Με την αλλαγή που επίκειται στις κατηγορίες των διαμεσολαβούντων, ένα ερώτημα άρχισε να αναδύεται και θεωρώ ότι έχει ενδιαφέρον να το σκεφτούμε και να δώσουμε απάντηση, με δεδομένη την αναγκαιότητα κάλυψης των συνταξιοδοτικών αναγκών των πελατών μας.

Οι πράκτορες και οι μεσίτες ασφαλίσεων, γνωρίζουν να πουλάνε συντάξεις; 

Και αν υποθέσουμε ότι αρκετοί (ή έστω κάποιοι από αυτούς) γνωρίζουν έστω τον παλιό, παραδοσιακό τρόπο, πόσοι από αυτούς έχουν πέραν τις εκ του νόμου απαιτούμενες πιστοποιήσεις γνώσεων και τις απαιτούμενες γνώσεις για να διαχειριστούν τέτοιου τύπου προϊόντα και τις επιπτώσεις που έχουν στους πελάτες τους; 

Τονίζω ότι σύμφωνα με το νόμο και τους κανόνες της εποπτεύουσας αρχής, προκειμένου να πουληθούν από τους διαμεσολαβούντες στους πελάτες τους, ασφαλιστικά προϊόντα συνδεδεμένα με επενδύσεις (κυμαινόμενης απόδοσης), άρα τα σύγχρονου τύπου συνταξιοδοτικά προϊόντα τύπου unit linked ή single premium ή όποιο άλλο σύγχρονο συνταξιοδοτικό προϊόν  προκύψει, ή και τα επερχόμενα ΡΕΡΡ ακόμα, θα πρέπει αυτοί να κατέχουν την μέχρι τώρα γνωστή Πιστοποίηση Δ. 

Ακόμα επισημαίνω ότι η τάση που ακολουθείται στην αγορά σχετικά με τα συνταξιοδοτικά προϊόντα κυμαινόμενης απόδοσης, είναι αυξητική, λόγω τριών τουλάχιστον παραγόντων. 

1.    Αναμενόμενη ανάκαμψη της οικονομίας και πλήρης έξοδος από τα capital controls

2.    Βελτιστοποίηση των οικονομικών αποτελεσμάτων των ασφαλιστικών επιχειρήσεων, με ταυτόχρονη βελτίωση της χρηματοοικονομικής τους διαχείρισης

3.    Οι ίδιες τάσεις επικρατούν και στις υπόλοιπες αναπτυγμένες αγορές της ΕΕ

Πόσοι πράκτορες και μεσίτες κατέχουν την πιστοποίηση Δ;