Κυβερνοεπιθέσεις στα αυτοκίνητα: Ο νέος κίνδυνος για την ασφαλιστική αγορά

Τα σύγχρονα αυτοκίνητα είναι πλέον διασυνδεδεμένα ψηφιακά συστήματα, δημιουργώντας νέες ευπάθειες και ασφαλιστικές προκλήσεις. Ποιος αναλαμβάνει το κόστος όταν μια κυβερνοεπίθεση επηρεάζει τη λειτουργία ενός οχήματος και πώς μπορεί να ασφαλιστεί αυτός ο κίνδυνος;

Τα σύγχρονα αυτοκίνητα διαθέτουν προηγμένο λογισμικό, συνδέονται στο διαδίκτυο, επικοινωνούν με εφαρμογές κινητών τηλεφώνων και δέχονται απομακρυσμένες ενημερώσεις. Σαφώς η τεχνολογία προσφέρει νέες δυνατότητες, αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί κινδύνους που μέχρι πρόσφατα δεν απασχολούσαν την ασφάλιση αυτοκινήτου.

Μια κυβερνοεπίθεση μπορεί να οδηγήσει σε υποκλοπή προσωπικών δεδομένων, παραβίαση ψηφιακών λογαριασμών ή διακοπή συνδεδεμένων υπηρεσιών. Σε σοβαρότερα περιστατικά, ενδέχεται να επηρεαστούν ηλεκτρονικές λειτουργίες του οχήματος, δημιουργώντας ανάγκη τεχνικής αποκατάστασης.

Για τις ασφαλιστικές επιχειρήσεις, το ζήτημα είναι πλέον σαφές: μια ψηφιακή απειλή μπορεί να προκαλέσει πραγματική οικονομική ζημιά.

Ποιος πληρώνει μετά από μια κυβερνοεπίθεση;

Οι παραδοσιακές καλύψεις αυτοκινήτου δεν περιλαμβάνουν απαραίτητα ζημιές από κυβερνοεπιθέσεις. Αντίστοιχα, τα ασφαλιστήρια κυβερνοκινδύνων δεν καλύπτουν αυτομάτως κάθε περιστατικό που αφορά ένα συνδεδεμένο όχημα.

Η διάκριση αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν μια επίθεση προκαλεί ακινητοποίηση αυτοκινήτου, ανάγκη επαναφοράς λογισμικού ή οικονομικές απώλειες σε μια επιχείρηση που διαχειρίζεται στόλο οχημάτων. Φυσικά η ασφαλιστική αγορά έχει ήδη αρχίσει να ανταποκρίνεται. Αναλυτικότερα, η HSB, εταιρεία του ομίλου Munich Re, παρουσίασε το 2024 εξειδικευμένη κάλυψη κυβερνοκινδύνων για ιδιωτικά αυτοκίνητα, ενώ το 2026 ανακοίνωσε αντίστοιχη λύση για συνδεδεμένα επαγγελματικά οχήματα.

Ένα περιστατικό μπορεί να επηρεάσει χιλιάδες οχήματα

Η μεγαλύτερη πρόκληση για ασφαλιστές και αντασφαλιστές δεν είναι απαραίτητα μια μεμονωμένη κυβερνοεπίθεση.

Πολλά σύγχρονα αυτοκίνητα χρησιμοποιούν κοινές ψηφιακές πλατφόρμες, υπηρεσίες cloud και συστήματα λογισμικού και έτσι είναι εύκολα αντιληπτό πως μια σοβαρή αστοχία ή επίθεση σε μια τέτοια υποδομή θα μπορούσε να επηρεάσει ταυτόχρονα μεγάλο αριθμό οχημάτων.

Αυτό δημιουργεί τον κίνδυνο συσσώρευσης ζημιών, καθώς ένα περιστατικό μπορεί να οδηγήσει σε πολλαπλές ασφαλιστικές απαιτήσεις.

Για την αντασφαλιστική αγορά, η αξιολόγηση αυτής της έκθεσης είναι ιδιαίτερα σύνθετη, καθώς απαιτεί στοιχεία για την τεχνολογική εξάρτηση των οχημάτων, τη συχνότητα των περιστατικών και τις πιθανές οικονομικές συνέπειες.

Η κυβερνοασφάλεια γίνεται μέρος της αυτοκινητοβιομηχανίας

Η Ευρώπη έχει ήδη θεσπίσει απαιτήσεις κυβερνοασφάλειας για τα σύγχρονα οχήματα. Ο Κανονισμός 155 του ΟΗΕ προβλέπει διαδικασίες διαχείρισης κυβερνοκινδύνων από τους κατασκευαστές, με στόχο τον εντοπισμό ευπαθειών και την προστασία των ηλεκτρονικών συστημάτων.

Ωστόσο, ακόμη και οι αυστηρότερες απαιτήσεις δεν μπορούν να εξαλείψουν κάθε ψηφιακό κίνδυνο.

Για τις ασφαλιστικές εταιρείες, αυτό σημαίνει ότι η αξιολόγηση ενός αυτοκινήτου θα χρειάζεται σταδιακά να λαμβάνει υπόψη και την τεχνολογική του έκθεση. Για τους ασφαλιστικούς διαμεσολαβητές, δημιουργείται η ανάγκη να ενημερώνουν τους πελάτες τους σχετικά με τα όρια των υφιστάμενων καλύψεων και τις διαθέσιμες λύσεις προστασίας.

Είναι ξεκάθαρο πως η κυβερνοασφάλεια δεν αφορά πλέον μόνο υπολογιστές και εταιρικά δίκτυα, περνά πλέον και στα αυτοκίνητα που κυκλοφορούν στους δρόμους. Και όσο περισσότερο εξαρτώνται από το λογισμικό, τόσο σημαντικότερο γίνεται το ερώτημα ποιος αναλαμβάνει το κόστος όταν μια ψηφιακή αστοχία προκαλέσει πραγματική ζημιά.