Πολλοί νέοι γονείς δυσκολεύονται να αποφασίσουν αν είναι καλύτερο για το παιδί τους να πάει στον παιδικό σταθμό ή όχι. Είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε πως μετά το δεύτερο έτος η ομάδα των συνομηλίκων αρχίζει να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του παιδιού και στην κοινωνικοποίησή του.

Το παιδί στον παιδικό σταθμό έχει τη δυνατότητα να μάθει να συναναστρέφεται με άλλα παιδάκια, να συνεργάζεται ακολουθώντας του κανόνες της ομάδας και να αναπτύσσει το αίσθημα του «ανήκειν» αλλά και της ευθύνης. Ακολουθώντας ένα δομημένο κοινό για όλους πρόγραμμα στον παιδικό σταθμό, εξοικειώνεται με την ιδέα των ορίων, αρχίζει να αντιλαμβάνεται πως δεν είναι το μόνο που έχει δικαιώματα αλλά συγχρόνως πως και οι άλλοι έχουν απαιτήσεις από το ίδιο στις οποίες καλείται να ανταποκριθεί όπως όλοι. Με τον τρόπο αυτόν, μαθαίνει να σέβεται τους άλλους και τον εαυτό του και να μοιράζεται το χώρο γύρω του και το χρόνο αυτών που το φροντίζουν, οι οποίοι μέχρι πρότινος ήταν αποκλειστικά και αδιαπραγμάτευτα δικοί του. Ταυτόχρονα, του δίνεται η ευκαιρία να μοιραστεί τη χαρά του παιχνιδιού, κάτι που πολλά παιδιά στερούνται σήμερα ζώντας στα διαμερίσματα των μεγαλουπόλεων. Μέσα από το δημιουργικό παιχνίδι με συνομηλίκους, το παιδί γνωρίζει τον ίδιο του τον εαυτό, τις δυνάμεις και τις αδυναμίες του και αντλεί ικανοποίηση από τα επιτεύγματά του ενισχύοντας έτσι την αυτοεκτίμησή του. Εξελίσσει τους τρόπους επικοινωνίας με τα άλλα παιδιά, μαθαίνει να διαχειρίζεται νέες, ποικίλες καταστάσεις, αναπτύσσει τη συνεργατικότητά του μέσα από τις αμοιβαίες και αμφίδρομες αλληλεπιδράσεις με το περιβάλλον, αποκτά με τον καιρό τον αυτοέλεγχο που απαιτείται, ενώ ταυτόχρονα ψυχαγωγείται, χαίρεται.

Ο παιδικός σταθμός, σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να διαδραματίσει αντισταθμιστικό ρόλο ομαλοποιώντας τις ιδιορρυθμίες της οικογένειας. Το μοναχοπαίδι ή το παιδί υπερπροστατευτικών γονιών θα βοηθηθεί στη διαδικασία «απογαλακτισμού» από τη μαμά και τον μπαμπά και θα μάθει να συνυπάρχει αρμονικά και ισότιμα με άλλα παιδάκια, ενώ το παιδί που μεγαλώνει σε ένα συναισθηματικά αποστερητικό ή και εχθρικό οικογενειακό περιβάλλον θα έχει τη δυνατότητα να εισπράξει αποδοχή και φροντίδα μέσα από την επαφή του με τους παιδαγωγούς και τους συνομηλίκους του. Με τον τρόπο αυτόν, η «φοίτηση» στον παιδικό σταθμό συμβάλλει στην οικοδόμηση μιας υγιούς ισορροπίας του παιδιού, στη διατήρηση της συναισθηματικής ισορροπίας του παιδιού και στην ενίσχυση της κοινωνικο-συναισθηματικής του ανάπτυξης και ψυχικής του υγείας. Ωστόσο, είναι σημαντικό οι γονείς και οι παιδαγωγοί να λειτουργούν συμπληρωματικά και συνεργατικά ώστε να πολλαπλασιάζεται ο προπαρασκευαστικός ρόλος του παιδιού σταθμού στη διαδικασία κοινωνικοποίησης του παιδιού, στη μετέπειτα ομαλή ένταξή του στο σχολείο και στη μακρά πορεία του προς την αυτονομία.

*Ερμίνα Κοντακίδου, Ψυχολόγος