Η παιδική μου ηλικία πέρασε στη δεκαετία του ’60 στη Δυτική Φθιώτιδα, σε έναν τόπο που δοκιμάστηκε σκληρά τα χρόνια 1940 – 1950 και χάρη στην δύναμη που επέδειξαν οι άνθρωποι είχαν ήδη αρχίσει να στέκονται στα πόδια τους και να βλέπουν το μέλλον με αισιοδοξία. Πολλά και θαυμαστά έγιναν τότε και ανάμεσα τους ήταν και ο κινηματογράφος που κάθε εβδομάδα απολάμβαναν οι χωριανοί πότε στο ένα καφενείο, πότε στο άλλο χάρη στους αδερφούς Μυλωνά (Κώστα και Ηλία) που πήγαιναν σε όλα τα χωριά και έπαιζαν συνήθως ελληνικές ταινίες μετά την πρώτη προβολή τους στον Άγιο Γεώργιο.

Χάρη σε αυτούς γνωρίσαμε και τον Νίκο Ξανθόπουλο, ο οποίος θυμάμαι ήταν από τους πιο αγαπητούς ηθοποιούς στο χωριό και στην προβολή της ταινίας «Η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου» τον Αύγουστο του 1969 στην πλατεία κάτω από τον πλάτανο πρέπει να έκοψε 200 εισιτήρια. Οι χωριανοί δεν περνούσαν τους 100 – 120 αλλά ήταν και οι παραθεριστές που ανέβασαν τον αριθμό. Στην προβολή, θυμάμαι δεν είχαν έρθει μόνο κάνα δυο γριές, όλοι οι άλλοι ήμασταν εκεί και οι μισοί πάνω κάτω, ευαίσθητοι έκλαψαν. Ήταν και ο αείμνηστος, Ηλίας Κεραμίδας που είχε φτάσει ως τον Σαγγάριο και σαν είδε την ταινία, άρχισε να λέει ένα σωρό πράγματα για όσα έζησε στην άτυχη αυτή εκστρατεία.

Μαζί του η Μάρθα Βούρτση κι άλλοι ηθοποιοί που πέρασαν στη μνήμη του κόσμου χάρη  στους ρόλους που έπαιζαν προσωπικές στάσεις του καθενός. Ο Νίκος Ξανθόπουλος όμως ξεχώριζε απ’ όλους ως το αγαπημένο «παιδί του λαού» όπως προβλήθηκε και από την εταιρεία παραγωγής «ΚΛΑΚ ΦΙΛΜ – ταινίες για όλη την οικογένεια» ενσαρκώνοντας εκείνα τα  δύσκολα χρόνια, την πονεμένη γενιά και υπήρξε η προσωποποίηση της φτώχειας, του πόνου, της αδικίας αλλά και της δύναμης, της υπομονής και της τιμιότητας. Για την περιοχή μας που δεν είχε εγκατάσταση προσφύγων από την Μικρά Ασία και τον Πόντο, ο Ξανθόπουλος ήταν αυτός που τους γνώρισε το προσφυγικό δράμα και από τις ταινίες του οι νεότεροι τότε μάθαμε τι μας περίμενε στη ζωή αλλά αν ήμασταν τίμιοι και υπομονετικοί θα τα καταφέρναμε. Τα κατοπινά χρόνια έδειξαν αν ακολουθήσαμε το παράδειγμά του…

Ο Νίκος Ξανθόπουλος γεννήθηκε στην Νέα Ιωνία της Αθήνας το 1934. Παιδί Ποντίων προσφύγων μεγάλωσε φτωχικά μαζί με τη μητέρα του καθώς ο πατέρας του απουσίαζε για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Ο πατέρας του ήταν τσαγκάρης, ψαράς και αντιστασιακός, ανάμεσα σε όλα τ’ άλλα. Στα εφηβικά του χρόνια υπήρξε αθλητής της ΑΕΚ. Πέραν του αθλητισμού, λάτρευε το διάβασμα. Μεγαλώνοντας αποφάσισε να ασχοληθεί με το θέατρο παρότι αρχικά τον γοήτευε η ιδέα να γίνει φιλόλογος. Ίνδαλμά του τότε υπήρξε ο Μάνος Κατράκης. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Ηθοποιός της σκηνής από το 1957 έως το 1963, αφοσιώθηκε τελικά στον κινηματογράφο και το τραγούδι. Συμμετείχε και πρωταγωνίστησε σε δεκάδες ταινίες ενώ παράλληλα καθιερώθηκε και ως λαϊκός τραγουδιστής με εκατοντάδες εκτελέσεις και επιτυχίες. Ως τραγουδιστής γύρισε ολόκληρο τον κόσμο να παίξει στους απόδημους Έλληνες. Τα τελευταία χρόνια αποσύρθηκε στο κτήμα του στην Παιανία και ασχολήθηκε με τις καλλιέργειες και το διάβασμα, καθότι υπήρξε φανατικός βιβλιόφιλος. Το 2005 κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Όσα θυμάμαι και όσα αγάπησα» (Εκδόσεις «Άγκυρα») που γνώρισε ιδιαίτερη επιτυχία.

 Η οικογένεια του ηθοποιού Νίκου Ξανθόπουλου ενημέρωσε ότι η κηδεία του θα είναι πολιτική. Στα πλαίσια της τελετής θα διεξαχθεί τρισάγιο σήμερα Τρίτη 24 Ιανουαρίου και ώρα 13.00 στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών, επιθυμία της δε είναι αντί στεφάνων να κατατεθούν χρήματα στο «Σπίτι του Ηθοποιού» (Alpha Bank GR 45 0140 2280 2280 0200 2002 719 - Εις μνήμην Νίκου Ξανθόπουλου)