Oυδέτερο αποτέλεσμα θα έχει για τις περισσότερες ασφαλιστικές εταιρείες Ζωής, που δραστηριοποιούνται στην εγχώρια αγορά, ενδεχόμενη οικειοθελής ανανέωση ελληνικών κρατικών ομολόγων που λήγουν την περίοδο 2012-15 καθώς αφενός εμφανίζουν μικρές λήξεις για την παραπάνω περίοδο, αφετέρου εκτιμάται ότι από την ανανέωση δεν θα προκύψει λογιστική επίπτωση.

Όπως όλα δείχνουν, η κάλυψη των δανειακών αναγκών της Ελλάδος στο σκέλος της αναχρηματοδότησης λήξεων χρέους, θα αντιμετωπισθεί με ένα πακέτο βοήθειας, τριών πυλώνων. Ευρώπη και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα εγκρίνουν νέο δάνειο προς την Ελλάδα ύψους, σύμφωνα με τις μέχρι τώρα διαρροές ύψους περίπου 40 δις ευρώ. Άλλα 25 με 30 δις ευρώ θα προέλθουν από την πώληση δημόσιων επιχειρήσεων, τις τιτλοποιήσεις και την αξιοποίηση δημόσιας ακίνητης περιουσίας και το υπόλοιπο από οικειοθελή ανανέωση ελληνικών κρατικών ομολόγων που λήγουν την περίοδο 2012-14 ή ακόμη και το 2015. Δηλαδή μια επανάληψη αλά Γκρέκα της «πρωτοβουλίας της Βιέννης».

Η συμμετοχή των ομολογιούχων στο πακέτο αποτελεί πολιτική επιβολή, προκειμένου οι κυβερνήσεις της Γερμανίας και των άλλων σκληροπυρηνικών χωρών του Βορρά ( Ολλανδία, Αυστρία, Φιλανδία) να πείσουν την εσωτερική κοινή γνώμη να «εγκρίνει» το νέο δάνειο προς την Ελλάδα. Την ίδια στιγμή όμως αποτελεί και τον παράγοντα που καθιστά δύσκολη εξίσωση το νέο πακέτο βοήθειας. Και αυτό γιατί θα πρέπει να εξασφαλισθεί ότι η ανανέωση δεν συνιστά πιστωτικό γεγονός, δηλαδή ομολογία χρεοκοπίας, κάτι που θα ενεργοποιούσε την πληρωμή ασφαλίστρων κινδύνου ( CDSs) και μπαράζ υποβαθμίσεων από τους ξένους οίκους.

Η ανάγκη αποφυγής της παραπάνω ενεργοποίησης επιβάλει σύμφωνα με οικονομολόγους, και στελέχη της αγοράς ομολόγων, να αποφευχθεί η παροχή εγγυήσεων στους ομολογιούχους ως κίνητρο για την ανανέωση των ομολόγων τους μια και θα θεωρηθεί έμμεση πίεση για την συμμετοχή τους. Η Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα και οι οίκοι αξιολόγησης έχουν προειδοποιήσει ότι δεν πρόκειται να δεχθούν οποιαδήποτε συμφωνία θα αφήνει αποχρώσες ενδείξεις αναγκαστικής επιμήκυνσης ενώ εμμέσως πλην σαφώς τάσσονται υπέρ «γυμνής» οικειοθελούς ανανέωσης.

Παρά την αναδίπλωση της Γερμανίας από την αρχική θέση ανάγκης αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, η πρόσφατη επιστολή Σόιμπλε περιέπλεξε εκ νέου τα πράγματα. Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, αφού επισημαίνει την ανάγκη να αποφευχθεί ανεξέλεγκτη πτώχευση της Ελλάδος ζητά η συμμετοχή των ομολογιούχων στο κόστος του νέου πακέτου, να μην περιορισθεί σε οικειοθελή ανανέωση ( πρωτοβουλία της Βιέννης) αλλά να κινηθεί πέραν αυτής.

«Ο καλύτερος τρόπος για να επιτευχθεί ένα τέτοιο αποτέλεσμα είναι μέσω ανταλλαγής ομολόγων που θα οδηγεί σε επιμήκυνση των υφιστάμενων ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου κατά επτά έτη, δίνοντας την ίδια στιγμή στην Ελλάδα τον απαραίτητο χρόνο να εφαρμόσει στο ακέραιο τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις και να ανακτήσει την εμπιστοσύνη των αγορών.» σημείωνε στην επιστολή του ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ πυροδοτώντας νέο γύρο σεναρίων για το πώς μπορεί να αυξηθεί η συμμετοχή των ομολογιούχων όταν πρόκειται για οικειοθελής απόφασή τους.

Κίνημα «προθύμων» από πλευράς ομολογιούχων

Ο γρίφος Σόιμπλε μπορεί να λυθεί μόνο με ένα κίνημα «προθύμων» μεταξύ των ομολογιούχων της Ελλάδος. Ήδη σε διάσκεψη τραπεζών, που έγινε το πρωί της περασμένης Τετάρτης στη Φρανκφούρτη, εκπρόσωποι των JP Morgan, Credit Suisse και RBS δήλωσαν, ότι θεωρούν θετική την πρόταση Σόιμπλε. Όμως, η απαραίτητη προϋπόθεση γι' αυτό, πρόσθεσαν, είναι η συμμετοχή τους να γίνει σε εθελούσια βάση.

«Οι τράπεζες πρέπει να συμβάλουν κατά δύναμη στη λύση του προβλήματος» είπε ο εκπρόσωπος της JP Morgan Καρλ-Γκέοργκ Άλτενμπουργκ. Αυτό όμως, πρόσθεσε, δεν φτάνει. Το ζητούμενο είναι ένα συνολικό πακέτο, που δεν απαλλάσσει την Ελλάδα από την ευθύνη της εξυγίανσης των οικονομικών της και βάζει λουκέτο σε περαιτέρω δημοσιονομικές εκτροπές.Άλλοι μεγαλοτραπεζίτες, ιδιαίτερα οι Γερμανοί, φάνηκαν ωστόσο πολύ πιο συγκρατημένοι. Εκπρόσωπος της Ένωσης Γερμανών Τραπεζιτών δήλωσε, ότι τα μέλη της δεν θα πουν όχι σε μια επιμήκυνση. Ωστόσο, τόνισε, η στιγμή γι' αυτό απέχει πολύ ακόμα.

Στο κίνημα των προθύμων, θα συμμετάσχουν έκουσες- άκουσες, και οι ελληνικές τράπεζες, ασφαλιστικές καθώς και τα ταμεία. Οι ασφαλιστικές μάλιστα δηλώνουν ότι η ανανέωση αποτελεί πρόσφορη λύση, υπό προυποθέσεις, καθώς δεν έχει ιδιαίτερη λογιστική επίπτωση στα βιβλία τους.

Καμία ή μηδαμινή η λογιστική επίπτωση σε περίπτωση ανανέωσης

Σύμφωνα με επικεφαλής τμήματος επενδύσεων μεγάλης εγχώριας ασφαλιστικής εταιρείας τα Διεθνή Χρηματοοικονομικά Πρότυπα Πληροφόρησης επιβάλουν συγκεκριμένη φόρμουλα βάσει της οποίας προκύπτει το επιτόκιο με το οποίο θα εκδοθούν τα ομόλογα της «ανανέωσης». Η φόρμουλα κάνει discount τις μελλοντικές χρηματοροές του νέου ομολόγου με το κουπόνι του ομολόγου που λήγει ώστε να προκύψει το επιτόκιο. Οι ομολογιούχοι ειδοποιούνται από το Δημόσιο για το επιτόκιο του νέου ομολόγου και αποφασίζουν αν θα ανανεώσουν το δανεισμό τους ή όχι.

Προυπόθεση σύμφωνα με τον ίδιο είναι οι όροι του νέου ομολόγου να είναι ισοδύναμοι με την παρούσα αξία σε επίπεδο χρηματοροών, του υφιστάμενου. Με δεδομένο ότι το σύνολο των ασφαλιστικών έχει μεταφέρει τα ελληνικά κρατικά ομόλογα που κατέχει στα Χαρτοφυλάκια Διακράτησης ως τη Λήξη και επομένως τα αποτιμούν σε αξία κτήσης, η λογιστική επίπτωση από μια διαδικασία με τους παραπάνω όρους θα είναι μηδαμινή. Η μεθόδευση άλλωστε, εστιάζεται στο να μην υπάρξει λογιστική επίπτωση.

Επιπρόσθετα, οι ασφαλιστικές εταιρείες Ζωής δεν διαθέτουν σημαντικές λήξεις ομολόγων εντός της επόμενης τριετίας ή τετραετίας λόγω του μακροπρόθεσμου ορίζοντα των επενδύσεών τους. . «Η μέση διάρκεια του χαρτοφυλακίου ελληνικών κρατικών ομολόγων, ξεπερνά την δεκαετία» σημειώνει στέλεχος της Εθνικής Ασφαλιστικής, που αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους διακρατητές ελληνικών κρατικών τίτλων μεταξύ των ασφαλιστικών εταιρειών.

Η μόνη περίπτωση να υπάρξει επίπτωση από οικειοθελή ανανέωση ομολόγων είναι στην τρέχουσα ρευστότητα εταιρειών Γενικών Ασφαλίσεων, που και πάλι όμως μπορεί να αντιμετωπισθεί μέσω δανεισμού με ενέχυρο το ομόλογο καθώς θεωρείται δεδομένο ότι η Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα θα συνεχίσει να δέχεται τα κρατικά ελληνικά ομόλογα ως ενέχυρα για παροχή ρευστότητας.