Με αφορμή την πρόσφατη τραγωδία της πυρκαγιάς στην Αττική, με τα τουλάχιστον 90 θύματα και τις ανυπολόγιστες ακόμα ζημιές περιουσιακών στοιχείων (σπιτιών, αυτοκινήτων κ.λπ.), άλλο ένα ζήτημα που προκύπτει, είναι αυτό που αφορά τα δικά μας θέματα,  τις ασφαλιστικές εταιρίες, τους ασφαλιστές και την εκπαίδευσή τους. 

Με δεδομένο ότι τουλάχιστον οι μισοί από τους ασφαλιστές που δραστηριοποιούνται στην ελληνική αγορά είναι νέοι ή σχετικά νέοι στο επάγγελμα, έχετε αναρωτηθεί τι πραγματικά γνωρίζουν σχετικά με αυτό; 
Έχουν εκπαιδευτεί συστηματικά σχετικά με το εύρος των παροχών και τον τρόπο λειτουργίας του συνόλου των ασφαλιστικών προϊόντων που προωθούν, τις εξαιρέσεις τους, τον τρόπο που πρέπει να επικοινωνούν με τους πελάτες τους και να τους ενημερώνουν για το πώς μπορούν να καλύψουν το σύνολο των αναγκών τους; 

Όταν ασφαλίζουν έναν πελάτη τους, τον ενημερώνουν, εκτός από το σε ποιες περιπτώσεις καλύπτεται, για το σε ποιες περιπτώσεις ΔΕΝ καλύπτεται και το τι πρέπει να κάνει για να καλυφθεί και σε αυτές;

Οι ασφαλιστές λαμβάνουν κάποια επιπλέον εκπαίδευση, πέραν των υποχρεωτικών πιστοποιήσεων και επαναπιστοποιήσεων, που να τους ενδυναμώνει τις γνώσεις, να τις κάνει σφαιρικές και πλήρεις και να τους βοηθάει να αποκτήσουν υγιείς επαγγελματικές συνήθειες και να καλύπτουν πλήρως τις ανάγκες των πελατών και να βρίσκονται δίπλα τους σε κάθε περίπτωση;

Και εφόσον αυτά περίπου είναι τα εκπαιδευτικά δεδομένα στο χώρο των ασφαλιστών, δεν τολμώ να φανταστώ τι συμβαίνει στο χώρο των πρακτόρων και των μεσιτών ασφαλίσεων! Και βέβαια τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα στο χώρο του bancassurance, που και εκεί η ασφαλιστική εκπαίδευση δεν ήταν ποτέ στις προτεραιότητες των τραπεζών.
Πιστεύετε στ’ αλήθεια ότι μπορούμε να κάνουμε ολοκληρωμένη ασφαλιστική δουλειά μαθαίνοντας μόνο αυτά που προβλέπουν οι πιστοποιήσεις και επαναπιστοποιήσεις, ή το τι είπε ό Λάο Τσε, ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ ή ο Αβραάμ Λίνκον; 

Αν όλα αυτά δεν αποτελούν μια εκπαιδευτική υποκρισία, τότε πως αλλιώς θα μπορούσα να τα χαρακτηρίσω;