Τυλιγμένο στη σιωπή ήταν χθες το απόγευμα το χωριό Τυμφρηστός και ο μόνος θόρυβος που την έσπαζε ήταν από τα αυτοκίνητα που πηγαινοέρχονται στο Καρπενήσι. Από εκεί θα έρχονταν και το λεωφορείο που παίρνω όταν έρχομαι στην Αθήνα γιατί το δικό μου χωριό έχει να δει κάτι τέτοιο πολλά χρόνια καθότι δεν υπάρχει πια κόσμος να μετακινείται. Ούτε και από τον Τυμφρηστό είχε κι έτσι περίμενα μόνος στη στάση όπου πρόσφατα ο Δήμος Μακρακώμης τοποθέτησε μια εγκατάσταση να μην τρώει το κρύο όσους στέκουν εκεί.  

Ο κεντρικός δρόμος του χωριού ήταν εντελώς άδειος, ούτε το καφενείο ήταν ανοιχτό γιατί εκείνη την ώρα δεν πάει κανένας. Ούτε σκυλί καν δεν φαίνονταν να υπάρχει εκεί και η θέα ακόμη απέναντι στα δασωμένα χωράφια στου Χονδρογιάννη με τα χρώματα της αποσύνθεσης των φύλλων από τις βελανιδιές βαθιά μελαγχολική.

Στη στροφή όμως από κάτω ακούστηκε ένα θόρυβος, σαν κάποιος να σκίζει ξύλα. Κοίταξα προς τα εκεί, ήταν η γιαγιά του Προέδρου του χωριού, Δημήτρη Παπαρούπα, Δήμητρα που πάσχιζε να σκίσει ένα κούτσουρο για την σόμπα. Με πολλές δεκαετίες ζωής στην πλάτη της η γερόντισσα κατάφερνε εντούτοις να σηκώνει το βαρύ τσεκούρι και να καταφέρνει, μετά από δυο τρία χτυπήματα το ξύλο προκειμένου να το φέρει στο μέγεθος που να χωράει στη σόμπα της. Η κίνησή της αν και κουρασμένη, έδειχνε εντούτοις ότι στα χρόνια που έζησε είχε κόψει άπειρα ξύλα και η εμπειρία την βοηθάει ακόμη να κάνει ακόμη αυτό. Με μετρημένες κινήσεις έπαιρνε από τον σωρό ένα κούτσουρο, το ταίριαζε έτσι ώστε το τσεκούρι που θα πέσει πάνω του να βρει τα νερά και να το σκίσει. Αφού το έσκιζε, έπαιρνε τα κομμάτια και τα πήγαινε μέσα στο σπίτι και σαν τέλειωσε πήρε τη σκούπα και καθάρισε από τις φλούδες και τα ροκανίδια τον δρόμο. Μετά σκέπασε με το πλαστικό την τρακάδα με τα ξύλα να μην βρέχονται και αποχώρησε.

Τη σύντομη αυτή δραστηριότητα της κυρά Δήμητρας την οποία σημειώνουμε ότι την έχω ξαναδεί πριν από λίγες ημέρες ακριβώς την ίδια ώρα που περίμενα πάλι το λεωφορείο, εκτός από μένα παρακολουθούσε κι ένας σκύλος, νεαρό κυνηγόσκυλο έδειχνε που προτιμάει αντί να τρέχει στον λόγγο, την αυλή. Κανένας άλλος δεν υπήρχε εκεί να δώσει την παραμικρή σημασία σε μια πράξη που λειτουργικά επαναλαμβάνεται σίγουρα κάθε μέρα, όπως το μαγείρεμα, το συμμάζεμα του σπιτιού. Μια πράξη που σαν αδύναμο «παρών» ζωντάνευε έστω για λίγη ώρα το χωριό και για την οποία ευχόμαστε να συνεχίζεται να γίνεται για πολύ καιρό ακόμη.