Στις 24/07/1974 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής προσγειώθηκε στο Ελληνικό και απαντώντας στο κάλεσμα - απειλή «Έρχεται» του λαού προς τη τελευταία έκδοση της Χούντας, είπε «Ήρθα».

Ύστερα, σε πλήρη επίγνωση της υφής της ελληνικής κοινωνίας, έβαλε την Ελλάδα στην ΕΟΚ (ΕΕ) για να της εξασφαλίσει ένα σταθερά καλλίτερο μέλλον και μια απώτερη προστασία.

Πέντε χρόνια μετά, όταν η ένταξη έγινε λειτουργική (πριν την Ισπανία και την Πορτογαλία) και ξεκίνησαν να έρχονται τα λεφτά των διάφορων επιδοτήσεων, οι επόμενοι οργάνωσαν και εγκατέστησαν το μοίρασμα τους με κριτήριο την κομματική ιδιότητα και την εξασφάλιση της επανεκλογής τους.

Ξεκινήσαμε για παράδειγμα με το «Πρώτο Πακέτο Ντελόρ» τα λεφτά του οποίου ακόμη αγνοούνται, πλην κάποιων πεζοδρομίων και συνεχίσαμε με κάποια έργα που «έγιναν» χωρίς να γίνουν (λέγεται μέχρι και για κάποιο νησιωτικό αεροδρόμιο). Και με τις ανάλογες συνέχειες.

Έτσι, με αυτή την κοινωνική νοοτροπία και την πολιτική πρακτική φθάσαμε στην Κρίση και στην παρά ένα καταστροφή. Και στα μνημόνια.

Όπου τελικά, μας γλύτωσε η απώτερη προστασία, εκείνη η κρυφή σκέψη του Καραμανλή.

Αυτά τα δυσάρεστα, για την επέτειο της Δημοκρατίας.