του Κώστα Παπαϊωάννου

Ξεκινώντας με το στίχο από το ποίημα του Καβάφη και παραφράζοντάς τον αρκετά, θέτω το ερώτημα: «Και τώρα, χωρίς εκπαίδευση;».

Διότι, βεβαίως, η εκπαίδευση έχει διαλυθεί σχεδόν στο σύνολο τον ασφαλιστικών εταιριών στην Ελλάδα. Δεν υπάρχουν περισσότερες από δύο ή τρεις ασφαλιστικές εταιρίες, που να διατηρούν, ακόμα, σχετικά συντεταγμένες διευθύνσεις εκπαίδευσης.
Βέβαια, ο Καβάφης αναρωτιόταν σε ποιους θα ρίξουν το φταίξιμο τώρα που ξεμπέρδεψαν με τους βαρβάρους. Αντίστοιχα, η ασφαλιστική αγορά, όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά, έριχνε το φταίξιμο στους «βαρβάρους» της εκπαίδευσης.

Τώρα που τα πράγματα ζόρισαν αρκετά και οι υποχρεώσεις (νομοθετικές, Solvency II, επαναπιστοποιήσεις, ΔΕΙΑ κ.λπ.) πιέζουν έντονα, ο ανταγωνισμός πιέζει έντονα, η οικονομική κατάσταση πιέζει έντονα, και χωρίς να έχουν εκπαίδευση, σε ποιους θα ρίξουν το φταίξιμο;

Μήπως στην νέου τύπου «εκπαίδευση» που στηρίζεται στη φιλοσοφία του “outsourcing”; Μα με αυτό το εκπαιδευτικό μοντέλο δεν μπορείς να εκπαιδεύσεις ολοκληρωμένα (καλύπτοντας τις εκ του νόμου επιβαλλόμενες προδιαγραφές), ούτε καν για τα προϊόντα σου ή για τη μέθοδο (τυποποιημένο ή εσωτερικό μοντέλο) αξιολόγησης φερεγγυότητας που ακολουθεί η ασφαλιστική σου επιχείρηση! Πολύ περισσότερο, δεν μπορείς να δόσεις «ταυτότητα» στην επιχείρησή σου και τα προϊόντα της! Ή μήπως δεν υπάρχει πια καν «ταυτότητα» σε αυτά;

Με βάση τα σύγχρονα δεδομένα, όπως αυτά διαμορφώνονται από τις απαιτήσεις της αγοράς και μορφοποιούνται από την ισχύουσα νομοθεσία και τις προσαρμογές που απαιτούνται από την εφαρμογή του Solvency II, αλλά και λόγω της εφαρμογής των μνημονίων, το εκπαιδευτικό μοντέλο που θα έπρεπε να ακολουθείται από τις ασφαλιστικές επιχειρήσεις, θα όφειλε να προσαρμοστεί στο νέο περιβάλλον, αλλά και θα όφειλε να συνεχίσει να μεταβάλλεται και να προσαρμόζεται συνεχώς προς αυτές τις κατευθύνσεις.

Ουφ! Πολύ υποθετικός λόγος!