Γράφει ο Επαμεινώνδας Στυλόπουλος, δικηγόρος

Είμαι παραπάνω από 15 χρόνια δικηγόρος και θεωρώ ότι η φράση που έχω ακούσει πιο πολύ να διαφημίζεται ως προσδοκία μεταρρυθμίσεων αλλά και πηγή πολλών κακών του κλάδου είναι η περιβόητη «επιτάχυνση της δικαιοσύνης».. Όσο όμως το έχω ακούσει , άλλο τόσο δεν το έχω δει να συμβαίνει... Κι αυτή θεωρώ ότι είναι η κατάσταση σε όλη τη δικαστηριακή πραγματικότητα - τουλάχιστον την εν Αθήναις, όπου ο γράφων δικηγορεί.

Όλα αυτά τα χρόνια λοιπόν έχω δει να λαμβάνονται πολλές νομοθετικές πρωτοβουλίες προκειμένου να επιταχυνθεί η απονομή της δικαιοσύνης αλλά πρακτικά οι ρυθμοί της παραμένουν το ίδιο αργοί. Τι να πρωτοθυμηθώ δεν ξέρω...

• Την λιμνάζουσα κατάσταση στα διοικητικά δικαστήρια που απαιτούνται 3-4 χρόνια να «ακουστεί» το πρώτον μία αγωγή και κανένα χρόνο ακόμη να βγει απόφαση;
• Τη δίκη «πιλότο» στα διοικητικά δικαστήρια, όπου αν και δίκη ευρύτερου ενδιαφέροντος αναμένω προσωπικά απόφαση σχεδόν 2 χρόνια μετά τη συζήτηση;
• Τη περιβόητη διαδικασία των 100 ημερών, που και καλά θα πρέπει να έχεις απόφαση εντός οκταμήνου από τη συζήτηση... Εδώ γελάνε και οι πέτρες, καθώς αυτή η συζήτηση είναι μία δικονομική πράξη χωρίς να συμβάλλει τίποτε το ουσιαστικό στη πρόοδο της δίκης και προσωπικά απορώ γιατί υπάρχει.. Επί παραδείγματι, ο γράφων έχει καταθέσει αγωγή της περιβόητης νέας τακτικής (100 ημερών) στις 18-12-2017 και ακόμη δεν έχει λάβει χώρα η «συζήτηση».. Τι να πω λοιπόν...
• Τη διαδικασία της διαμεσολάβησης, που ανάθεμα κι αν έχουν κάτσει πράγματι έστω και μία φορά τα μέρη σε ένα τραπέζι να βρουν λύση;

Και μετά τι...; Τίποτε το καινούργιο... και οι λογαριασμοί να τρέχουν...

• Τι κι αν έχει καταδικαστεί η χώρα μας στα Ευρωπαϊκά δικαστήρια για υπέρμετρες καθυστερήσεις κατά παράβαση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου;
• Τι κι αν έχει θεσπιστεί διαδικασία στην Ελλάδα για έγερση αξιώσεων για υπέρβαση της εύλογης διάρκειας κατά την απονομή δικαιοσύνης;
• Τι κι αν καταργήθηκε η περιβόητη δεύτερη αναβολή?

Πρακτικά κι επί της ουσίας ελάχιστες διαδικασίες και δη όχι πραγματικά δικαστηριακές έχουν βελτιωθεί... Οι παράγοντες αυτής της κατάστασης σίγουρα είναι διάφοροι κι έχουν ευθύνη όλοι οι εμπλεκόμενοι και δη εκείνοι που φέρουν και μία θεσμική ευθύνη... Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κάποια στιγμή δεν πρέπει να γίνει κάτι.. Εμείς οι δικηγόροι δεν είναι δυνατόν να υπερασπιζόμαστε εντολείς έναντι άλλων και να έχουμε και τη Πολιτεία εμπόδιο μας... Τουλάχιστον εγώ πλέον θέλω λύση από την Πολιτεία.

Όταν για παράδειγμα ο νόμος λέει απόφαση εντός οκτώ μηνών γιατί να αφήνονται τα περιθώρια για περισσότερο χρόνο? Κι αν δεν μπορεί να εφαρμοστεί το οκτάμηνο, να μας δοθεί ένας ορίζοντας που θα είναι πραγματικός! Και δη από το κλείσιμο του φακέλου...

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΟΠΟΥ ΑΡΓΕΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ... Από παλιά, αλλά μέχρι πότε;

Επιτέλους κάτι να αλλάξει βρε παιδί μου... Βαρέθηκα αυτή τη κατάσταση... Έτσι δηλαδή θα το πάμε; Δηλαδή με απλά μαθηματικά εάν ένας δικηγόρος μέσα στη καριέρα του πόσες φορές θα δει μία πλήρη υπόθεση από την εξώδικη όχληση μέχρι το ακυρωτικό; Ινάφ ιζ ινάφ...