Για την κυρά Σοφία Σφήκα που ζει μόνη στο συνοικισμό Γάβραινα της Ευρυτανίας, κοντά στο χωριό Χρύσω ξαναγράψαμε με αφορμή ένα νηστίσιμο γιουβέτσι που απόλαυσε ο φίλος Νίκος Μαρούλης όταν την επισκέφτηκε στα μέσα του Μαρτίου. Αυτές τις ημέρες ξαναπήγε και για χάρη του έφτιαξε πρασόπιττα και την εμπειρία του περιγράφει ο ίδιος.

«Η γιαγιά Σοφία μου το είχε υποσχεθεί. Όταν ξανάρθεις στο σπιτικό μου θα σου φτιάξω μια πρασόπιτα. Θα με πάρεις όμως νωρίτερα τηλέφωνο να πάω στον κήπο να βγάλω τα πράσα.

 Έτσι και έγινε. Παρασκευή απόγευμα τελειώνοντας την δουλειά μου την πήρα τηλέφωνο. Αύριο Σαββατο  θα είμαι εκεί. Πάω αμέσως στον κήπο να βγάλω τα πράσα να τα πλύνω και να τα έχω έτοιμα μου είπε και έκλεισε το τηλέφωνο. Πριν το μεσημέρι έφτασα στο σπίτι της με υποδέχτηκε χαμογελαστή στην αυλή του σπιτιού της. Είμαι έτοιμη μου είπε να ξεκινήσω να φτιάχνω την πρασοπιτα. Ξεκίνησε να φτιάχνει την  γέμιση. Μαζί με τα κομμένα πρασα τα οποία είχε ζεματίσει  για 15 λεπτά σε ζεστό νερό έβαλε και λίγο σέσκουλο, ένα λαχανικό πολύ νόστιμο και θρεπτικό. Στην συνέχεια πρόσθεσε τυρί φέτα τριμμένο ένα αυγό αλάτι πιπέρι και λάδι. Οι ποσότητες των υλικών μου είπε είναι ανάλογα με  τα άτομα που  θα φάνε και τα φύλα θα ανοίξει. Αφού ανακάτεψε την γέμιση άρχισε να ανοίγει τα φύλλα. Κάθε ένα το τοποθετούσε με ωραίο τρόπο στο ταψί και έριχνε γέμιση αλλά και λίγο λάδι. Αφού έφτιαξε οκτώ φύλα βάζοντας την γέμιση όλη πήρε το μαχαίρι και την έκοψε. Η γάστρα ήταν καμένη έτοιμη  και την έβαλε για ψήσιμο. Σε μια ώρα περίπου ήταν έτοιμη.

Την έβγαλε την άφησε λίγο να κρυώσει την έβαλε στα πιάτα  και αρχίσαμε να τρώμε. Εκεί μου εκμυστηρεύτηκε η γιαγιά Σοφία την τέχνη της πίτας. Την έμαθα από την μάνα μου μου είπε στο  χωριό μου στην Δάφνη Ευρυτανίας. Η μάνα μου έκανε τις πιο ωραίες πίτες στο χωριό μας. Στα πανηγύρια τότε  όλες οι οικογένειες πήγαιναν  με το φαγητό έτοιμο. Δεν ήταν όπως τώρα που  υπάρχουν μαγαζιά που ετοιμάζουν φαγητό ψητά και τέτοια. Η μάνα μου ετοίμαζε φαγητά διάφορα αλλά η πίτα ποτέ δεν έλειπε. Έφτιαχνε ωραία πίτα και όλοι ερχόντουσαν να φάνε από την πίτα της μάνας μου. Η πίτα παλιότερα μου είπε ότι ήταν κύριο φαγητό. Τα υλικά που χρησιμοποιούμε τα είχαν όλες οι οικογένειες. Υπήρχε φτώχεια τότε. Πως να χορτάσουν τόσα στόματα  μιας πολύτεκνης αγραφιώτικης οικογένειας Ήταν ένα φαγητό σχετικά γρήγορο  νόστιμο αλλά  και φτηνό.

Μου είπε και άλλες ιστορίες η γιαγιά Σοφία για το τότε και για το τώρα. Για την δύσκολη ζωή που πέρασε... Φεύγοντας με φίλεψε και λίγα κομμάτια πίτας να πάρω μαζί μου.. Έτσι κάναμε παλιά μου είπε. Εγώ το κρατάω ακόμη. Ξένος που πέρναγε από το σπίτι έπρεπε να του δώσεις κάτι. Δεν έχει σημασία αν είναι μικρό ή μεγάλο, φτηνό η ακριβό. Η πράξη μετράει. Δεν φτωχαίνεις  ποτέ όταν δίνεις. Όταν έρχεται κόσμος έχει δροσιά το σπίτι. Την ευχαρίστησα και έφυγα βιαστικά γιατί είχα ήδη αργήσει. Κράτησα όμως  τα λόγια της…