Από τότε, το 1947, που πρόχειρα (ή σκόπιμα) καθιερώθηκαν δύο εθνότητες, τόσο διαφορετικές και αιώνια εχθρικές να ζουν (για την ακρίβεια να επιζούν) μέσα στην ίδια γεωγραφική περιοχή, το ζήτημα είχε τον χαρακτήρα του ανέφικτου.

Από τότε απέκτησε την επιπόλαια θέση «ή αυτοί, ή εμείς»,  μέχρι τα σημερινά συναφή συνθήματα των διαδηλώσεων.

Οι ακραίοι της κάθε πλευράς παραδοσιακά τορπιλίζουν κάθε πρόταση συναινετικής λύσης, με τελευταία την ακραία κίνηση της Χαμάς να επιχειρήσει το κτύπημα της 7ης  Οκτωβρίου. Ήταν μια σκόπιμη ενέργεια για να προκαλέσει τη βίαιη απάντηση του Ισραήλ και να ματαιώσει έτσι την προσέγγισή του με τα Αραβικά κράτη. Η ύπαρξη των υποδομών με τα τούνελ, τις ρουκέτες κλπ είχε ετοιμαστεί για να κάνει επώδυνο και μακρύ τον πόλεμο για το Ισραήλ, να εμπλέξει και τα Αραβικά Κράτη και τελικά να το αναγκάσει σε υποχωρήσεις.

Εξ αρχής μάταιο, αν γνωρίζει κανείς την τοπική ιστορία έστω και μόνο από τίτλους ειδήσεων.

Έτσι, μετά από χιλιάδες νεκρούς και την αφάνταστη ταλαιπωρία εκατομμυρίων (και στο Ισραήλ) φθάσαμε εκεί που είμασταν πριν: Το Ισραήλ και οι Άραβες να συνεργαστούν. 

Απομένει ένα πολύ δύσκολο, έως αδύνατο έργο: Η αχρήστευση των ακραίων, που τις προηγούμενες φορές δεν πέτυχε. Στο Ισραήλ έφθασαν να δολοφονήσουν ένα πρωθυπουργό και στην άλλη πλευρά να πάρουν όμηρο ένα ολόκληρο λαό.