νιώθοντας τον εαυτό μου σε «ρόλο Φαέθοντα» όπως γράφει στην αφιέρωσή του στο βιβλίο μεταφέρω εδώ και «φωτίζω» ένα ποίημα του από τη συλλογή ποιημάτων του ΚΑΖΟΒΑΡ (εκδόσεις ΠΥΞΙΔΑ):

ΑΘΑΝΑΣΙΑ (1941)

Αντί για ψωμί τις μέρες αυτές
δείπνησαν τη λεβεντιά.
Ήπιαν το κρασί της δόξας.
Έτσι χορτάτους τους βρήκε ο θάνατος.
Η Κρήτη φόρεσε το μαύρο τσεμπέρι της
κι έψαλλε το «Χριστός Ανέστη».
Ο θάνατος αυτός ονομάστηκε
Αθανασία.

Να είσαι καλά φίλε ποιητή που βλέπεις με άλλο μάτι όλα όσα βλέπουμε και όλοι οι άλλοι, εμείς. Και μάλλον θα σε πειράζει κι εσένα, όπως κι εμένα, που κάποιοι συνάνθρωποί μας αλλάζουν το όνομά τους από «Αθανάσιος» σε Θανάσης… Χαιρετώ σε κι αγαπώ σε φίλε, όπως γράφεις κι εσύ…

Φωτογραφίες: Ευάγγελος Γ. Σπύρου