Πριν χρόνια, ως ασφαλιστής στα τέλη του 1970, αυτή την περίπτωση κρυφών αντιρρήσεων την αντιμετώπισα, όταν προσπαθούσα να πουλήσω ένα συμβόλαιο εισοδήματος σε κάποιον δημόσιο υπάλληλο, μαζί με το συμβόλαιο ασφάλειας ζωής. Σε όλα μου τα επιχειρήματα έμεινε σχεδόν αδιάφορος και προσπερνούσε. Κάτι μου έκρυβε από την μια μεριά και επηρεασμένος από όσα έβλεπα και από κακό ψάξιμο της Γενικής κατάστασής του, όλο και η συζήτηση «δεν έκλεινε»… Το «μεγάλο μου επιχείρημα», ότι δεν φτάνει ένας μισθός σε μία οικογένεια που έχει και «απρόβλεπτα» δεν τον «έπειθε», επειδή όπως προς το τέλος διαπίστωσα, αυτός είχε στο μυαλό του τα «εισοδήματα» που έκρυβε από τη συζήτηση και την εφορία, που προερχότανε από πωλήσεις λαδιού που είχε στην Κρήτη και με «μισιακά» κ.λ.π. συμπλήρωνε άνετα, καλύπτοντας υποχρεώσεις και βάζοντας στην άκρη… Το έστελνε ένα μέρος σ’ ένα συγγενή, που αυτός πάλι, μέσω «παραοικονομίας», το «τυποποιούσε» και το πουλούσε «στόμα-στόμα» στην Ελβετία που εργαζόταν.

Ποτέ δεν είχε σκεφτεί ότι και αυτό απαιτούσε την αφανή παρουσία του και ότι τέλος πάντων υπάρχουν κενά που δεν καλύπτονται σε μια αρρώστια, μια νοσηλεία, μια φορολογική επιδρομή ή ένα θάνατο.

Του εξήγησα ότι είναι σημαντικό που «δραστηριοποιείται» πέραν του υπαλληλικού του ωραρίου, τον συνεχάρηκα που φροντίζει την οικογένειά του και μέσω ερωτήσεων του έβγαλα στο φως τις κρυφές αντιρρήσεις που δεν στάθηκαν ικανές να μείνει ανασφάλιστος…

Με δυο-τρεις απαντήσεις μου τον… «ξετίναξα».

Ασφαλίσου, του είχα πει λίγο πριν υπογράψει, γιατί η ζωή μοιράζει περισσότερες στενοχώριες στους απροστάτευτους. Μια αρρώστια, μια καρδιοπάθεια, μια εφορία κληρονομιάς θα σε «μαδήσει», του είπα. Και μη μου πεις ότι θα τρέχουν τα παιδιά σου να πουλάνε λάδι να πληρώσουν γιατρούς... Το κάθε τι έχει το ρόλο του… Υπόγραψε!

Ευάγγελος Γ. Σπύρου