Όπως είμαστε απασχολημένοι με τα κομματικά μας και τους πολέμους γύρω μας, δεν έχουμε αντιληφθεί ότι έχουμε γλιστρήσει πίσω στην εποχή του ψυχρού πολέμου.

Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, η κούρσα των πυρηνικών εξοπλισμών και των στρατηγικών όπλων ατόνησε.
Οι ΗΠΑ, χωρίς το αντίπαλο δέος, μείωσαν τις δαπάνες στις απαραίτητες για την διατήρηση του τότε επιπέδου, ποσοτικά και τεχνολογικά.
Όμως μέσα σε είκοσι χρόνια, περί το 2010, έγινε αντιληπτό ότι υπήρχε μια δεκάδα κρατών που πέρναγε από την κατοχή της «Βόμβας» στην ανάπτυξη τεχνολογίας πυραύλων ικανών να την μεταφέρουν (ICBMs ).

Η Ρωσία σταδιακά επανερχόταν, αλλά η Κίνα εμφατικά έμπαινε στο παιχνίδι των Μεγάλων, ενώ κάποιοι «Μικροί», είχαν προστεθεί.
Έτσι ενώ οι πυρηνικές κεφαλές το 1955 ήσαν 70,000, μέσω των διαφόρων συμφωνιών μεταξύ ΗΠΑ και Σ. Ένωσης έφθασαν στις μόνο 3.000 στο 1990, σήμερα  είναι 12.000, με την τελευταία συμφωνία ΗΠΑ / Ρωσίας να λήγει το 2026, με αρνητικές προοπτικές να ανανεωθεί.

Εκεί που μπορεί να παρακολουθήσει κάποιος, κάπως, τα πράγματα, είναι μόνο οι ΗΠΑ, για προφανείς λόγους. Μια σημαντική παρατήρηση λοιπόν:

Ήδη, αφού η πρόσκληση του Προέδρου Ρήγκαν το 1983 προς το επιστημονικό δυναμικό της Χώρας του, για την κατασκευή μιας αντιπυραυλικής ομπρέλας (SDI /"Star Wars“), ατόνησε (αφού, κατά μια άποψη, συνέβαλε και στο τέλος της Σ. Ένωσης), από το 2010 αναβίωσε και σήμερα ένα τέτοιο σύστημα είναι πραγματικότητα (THAAD, που θα δανείσουν στο Ισραήλ).

Αυτό λοιπόν θυμίζει την τελευταία φάση του Ψυχρού Πολέμου, δηλαδή την επιδίωξη της δυνατότητας ενός κράτους να διατηρήσει ακέραια την στρατιωτική ικανότητά του να απαντήσει, μετά από μια πυρηνική επίθεση που θα δεχθεί.

Είναι η αποτροπή.
Αλλά όχι μόνο.